Column

Charlize heeft Sean heel erg geghost

Aaf Brandt Corstius
null Beeld AFP
Beeld AFP

Terwijl u denkt dat ze in Amerika alleen nog maar glorietijden beleven waarbij iedereen geschminkt als regenboog over straat zwiert, alle homostellen uitbundige trouwfeesten geven en Obama highfivend door het Witte Huis danst, is op de site van The New York Times ondertussen iets heel anders aan de hand. Daar blijken lezers zich helemaal dol te reageren op een recent artikel over het fenomeen ghosting.

Ik kende het begrip nog niet, maar het blijkt een oeroud gebruik te zijn. Zoals wel vaker komen dat soort gebruiken pas aan het licht als beroemdheden eraan doen.

Sean Penn en Charlize Theron hadden tot kort geleden een leuke openbare sterrenrelatie, waarbij ze zichtbaar verliefd premières afstruinden. Maar die relatie ging uit en nu, vertelden bronnen aan The New York Times, werd Sean Penn geghost door Charlize Theron.

Dat betekent dat iemand helemaal niets meer van zich laat horen. Geen telefoontje, geen app. Geen contact via de wederzijdse managers, geen 'wil je nog een keer op mijn hond passen?' Gewoon helemaal niks.

En dat bleek, gezien de duizend reacties die de Times op dit stuk kreeg, nogal een herkenbaar dingetje voor de lezers. Ze hadden het allemaal wel eens meegemaakt om door een ex of oude vriend te worden geghost.

En het was erg. Erger dan, bijvoorbeeld, een ex die boze briefjes door je bus blijft duwen of een gewezen vriend (platonisch ghosten kan ook) die je fietsband laat leeglopen.

Het deed me denken aan de documentaire die ik net zag over Satudarah, de motorclub met criminele ambities. Een van de bazen van Satudarah vertelde hoe zijn KNIL-achtige vader hem vroeger strafte en de ergste straf, veel erger nog dan die keren dat hij als jongen aan zijn kraag in de schuur werd opgehangen en daar de hele nacht moest bungelen, waren de keren dat zijn vader een week niet tegen hem sprak.

Die kwellingstechniek paste de Satudarah-leider tegenwoordig zelf toe bij leden die ongehoorzaam waren geweest. Ghosten dus, maar dan tijdelijk. Gewoon geen enkel contact maken. Het werkte heel goed.

Ik dacht terug aan mensen die ik had geghost in mijn leven - vooral aan de enkele vriendin bij wie ik dat had gedaan, want exen ghosten vind ik verdedigbaar - en ik schaamde me. Zelf had ik altijd verondersteld dat je een vriend die je uit je leven wilt bannen een plezier doet door gewoon nooit meer iets van je te laten horen. Alles beter, leek mij, dan het het-ligt-niet-aan-jou-maar-aan-mij-gesprekje. Of erger nog, het gesprekje waarin je echt gaat uitleggen waarom je iemand bij nader inzien toch niet interessant, grappig of enigszins te verdragen vindt.

Misschien was ghosten toch erger.

Maar ja, om dan nu nog eens te gaan bellen. Dat is ook zoiets.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden