Christine And The Queens pakken je bij de lurven op eerste dag Best Kept Secret

Je moet er even voor wandelen, maar dan heb je ook wat. Het is prima toeven op het festival Best Kept Secret, schrijft recensent Gijsbert Kamer. Vooral Christine And The Queens maakten indruk.

Christine and the Queens Beeld afp

Erg uitnodigend oogt de ingang van het festivalterrein niet. Best Kept Secret, dit jaar voor de vierde keer gehouden op het terrein van Safaripark Beekse Bergen is te bereiken met handige pendelbussen vanaf station Tilburg, maar dan moet je nog een flink zompig grasveld over voordat je bij de ingang bent. Het blijft ook een beetje raar dat je daarna nog een stevig kwartier door het bos moet voordat je uiteindelijk de echte ingang bereikt.

Eenmaal binnen is dat allemaal snel vergeten. Want wat is het toch fijn toeven op dat prachtige terrein aan het water.

Bombino

Enige zorg: houden we het droog. Die kans lijkt klein, al schijnt tijdens Bombino, de eerste act op het hoofdpodium, een heerlijk zonnetje. Lekker binnenkomen ook bij de bezwerende toeareg-gitaarrock van de band uit Niger. Even stilstaan, en dan hup, langzaam meebewegen op steeds dezelfde, maar wel immer dwingende Afrikaanse beat.

Mooi ook om naar te kijken de kleurrijk uitgedoste band waarmee voorman Bombino zich omringd heeft. Dat visuele aspect is iets wat bij veel van de optredende bands op Best Kept Secret bepaald geen prioriteit heeft. Veel indie-gitaarbands, waar het festival het toch een beetje van moet hebben, maken mooie muziek, maar waarom je er naar zou moeten kijken wordt niet duidelijk.

Neem nou Diiv. Fraaie dromerige, wat lijzige zang. Even sierlijke als dwingende gitaarlijnen ook, maar een uitstraling als een zak aardappelen. Leuk voor in de bovenzaal van Paradiso maar niet op het hoofdpodium van een festival, waar toch al gauw tienduizend man op af komen.

Wolf Parade

Veel beter doet het Canadese Wolf Parade het in de grote tent. Ze waren een jaar of zes uit beeld verdwenen, maar de aan Arcade Fire verwante rock klonk getergder dan ooit. Het meest bijzondere aan de band is nog altijd de geweldige zang van Dan Boeckner en Spencer Krug. Prachtig hoe ze elkaar aanvullen en versterken. Een band is al gezegend met één zo'n stem, maar met twee kan er iets heel moois ontstaan. Zo blijkt tijdens dit weerzien op Best Kept Secret.

Een mooie opmaat voor wat toch wel het hoogtepunt van de eerste festivaldag mag heten: de show van Christine And The Queens. De Franse Heloïse Létissier toert nu al een paar jaar met haar debuutalbum Chaleur Humaine de wereld over, werd door Stromae uitgenodigd zijn voorprogramma te verzorgen en maakte vorig jaar hier bijvoorbeeld veel indruk op Lowlands.

De zeer pakkende elektropop van Christine And The Queens blijkt live nog veel spectaculairder dan op de plaat. Een tot de puntjes geregisseerde show, waarin Létisser in haar grijze broek, wite sneakers en t-shirt zich laat omringen door een uitstekend stel dansers.

Zelf blijft ze voortdurend het middelpunt in een fraaie choreografie waarin liedjes als It en Christine zich bewijzen als enkele van de betere popliedjes van de laatste jaren.

Regen

Jammer alleen van de regen. Want, ja helaas, het komt nu even met bakken naar beneden. Schuilen kan alleen onder de biertenten aan de zijkant van het veld. Dan maar nat worden. De heerlijke show die met een curieuze versie van de aloude eurohouse klassieker Pump Up The Jam tot een climax komt kende ook mooie rustpunten zoals Paradis Perdus waarin knap geciteerd wordt uit Kanye Wests Heartless.

Daarna vallen bij Empress de net iets te veel van Björk afgekeken zangmaniertjes toch wat tegen. Lekkere discobeat, nog versterkt door een live-drummer. Maar allemaal wat flets. Wat bepaald niet gezegd kan worden van Beach House tegelijkertihd in een andere tent op het terrein. De dromerige pop wordt gedragen door de beter dan ooit zingende Victoria Legrand, terwijl het bandgeluid meer dynamiek heeft we van de platen gewend zijn. Donkere muziek, met een glitterend randje, gevisualiseerd door Legrands glinsterende gewaad.

Dromerige muziek die een mooie opmaat blijkt voor het optreden van Beck, het laatste optreden op het hoofdpodium. Ooit was Beck populair genoeg voor een topplaats op het affiche van Pinkpop, maar dat is inmiddels ook twintig jaar geleden. Dat hij nog altijd buitengewoon eigenzinnige en toch pakkende liedjes schrijft bewijst zijn onlangs verschenen nummer Wow. Helaas wordt die niet gespeeld vanavond. Beck kiest (los van het ijzersterke Dreams) liever voor oud werk. Maar als hij met zijn stevige rockband opent met Devil's Haircut is niemand daar rouwig om. Zijn beroemdste liedje Loser zit ook al vroeg in de set die verder veel ruimte biedt aan nummers van een van zijn betere, toch wat onderschatte, platen Guero (2005).

Vreemde repertoire keuze toch. En hij lijkt een beetje onzeker, wat hem ook wel iets aandoenlijks geeft. Als hij een rustig liedje aankondigt doet hij dat met de belofte dat er daarna weer iets hards komt.

Het klinkt allemaal degelijk, en je neemt je onmiddellijk voor om eenmaal thuis weer eens Guero op te zetten. Maar echt bij de lurven pakt Beck je niet. Dat deden op de eerste Best Kept Secret dag vooral Christine And The Queens.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden