Christa Rosier-Veldkamp 1960-2011

'Hoe meer je het gevecht met God aangaat, hoe meer God zich ook laat zien', zo zei ze. Ze had enorm geworsteld met het geloof toen eerst in 2001 haar zoon overleed en in 2005 borstkanker bij haar werd ontdekt. Maar uiteindelijk vond ze troost in de grote verdieping van het geloof, die het gevolg was van deze grote tegenslagen.


Christa Rosier-Veldkamp overleed op 19 juni. Ze was 50 jaar geleden in Hilversum geboren in een gelovig protestants-christelijk nest. Ze groeide op tegenover het omroepkwartier. Haar vader was psycholoog, maar werkte een blauwe maandag voor de Evangelische Omroep (EO). Als kind was ze gek op tekenen en schilderen. Maar na de havo ging ze studeren voor medisch secretaresse. 'Haar vader zag een opleiding aan de Kunstacademie absoluut niet zitten', zegt Victor Rosier, nu weduwnaar, en zelf regisseur en programmamaker voor de EO.


Ze werkte een jaar als medisch secretaresse, maar besloot daarna journalistiek te gaan studeren aan de christelijke school voor journalistiek, die toentertijd in Amersfoort was gevestigd. Hier ontmoette ze ook haar latere man Victor Rosier. Ze liep stage bij de EO en dat beviel de omroep zo goed dat ze aan de slag kon als productieassistente bij de afdeling verkondigende programma's, waar Henk Binnendijk in die tijd de scepter zwaaide. Als productieassistente was ze ook automatisch van de partij bij screentesten voor nieuwe omroepers en omroepsters. Kandidaten moesten haar interviewen. Regisseur Dirk-Jan Bijker stelde tijdens een van de interviews voor de rollen om te draaien. Ze bleek meteen de geschikste kandidaat. Aanvankelijk met tegenzin, omdat ze geen rol voor de camera wilde, begon ze in 1984 als omroepster. Ze zou het dertien jaar volhouden. Tussentijds presenteerde ze ook andere programma's, zoals het middagmagazineVan Hart tot Hart. Ook viel ze in voor Manon Thomas, bij het programma Kook TV. 'Grappig was dat zij als EO-presentatrice in tegenstelling tot de mensen van de TROS en Veronica, haar kandidaten geen fles wijn mocht meegeven', weet Victor Rosier.


In 1996 besloot de EO plotseling het fenomeen omroepers af te schaffen en hiermee verdween Christa van het scherm. Vlak daarna werd haar zoon Ephraïm ernstig ziek, daarmee kwam het werk op het tweede plan. Ephraïm had de ziekte primaire erytromelalgie, een zeldzame pijnaandoening waarbij de patiënt het gevoel heeft dat zijn benen in brand staan. Hij overleed in 2001. Na zijn dood pakte Christa het schilderen serieus op. Tot die tijd schilderde ze voornamelijk stillevens, portretten en paarden. Nu ging ze psalmen symbolisch proberen weer te geven. Ze putte de inspiratie uit de gedachte aan haar zoon, die zo graag psalmen las. Uiteindelijk verscheen een boek met haar kunstwerken en de psalmen.


In 2005 werd bij Christa een kwaadaardige vorm van borstkanker ontdekt. Ze kreeg chemotherapie en bestraling en er werd een borst afgezet. In 2008 keerde de ziekte terug en verloor ze ook haar andere borst. Even was ze weer gezond, totdat de ziekte dit voorjaar toch bleek te zijn uitgezaaid. Haar lange survivalstrijd beschreef ze in columns voor het vrouwenblad Eva. Ze zijn gebundeld in het boek Ik wil vliegen. Geregeld was ze in die tijd te gast bij televisieprogramma's om over haar leven en werk te vertellen. Zo was ze in 2008 te zien in Herberg De Verandering, waarin ze met Andries Knevel praatte over haar verdriet en angst. Vlak voordat ze overleed, trouwde haar dochter. Eind dit jaar zal er nog een laatste boek van haar verschijnen, met als titel Lijden in Gods hand.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.