Christopher Froome: van wielerrobot naar menselijke renner

Hebben we deze Tour kennisgemaakt met de échte Froome?

Chris Froome stevent af op zijn vierde Tourwinst. Het beeld van de Brit kantelt. De hegemonie van Sky heeft aan kracht ingeboet en Froome vertoont menselijke trekjes.

Chris Froome draait direct na de finish van de zesde etappe in Troyes richting het podium voor de huldiging recht tegen het peloton in Foto Klaas Jan van der Weij

Niet onbetwist de sterkste...

De Belgische kampioen Oliver Naesen, in de Franse ploeg AG2R knecht van Romain Bardet, heeft zojuist op kop gesleurd en laat zich moegestreden uitzakken op de helling van een heuvel op weg naar Le Puy-en-Velay. Dan kijkt hij opzij en ziet hij Chris Froome in zijn gele trui voorbijkomen, jagend op weggereden belagers.

Toen, vertelde Naesen een dag later, was er het besef dat de Brit voor de vierde keer de Tour de France ging winnen. 'Die mond maar anderhalve centimeter open, de blik gericht op de meters voor hem. Zo kalm. Zo vastberaden. Ik wist: niemand gaat minuten bij hem wegrijden.'

Opvallend: Froome beleefde die achtervolging heel anders. AG2R had het peloton onverwachts aan flarden getrokken en juist toen hij een bres wilde dichten, brak een spaak in zijn achterwiel. Hij was in paniek geweest, hij vreesde de gele trui te zullen verliezen.

Of het een gebaar voor de bühne was, is een vraag die hij alleen zelf kan beantwoorden. Vaststaat dat er eerder gerede twijfels waren over de vorm. Het parcours zat hem ook al niet lekker, met maar weinig tijdritkilometers en weinig aankomsten bergop.

Op La Planche des Belles Filles liet hij Fabio Aru wegrijden. In het skioord Peyragudes stond hij bijna stil op het laatste steile stuk. Als hij aanviel, konden zijn naaste rivalen telkens aanklampen - hij reed ze er niet af, zij reden hem er niet af.

Christopher Froome tijdens de ploegenpresentatie in Düsseldorf Foto Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Zijn ploeg was dominant. Na de proloog in Düsseldorf stonden vier renners van Sky bij de eerste acht. Maar als het bergop ging, haakten erkende klimknechten als Mikel Nieve en Sergio Henao nogal eens in een vroeg stadium af of hun beurt aan kop was wel erg kort.

Het had er veel van weg dat er toch iemand beter was, nota bene een renner uit de gelederen van het Britse collectief zelf: de Bask Mikel Landa. Zichtbaar voor de camera's kreeg hij bij de bus op zijn falie van de ploegleiding omdat hij in Peyragudes in de laatste meters was weggereden bij zijn kopman. Hij schikte zich daarop in zijn lot, al getuigde de latere opmerking dat hij 'wel de benen, maar niet de strepen had' van frustratie.

Woensdag leidde hij gedienstig de dans op de Galibier, maar liet het aan Froome over om uitvalspogingen van Bardet ongedaan te maken. Bijna stoïcijns fietste hij daarna weer naar de kemphanen toe. Op de Izoard sprong hij weg om zijn kopman een bruggenhoofd te bieden. Daarna liet hij het lopen. Kon hij niet beter of dacht hij: zoek het nou maar zelf uit, Froomey?

...wel steeds geliefder...

Er zijn Touredities geweest waarin Sky-ploegleider Servais Knaven ook bij 35 graden en volle zon de ruitenwissers moest gebruiken om alle plastic bekers bier van zijn ramen te vegen.

Of dat Chris Froome onderweg urine over zich heen kreeg van het Franse publiek. Keek hij in de ogen van de toeschouwers, dan zag hij haat. In dat licht bezien heeft Froome dit jaar een grote sprong voorwaarts gemaakt.

Oké, er klonk boe-groep, maar daarvan raakte Froome niet uit zijn evenwicht. Hij is een meester in het ombuigen van negatieve zaken. Gevraagd naar de bejegening van het Franse publiek zei hij: 'Bardet en Barguil rijden goed. Ik vind het mooi dat het publiek zo betrokken bij ze is.'

Christopher Froome fietst tegen de Col d'Izoard op Foto Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Misschien hebben de Fransen gewoon even tijd nodig gehad om te wennen aan die typische Brit. Veelzeggend beeld, in de eerste week, toen hij van de dopingcontrole naar de gereedstaande auto van Sky liep: applaus van het publiek achter de drankhekken. Niet hartelijk of uitbundig, maar hoffelijk. Er klonk respect in door.

Het zijn vooral de jongeren uit Frankrijk die zich in een Sky-tenue hijsen. Zij lezen niet de verhalen met de verdachtmakingen over de ploeg, maar willen zich identificeren met de winnaar. En dat is Christopher Froome.

Zo is daar Igor Chapot, een scholier uit Saint-Hostien. In het Village Départ van Le Puy-en-Velay loopt hij met onverholen trots in een Sky-shirt rond. Hij laat een karton zien waarop de foto's van Sky-renners zonder uitzondering van een handtekening zijn voorzien.

Die trofee heeft hij een dag eerder bij het rennershotel opgehaald. Tijdens het Critérium du Dauphiné kreeg hij zelfs een rondleiding door de bus, het heiligdom van de ploeg, en mocht hij zitten op de stoel van Froome.

'De meesten in mijn klas zijn voor Romain Bardet', zegt Igor. Typisch Frans. 'Wij zijn erg op ons zelf gericht. Niets voor niets spreken de meeste Fransen matig Engels. Voor mij geldt: ik vind Froome veel interessanter. Hij is een echte aanvaller, wat kun je daar nou op tegen hebben?'

De geruchten over doping bijvoorbeeld? Igor: 'Als je zo gaat redeneren, is iedereen verdacht.' Een gebrek aan charisma misschien? 'Dat vind ik totaal niet belangrijk. Froome is zichzelf, dat is voor mij genoeg.'

...ondanks de geruchten...

Schoner en vooral transparanter zou Sky het gaan doen, beloofde teambaas Dave Brailsford bij de oprichting van de ploeg in 2010. In de Tour was dit jaar het tegenovergestelde te zien. Het Sky van Froome wilde op de traditionele persdagen op de twee rustdagen heus wel praten, maar alleen met journalisten die ze zelf hadden uitgenodigd, lees: die hun gunstig gezind zijn.

Een deurbeleid - jij wel, jij niet - bij een wielerploeg? Het is zelden vertoond in de Tour. Dieptepunt was de ordinaire ruzie op de stoep van het hotel op de tweede rustdag in Le Puy-en-Velay. Een journalist van het gezaghebbende Cyclingnews werd door Brailsford de toegang geweigerd na een opiniestuk dat hij over Sky en het parlementaire onderzoek naar dopinggebruik in het Britse wielrennen had geschreven.

De journalist vergeleek hierop Brailsford met Johan Bruyneel, de langdurig geschorste ploegleider die betrokken was bij het dopingschandaal rond Lance Armstrong - die weigerde ook al eens een cameraploeg. 'Beschuldig je me nu van het leiden van een dopingprogramma?', wilde Brailsford weten. De verslaggever: 'Dat is precies waar het onderzoek over gaat.' Volgens Brailsford - 'Sir' sinds 2014 - kon dat onderzoek in zijn kont worden gestopt.

Ook bij de ploegenpresentatie in Düsseldorf was de sfeer argwanend. Herhaaldelijk kwam het 'credibility issue' ter sprake. 'Ik heb mijn verhaal gedaan', pareerde Brailsford. 'We gaan door op de manier waarop we het altijd hebben gedaan.' Waarna wereldkundig werd gemaakt dat een contractverlenging voor Froome in de pijplijn zat. Een dag later werd het bekrachtigd. Een tweetraps afleidingsmanoeuvre van al die andere zaken die spelen rond Sky.

Ook in de afdaling weet Froome zijn mannetje te staan Foto Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

En Froome? Die was in every inch a gentlemen. Eenmaal op de fiets bleven vragen over mogelijk duistere zaken achterwege. Zo kon hij zich in de vluchtige interviews eenvoudig beperken tot het sportieve gedeelte en hoefde hij nooit het achterste van zijn tong te laten zien.

Eén keer liet hij zich uit zijn tent lokken. In de etappe over de Mont du Chat was Fabio Aru weggereden juist toen de Brit materiaalpech had. Froome beweerde dat hij het niet had gezien, het was hem pas na afloop verteld. Veel zin om er op in te gaan, had hij niet. Na weer een vraag over het voorval, beende hij de studio uit.

...geen sciencefictionfiguurtje

Chris Froome voelde zich in deze Tour op zijn gemak. Voorafgaand aan de race en na de huldigingen op het podium deelde hij met een glimlach handtekeningen uit - wel met eigen pen in de achterzak, de angst voor infecties zit er diep in. Interviews deed hij in het Engels en almaar beter wordende Frans. Correcte kerel.

Toen hij jaren geleden zijn doorbraak beleefde als ronderenner, oogde hij een beetje als E.T., de Extra Terrestrial uit de film van Steven Spielberg. Hij reed als een robot. De cijfers over wattages en omwentelingen per minuut leken zwaarder te wegen dan het koersverloop. Dit was een computergestuurde wielrenner.

De argwaan was snel gewekt. Verdachtmakingen hielden gelijke tred met zijn successen. Deugde het wel dat hij meerdere artsen raadpleegde voor medicijnen tegen een hardnekkige parasiet die hij in zijn jonge jaren in Afrika had opgelopen?

Waarom gaf de internationale wielerbond UCI hem toestemming om het verboden middel prednisolon tegen zijn astma te gebruiken? Tijdens een beklimming van de AX-3 Domaines, een Pyreneeëncol, in de Tour van 2013, trapte hij ineens veel hogere wattages dan voordien en reed bijna even snel naar boven als de gedopeerde renners Robert Leiseka en Lance Armstrong in 2001.

Vraagtekens van dit kaliber zijn deze Tour achterwege gebleven. Mogelijk kwam dat door het voorspel. Sky lag dit jaar in de Britse pers onder vuur wegens verdachte pakketjes en medische attesten, maar Froome bleef buiten schot. Hij betuigde ook later dan andere renners zijn steun aan ploegbaas Dave Brailsford - het suggereerde zelfs even een breuk.

Hoe dan ook, hij en zijn ploeg waren minder ongenaakbaar dan voorheen. Het wanhopige drafje op de Mont Ventoux, waar Froomes fiets vorig jaar zwaar beschadigd raakte na een botsing met een motor, was een incident. Dit jaar liepen de aantekeningen in de dagrapporten snel op. Hij kampte met een defecte derailleur en een kapot achterwiel. Hij miste twee keer een bocht en belandde in de berm. Er was onenigheid over de rol van meesterknecht Mikel Landa. Sky reageerde onvoldoende op een ontsnapping van Fabio Aru en een tempoversnelling van AG2R.

Zo was Christopher Froome deze Tour niet langer een sciencefictionfiguurtje, maar meer dan ooit een renner van vlees en bloed.

Meer over