Chinglish past niet in modern China

Don't forget your something: tekst op een toiletdeur in een Pekinees restaurant. WIP only: opschrift boven de toegang van een parkeergarage....

Chinglish, dat voor buitenlanders onbegrijpelijk is of op hun lachspieren werkt, brengt de autoriteiten in verlegenheid. Peking wil immers een kosmopolitische metropool zijn en de etalage van het moderne China. Vóór de Olympische Spelen van 2008, als een recordaantal toeristen wordt verwacht, moet daarom het Chinglish zijn uitgebannen.

De anti-Chinglish-campagne wordt aangevoerd door het comité Beijing Speaks English. 'We willen van Peking een buitenlandervriendelijke stad maken', zegt medewerkster Huang Fang in perfect Engels. Het comité controleert Engelstalige bewegwijzering en informatieborden bij bezienswaardigheden. Burgers kunnen telefonisch en op internet aangifte doen van verkeerde opschriften. Een panel van Engelstalige vrijwilligers verbetert de teksten.

Peking beloofde bij zijn olympische kandidaatstelling de taalbarrière te verkleinen. 'Toeristen kunnen we niet dwingen Chinees te leren', zegt Huang. Chinezen dwingen Engels te leren kan wél. Wie beroepshalve met toeristen te maken heeft, moet op les: busconducteurs, parkwachters, suppoosten, politiemensen.

Agenten doen een cursus 'politie-Engels'. The Tiananmen Square is that way. It is not allowed to protest here. You are under arrest! Van de agenten, al dan niet semi-analfabeet, wordt verwacht dat ze ook basiskennis opdoen van het Russisch, Japans en Arabisch.

Pekings zeventigduizend taxichauffeurs moeten honderd Engelse zinnetjes leren. What is your destination? The fare is ten yuan. Chauffeur Wang vindt dat overbodig. De meeste toeristen geven hem een briefje waarop in het Chinees hun bestemming staat. 'En als de toeristen met me willen praten, moeten ze maar Chinees leren.'

Ruim drie miljoen Pekinezen weten iets van Engels, al durven ze het meestal niet te spreken. In 2008 moeten vijf miljoen inwoners hun mond in het Engels kunnen opendoen. Om hen te motiveren liet Beijing Speaks English een bekende artiest de educatieve tophit a-b-c-d-e-f-g zingen. Op tv zijn wedstrijden wie het beste in het Engels is.

Onder het motto 'don't be shy, just try' geeft het comité op zondagochtend gratis spoedcursussen. Er staan dan duizenden mensen te wachten tot de zaal opengaat. De trots van het comité is een 78-jarige leergierige vrouw die al om zes uur in de rij gaat staan.

Rijkeluiskinderen kunnen in het weekeinde naar dure privéklassen. Ze leren de essentialia van de Engelse taal van buitenlandse 'deskundigen', zoals studente Dusica Ristivojevic uit Belgrado. 'De ouders willen dat we alleen Engels met ze spreken', zegt de 21-jarige. 'Ze kunnen heel goed woordjes uit hun hoofd leren. Maar een goede zin maken, nee.'

Een druk doende man komt miss Huangs kantoor binnen. Na wat gebroken Engels gaat hij over op het Chinees. 'Ik ben Lui Yang', tolkt Huang, 'directeur van het Comité Beijing Speaks English.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden