City laat fans lang in onzekerheid

Na 44 jaar is Manchester City eindelijk weer kampioen van Engeland.

MANCHESTER - Voetbal

Premier League

Het is zondagmiddag kwart voor vijf wanneer Manchester City de door Sir Alex Ferguson geschonken bijnaam van Noisy Neighbours meer dan waarmaakt. Kroegen barsten uit hun voegen, toeristen kijken angstvallig om zich heen en het City-stadion trilt als Serge Agüero ruim in blessuretijd de verlossende treffer scoort.


'Typical City!', brult de 40-jarige Graeme Smith, nog harder dan tijdens zijn driloefeningen in de Britse landmacht. 'Tot de allerlaatste seconde wachten. Ruim tien jaar geleden was ik erbij toen ze uit met 1-0 van Macclesfield verloren en nu zijn we de beste van de Premier League. Nee, van de wereld.'


Emotioneel is ook Bill Murphy (66) en zijn elf jaar oudere zus Mary Cooper. Voor hen heeft het kampioenschap van Manchester City een bijzondere betekenis. 'Waar we nu staan, daar zijn wij geboren', zegt Murphy. Hij wijst met één van zijn wandelstokken naar het stadion waar City zojuist van Queens Park Rangers heeft gewonnen.


'In een Victoriaans arbeidershuisje, dat in de jaren zestig is afgebroken. 'We hebben de legendarische Duitse keeper Bert Trautmann nog met een gebroken nek zien spelen in de jaren vijftig. En in 1968 waren we er bij toen City voor het laatst kampioen werd', zegt zijn zus . 'Maar dit kampioenschap is uniek, vanwege de plek. De cirkel is rond.'


Net als nu domineerde Manchester in 1968 de voetbalwereld. Terwijl Londen in de ban was van de popmuziek, drugs en vrije seks, won Manchester United de Europa Cup I en Manchester City de landstitel. 'United was met Charlton, Law en vooral Best de sexy club, maar Manchester was de club van het gewone volk, en van de stad,' zegt de 60-jarige zakenman John Coates, die zijn sjaal op z'n mancini's over zijn zwarte colbert heeft gedrapeerd. 'Ik herinner me nog dat rechtsback Tony Book op school langs kwam. Hij was uitgenodigd door onze natuurkundeleraar met wie hij in de klas had gezeten. Spelers en fans stonden dicht bij elkaar.'


Ook de 70-jarige Malcolm Maginn, die in de jeugd van Manchester met Nobby Stiles speelde, kan zich 1968 nog goed herinneren. 'Ik was met mijn vader bij de uitwedstrijd in Newcastle waar we kampioen werden met een team waarin alleen spelers uit de omgeving van Manchester speelden. Dat is nu anders. Het maakt het kampioenschap er vandaag niet minder om. Het is jammer dat Malcolm Allison er niet bij kan zijn. Hij is twee jaar geleden overleden', zegt hij, wijzend op zijn T-shirt waarop een afbeelding van de assistent-coach van 1968 staat.


Hoe sterk het verleden 44 jaar en 29 managers later aanwezig is, wordt duidelijk in de gedenktuin nabij de hoofdingang van het stadion, waar de 54-jarige Ellen Wilson voor de wedstrijd een kruisje slaat op de plek waar ze twee jaar geleden de as van haar vader heeft uitgestrooid. 'Ik heb hem even om steun gevraagd. Hij was een groot City-fan, en scheeef stukken in het clubblad. Sinds 1968 ging ik met hem naar elke thuiswedstrijd. Nu zit ik op zijn plaats, soms met mijn dochter en broer. Mijn man gaat nooit mee. Hij is voor die andere club uit Manchester, je weet wel.'


Iets verderop staat Ian Hore, die drie maanden oud was toen City voor het laatst kampioen werd. 'Twee jaar geleden overleed mijn dochtertje, enkele maanden oud. Kort na haar dood stond ik op deze plek en ik zei tegen een vriend 'Sofia zou een City-fan zijn geworden'. Hij zei toen. 'Nee, ze is nu een City-fan en kijkt mee'.'


Met evenveel enthousiasme praten de City-fans over de jaren negentig toen ze in de spelonken van het Engelse voetbal speelden.


'Ik herinner me wedstrijden, derby's, tegen Rotherham en tegen York. Maar wat ik me vooral herinner is dat er op Maine Road, het oude stadion, gewoon nog 32 duizend supporters zaten. Wij zijn geen mooiweerfans. Je moet ellende hebben meegemaakt om triomftochten te kunnen waarderen', zegt Chris Booth, die een speciaal gedrukt retroshirt draagt. 'Het is makkelijk om voor United te zijn, maar het is veel spannender om City te steunen.'


Dat is ook het idee van Maginn. 'We hebben in die donkere dagen ongelooflijk veel lol gehad, juist omdat we zo hopeloos waren. We waren de comedy club. Nu moeten we uitkijken dat we niet te serieus worden.'


Na de wedstrijd is het één groot blauw feest in het oosten van Manchester, waar de arbeidersclub oorspronkelijk vandaan komt. Fans van City en Queens Park, dat ternauwernood degradatie heeft weten te voorkomen, feliciteren elkaar. Een bedelaar in een lichtblauw shirt krijgt zoveel muntjes dat hij bijna de Mercedes kan kopen die achter hem in de showroom staat.


Op de hoek van de straat staat een beschonken Paul Hopkins. 'Ik ben in 1968 geboren en voor het eerst is er weer een club uit Manchester kampioen. United? Nee, dat is geen Manchester. Dat is Trafford, die wijk hoort niet bij de stad.' Barry Evans en zijn zoontje Thomas wandelen voorbij. 'Dit is één van de belangrijkste dagen uit mijn leven. Ik heb hier jaren en jaren op gewacht,'zegt een stralende vader. 'Thomas heeft alleen de goede tijden meegemaakt. Hij kan zich niet voorstellen dat we in de derde divisie hebben gespeeld.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden