Cher maakt altijd weer een comeback

In zijn TV Show vertelde Ivo Niehe ooit eens over de zwijgplicht over bepaalde onderwerpen die journalisten krijgen opgelegd voor ze op audiëntie mogen bij Cher: geen vragen over plastische chirurgie en jongere minnaars, bijvoorbeeld....

Uitzonderingen maakt Cher voor niemand. Zelfs in de documentaire die regisseur Daniel Willes over haar maakte en die zondagavond door de NPS wordt herhaald, is ze selectief in haar openhartigheid. Ze wil best praten over de moeizame relatie met haar vader, haar adoratie voor Sonny Bono ('ik dacht dat de zon vanuit zijn kont opkwam') en hoe het in de nachtclubs van Las Vegas allemaal misging tussen hen. Een paar opmerkingen over haar gezondheidsproblemen in de jaren tachtig? Nou, vooruit.

Maar dat de ogen zo ongeveer de enige overeenkomst zijn tussen het lijzige meiske uit I Got You Babe en de rimpelloze vijftig-plus-vamp die in 1998 Believe zingt, dat mag je alleen maar denken. Heel even snijdt interviewer Melvyn Bragg het thema 'schoonheid' aan. Terwijl je een fragment ziet van een van de fitness-instructievideo's waartoe Cher zich in de jaren tachtig verlaagde, legt ze uit dat ze er veel voor over heeft om in shape te blijven, al is al dat sporten natuurlijk weleens zwaar.

Even schampt het gesprek langs de gevarenzone, en dus buigt Bragg snel af richting het onderwerp mode. 'Ik zie aan je stropdas dat jij niet zo erg bezig bent met mode', zegt Cher, koeltjes als altijd. Die zit.

Misschien is het maar goed dat ze het niet over uiterlijkheden wil hebben. Haar artistieke carrière is intrigerend genoeg, die in elk decennium wel een harde uitglijder kende, maar ook een miraculeuze comeback, met If I Could Turn Back Time in 1989, of Believe in 1998. En dan is er natuurlijk nog een aantal knappe filmrollen, in Mask (1985) en Moonstruck (1987).

De documentaire over de enige vrouwelijke artiest die in vier achtereenvolgende decennia een nummer 1-hit scoorde, is de eerste van zes documentaires in Het Uur van de Wolf, onder de noemer 'Queens Of Pop'. Ze werden al eens eerder uitgezonden, maar worden nu samengesmeed tot een serie, verspreid over zes zondagen.

De documentaires over Dolly Parton, Dusty Springfield, Yoko Ono, Nico en Janis Joplin zijn aardig. Beter dan die over Cher. Dat Yoko Ono evenzeer een 'Queen Of Pop' is als Truus van Hanegem een beroemde voetballer, daar doen we dan maar niet moeilijk over.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden