chemie

Willem-Alexander was niet de eerste die een vleugje Argentijns temperament naar Holland haalde. Diana Blok fotografeerde vijf Nederlands-Argentijnse stellen...

Voortaan eens op haar handen letten. Ze bewegen niet. Geen zwierige schetsen in de lucht, geen dirigentengebaren bij elke klemtoon, geen fysieke uitroeptekens achter zangerig uitgesproken zinnen. 'Ik stel me voor dat Beatrix tegen Máxima heeft gezegd: niet zo met je handen wapperen jij!', zegt fotografe Diana Blok (49). 'Als ik van het Ne der lands overschakel op het Spaans, gaan mijn handen automatisch meepraten.' Of het intomen van de Latijnse gebarentaal onderdeel was van Máxima's inburgeringscursus, zullen we nooit weten.

Diplomatendochter Blok werd geboren uit een Nederlands-Argentijns huwelijk. Phi lip Blok leerde Mely Lopez-Risso kennen toen hij in 1947 was verbonden aan de ambassade in Buenos Aires. Ze trouwden twee jaar latere Bloks diplomatieke carrière voerde het gezin met vier kinderen naar diverse, meest Latijns-Amerikaanse landen. Tot ze zich in 1976 in Nederland vestigden. Philip overleed in 1998, Mely woont in Den Haag.

Diana fotografeerde haar ouders met een magisch-realistische blik waarop Zuid-Amerikanen patent lijken te hebben. Een koppel, door het leven samengeklonken, in de surrealistische sfeer uit de verhalen van de Argentijn Julio Cortázar, en met de raadselachtige symboliek van Garcia Márquez.

'Ik zoek misschien iets meer drama dan veel Nederlandse fotografen. Ik houd van wat barokachtige elementen', zegt Blok. 'Mijn vader was een goede amateur-fotograaf, maar hij werkte veel ingetogener dan ik.'

Hoewel een kleine zoektocht naar karakteristieken van beide landen het gevaar meebrengt dat het niveau 'wij-de-klompen, zij-de-tango' niet wordt overstegen, maakten veel van de personen op de foto's dezelfde opmerkingen. 'Zij praten doorgaans wat meer en doen wat minder', meent een Nederlandse helft. 'Denk maar niet dat je met mij in een kwartier klaar bent', zegt zijn Argentijnse echtgenote. 'Ik ben niet iemand die met weinig woorden alles vertelt. Ik wil het gevoel uitleggen bij die dingen en daarom wil ik er altijd veel omheen vertellen.'

Niet ontkend kan worden dat de gesprekken met de Argentijnse kant meestal aanzienlijk langer duurden dan met de Nederlanders. Argentinië tutoyeerde sneller, Nederland bewandelde minder zijpaden. Een Argentijn: 'Als je iets zou moeten beoordelen op een schaal van 100, beginnen wij bij 100, jullie bij 0. Uiteindelijk komen we elkaar wel ergens tegen.'

'Jullie zijn misschien een beetje anders door het klimaat', zegt mevrouw Mely Blok, de moeder van de fotografe, die voor geen prijs haar leeftijd wil zeggen, zelfs niet aan haar kinderen. Haar afkomst is tekenend voor de geschiedenis van Argentinië, dat in de negentiende eeuw volstroomde met voor al Zuid-Europese ballingen en immigranten. 'Mijn vader kwam uit Jerez de la Frontera, Zuid-Spanje, mijn moeder was van een Italiaanse familie.' In hun boek Argentinië, het land van Máxima, schreven de journalisten Holtwijk, Janssen en Van der Putten: 'De Argentijnen, druk als de Italianen maar zwaarmoedig als de Spanjaarden, lijden afwisselend aan zelfoverschatting en neerslachtigheid.'

De geportretteerden prijzen de warmte van daar en de gezelligheid van hier. De flexibiliteit van de pampa's en de soliditeit van het polderland. De Nederlands-Argen tijnse chemie staat er garant voor dat het beste uit twee werelden naar boven komt, meent een van hen, hoewel Máxima het nog weleens moeilijk zou kunnen krijgen met het Nederlandse gebrek aan 'flexibiliteit ten aanzien van kleine dingen. Ik wil niets goed praten, maar het is wel jammer dat haar vader niet mag komen. Was Claus in zijn jeugd ook niet een beetje bij de nazi's?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.