Chips & sinas-tv

De veronderstelling dat we anno 2004 inmiddels allemaal in cyberspace (alleen het woord al) zouden verkeren en alleen nog technologisch hoogstaande, virtuele actiespelletjes met elkaar zouden doen, is vooralsnog volstrekt belachelijk gebleken....

Kijk naar de kijkcijfers van de zaterdagse televisie-avond en concludeer rustig dat we ons nog graag het liefst door de rekwisieten in de oude verkleedkist laten verrassen. En dat we dus eigenlijk niets liever willen dan die heerlijke, familiale chips & sinas-tv, zoals we die vooral in de jaren zeventig hadden. De 372-ste aflevering van Idols van dit seizoen stond eergisteren misschien niet toevallig helemaal in het teken van die periode.

Ook het licht vernieuwde Kopspijkers verwees zaterdag expliciet naar de good old tv-jaren van de seventies, met een nieuwe leader die als twee druppels water leek op die van Monty Python. Mogelijk bedoelen de makers van het programma ermee duidelijk te maken dat ze in een directe lijn van opvolging tot hun oude Britse collega's staan. Mogelijk ook is het weer satire over satire, of karikatuur van karikatuur, want dat zijn tegenwoordig allemaal ironische tv-genres op zich.

Zo moet je Patty's Posse hebben gezien om SMSmee's Poessie van Paul de Leeuw en zijn vriendjes op zaterdagavond te kunnen vatten, want anders is het oordeel snel te vroeg geveld dat je naar heel melige flauwekul zit te kijken. Ook met die achtergrondkennis bleef het deze tweede aflevering niettemin moeilijk om het voormalige call-tv-meisje uit Pa-Paul als comenne serieus te nemen. Het lach-of-ik-schiet-gehalte van de personality sitcom is enorm, met types die Cock van de Ring, PTTTra en GSMa heten en die in hysterie allemaal over Paul de Leeuw heen moeten, willen ze niet worden weggespeeld.

Bij Kopspijkers kun je nog steeds wel ouderwets hard lachen om de humor die erin zit. Het cabaret aan het tafeltje bij Spijkerman is weliswaar vervangen door een enkele sketch, maar die was zaterdag, met Sanne Wallis de Vries en Mike Boddals barpersoneel in een verlaten parenclub, briljant genoeg om de eerdere successen te doen vergeten. Ook het duet van Marco Borsato en een schele Trijntje Oosterhuis versterkte het idee dat Kopspijkers zich tot een Nederlandse variant van Saturday Night Live begint te ontwikkelen, en dat er nog heel veel mogelijk is.

Tegelijkertijd blijft het raar dat er, net als in VARA Laat, ook weer zonodig heel serieuze onderwerpen in Kopspijkers aan de orde moeten komen, zoals zaterdagavond het plan om klanten van tippelprostituees te gaan beboeten. Dat is dan weer typisch die oude VARA-verkleedkist, waarschijnlijk, die ook nog hele taaie sandwich-formules bevat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden