Chris Dave

Bekende nummers, origineel geïnterpreteerd.

Je hebt een paar drummers die overal verschijnen en zich soepel kunnen opstellen in elk interessant jazzproject, zonder veel te hoeven inleveren op hun muzikale karakter. Brian Blade (Mitchell/Redman/Shorter/Hancock) is op dit vlak een grootheid. Jamire Williams en Chris Dave zijn de relatief nieuwe veelvraten. Vooral de laatste liet al zijn sporen na.


A Tribe Called Quest, Sonny Rollins, Pat Metheny, Kenny Garrett, D'Angelo, Robert Glasper en Adele. Het is slechts een fractie van de muzikanten bij wie Dave zich bewees als een betrouwbare percussionist met een eigen, stoere sound die naar gewenst ondergeschikt blijft aan de bandleider.


Dan is het spannend als zo'n muzikant op de bühne staat met een project onder eigen naam. Dat behoeft een ander soort creativiteit. Velen durven het nooit aan of hebben er geen oren naar en staan liever voor altijd in de schaduw. En als het avontuur wel wordt aangegaan, blijkt succes vaker uitzondering dan regel.


Dave (zelfverzekerd, lijzig, baseballpetje) bedacht een logisch concept dat hij in de North Sea Jazz Club uitvoert. 'Zie het als een audiomixtape', zo kondigt hij zijn band aan. Anderhalf uur bekende nummers zonder pauze vormen het uitgangspunt waarmee zijn kwartet aan de haal gaat. Mooie oplossing: volledig blootgeven hoeft niet, want het initiatief, de leidraad blijft elders liggen en toch musiceert iedereen in grote vrijheid zonder harde regie.


Het kwartet duikt niet in de minste stukken. Losjes openen met Coltranes Giant Steps vergt lef, ook het aantikken van Miles Davis, Michael Jackson en Fela Kuti gebeurt met alle nonchalance. Niet altijd geslaagd. Soms borstelt saxofonist Kebbi Williams de originelen wel met erg ruw materiaal af. En de jams waarin de stukken geregeld belanden, verliezen meer dan eens hun urgentie.


Maar er zijn ook originele interpretaties, waarin vooral Dave's ritme-acrobatiek de handen op elkaar laat gaan. Zijn subtiel haperende maat-gefreak (binnen die kenmerkend zuigende beats) liggen knisperend onder een compositie als Miles Davis' Nefertiti. De werkwijze ligt in het idioom van soul, r&b en hiphop en dat wrijft lekker met typische jazzthema's. Daarbij is het prettig te zien dat een stevige sidedrummer zich niet laat verleiden tot eindeloze solo's, maar zonder blaaskakerij zijn veelzijdigheid toont.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden