Charlie

Vrouenraets borrelt van de emoties en verhalen, maar is weinig specifiek.

Hij wil het hebben over de held in ons en het moet gezegd: zelf heeft hij lef zat. De relatief jonge choreograaf Joost Vrouenraets (33) laat in Charlie geen moment 'onbedanst' en neemt het op tegen zeer filmische muziek, die krachtig de toon zet. Ook is hij niet bang voor een schepje meer: als een razende Roeland, een ongeleid projectiel zo u wilt, tolt zijn choreografie over het podium in een potpourri van verhaallijnen en sferen. Vrouenraats danste na zijn studie jazz- en showmusicaldans bij de vermaarde Maurice Béjart in Lausanne alvorens hij in 2005 in Limburg zijn eigen productiekern Gotra begon.


De club presenteert zich professioneel en speelt zich gestaag in de kaart; in 2008 won Vrouenraets de talentprijs van de Nederlandse Dansdagen en onlangs de inspiratieprijs van Prins Bernhard Cultuurfonds Limburg.


Charlie is het eerste deel van een trilogie (Charlie Goes en Charlie Goes Home staan op de rol) en laat ons kennismaken met Charlie. Zij is de danseres die het stuk naakt aftrapt - het aloude teken van kwetsbaarheid - en later als eerste in een rood-geel-blauw Supermanpakje verschijnt. Je hebt gewone mensen en superhelden en daartussen beweegt Charlie zich.


In het eerste deel vormen de drie vrouwen en twee mannen geleidelijk een groep en waar een groep is, is ook een leider, is ook strijd. In het tweede deel, een soort 'nieuw begin', zijn we in de wereld van de verbeelding beland, een avonturenfilm rond Charlie, die eindigt met een liefdesverklaring. Wat Vrouenraets precies wil beweren over heldendom, blijft giswerk.


Er gebeurt veel, maar er wordt weinig gezegd. De dans is permanent op hoogspanningsniveau en de inspiratiebronnen - Béjart, Wim Vandekeybus, vechtsporten, stripverhalen, sciencefictionfilms - tuimelen over elkaar heen. Op een gegeven moment pogen twee dansers zelfs met rook en tegenlicht de dramatiek nog verder op te stoken. Vrouenraets borrelt van de emoties en verhalen, maar is te weinig specifiek, waardoor het resultaat vaag en oppervlakkig overkomt.


Less is more en niet per se a bore. Een waarheid als een koe, maar nog altijd niet slecht. Het derde sterretje boven dit stukje is het voordeel van de twijfel.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden