Choreografen kokkerellen op Julidans, maar de peper ontbreekt

Choreografen slaan aan het kokkerellen op Julidans, maar er mag meer peper bij. De disco onder dwang van Pere Fara heeft gelukkig meer venijn.

Sweet Tyranny van Pere Faura. Beeld Foto: Jordi Surribas
Sweet Tyranny van Pere Faura.Beeld Foto: Jordi Surribas

Moeders op toneel doen het altijd goed. Vaders ook, maar moeders hebben een hogere gunfactor. Zeker als ze ook nog live gaan koken, zoals May Bou Matar op Julidans in de kookdansvoorstelling Beytna. Haar zoon is Omar Rajeh, een danser en choreograaf uit Libanon. Tijdens Beytna gunt hij het publiek eenzelfde verbroedering die hij zich herinnert uit zijn jeugd, tijdens zondagse lunches in grootvaders huis. Samen eten, drinken, zingen, dansen, muziek maken en poëzie voordragen. En vooruit, met soms een pittige woordenwisseling.

In Theater Bellevue domineert daarom een lange snijtafel het podium. Vier choreografen, uit verschillende culturen (België, Japan, Libanon en Togo) staan hulpvaardig groenten te hakken onder leiding van Rajehs moeder. Ook de drie muzikanten leggen geregeld hun oeds tussen de gerechten om kokshulpje te zijn. De percussionist houdt het ritme erin. Langzaam ontstaat zo een lekkere broodsalade (fattoush), een warme muzikale sfeer en een amalgaan van losse solo's, waarin je het herkomstland van de dansers herkent. Japanse fijnzinnigheid (Hiroaki Umeda) versus Afrikaans blotevoetenwerk (Anani Sanouvi), en Vlaamse bastaarddans (Koen Augustijnen) versus Libanese volksdans (Rajeh). Veel bewegingen van de vier dansers (allen tegen de 50) vertrekken vanuit hun schouders, hetgeen het kameraadschappelijke gevoel versterkt. Toch hadden de verschillen scherper aangezet kunnen worden. Nu blijft Beytna vooral lief, gezellig en lekker. Het pittigste ingrediënt blijft beperkt tot één moment, als Rajeh en Augustijnen hun borstkassen als haantjes tegen elkaar beuken. De rest is gericht op amicale verzoening. Dat werkt zeker tijdens festivals zoals nu Julidans en in augustus in Den Bosch (Festival Boulevard).

Bij Sweet Tyranny van de Catalaanse Pere Faura zit wel venijn onder de kameraadschappelijke oppervlakte. Terwijl hij als cabaratesk performer het publiek bespeelt met grapjes over zichzelf, diept hij disco op uit ons collectieve geheugen. Faura, opgeleid in postmoderne dans, heeft een haat-liefdeverhouding met de verleidelijke swing en priemende vingers van John Travolta en Patrick Swayze. Waar gaat het blije collectieve gevoel over in dwingend kuddegedrag?

Die dubbelheid - de zoete tirannie van de dans - drijft hij fraai op de spits in deze onemanshow met videofragmenten en met hulp van zeven dansers die hij voor openlijk gebruikt. Hij gunt ze niet eens een applaus na een uitputtende danceparty. Conclusie: dansfeesten dicteren een vierkwarts-maat van gezamenlijkheid. Het is aan ons hoever we erin meegaan.

Sweet Tyranny van Pere Faura, Stadsschouwburg Amsterdam en Beytna door Maqamat Dance Theatre in Theater Bellevue, Amsterdam. Gezien op 7/7.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden