Chaotische parafrase op strip en tekenfilm bij jeugdtheater Stella

Revolverhelden door Stella. Tekste en regie: Johan Dehollander. In Theater Bis, Den Bosch. Vanaf 8 jaar. Tournee...

MARIAN BUIJS

Elk mens, groot en klein, heeft zo zijn helden. De een kiest zijn vader als voorbeeld, voor een ander was dat ooit Zorro of Sinterklaas en weer een ander aanbidt God. Helden kun je niet alleen vereren, ze boezemen ook angst in, zolang je tenminste in ze gelooft. Maar angst is niet meetbaar en een held is vergankelijk.

Zo springen de gedachten van de hak op de tak, net als de voorstelling Revolverhelden dat doet. Want in de losse, schijnbaar toevallig gerangschikte fragmenten is de rode draad niet bepaald evident. De Vlaamse regisseur Johan Dehollander, bekend van zijn turbulente produkties met de acteurs Turbiasz en Van Dyck, maakte bij de Haagse jeugdtheaterformatie Stella een tamelijk chaotische parafrase op de wereld van de strip en de tekenfilm.

De opening is meteen raak. De overdonderende muzikale intro wekt de verwachting dat we hier te doen hebben met een cinemascopefilm. In een lichtbundel verschijnt het hoofd van Minnie Mouse die brult als de leeuw van Metro Goldwyn Mayer.

Via een mallotige variant op het scheppingsverhaal komen we terecht bij de vraag naar het nut van verhalen. Die dienen ter geruststelling van de angstige mens. Maar de scènes die volgen stellen nauwelijks gerust, ze weigeren zich te voegen in een verhaal. Een leraar probeert tevergeefs vat te krijgen op de hondsbrutale etters in zijn klas, wanhopige ouders beklagen zich over hun ondankbare dochter, het zijn stuk voor stuk losse fragmenten.

En wat moeten we met de helden uit de kindertijd van de makers? Minnie Mouse, Sinterklaas en Zorro hebben een conferentie belegd over het tanende geloof in hun bestaan. Sinterklaas maakt zich zorgen: 'zijn wij wel echt?' In het ondoorzichtige rookgordijn dat hen omhult wordt hun aanwezigheid nog onwerkelijker.

Maar plotseling dient zich in deze bizarre collage een betekenis aan. Bij een meningsverschil grijpt mevrouw Mouse naar haar revolver en na het schot klettert er een menigte verminkte poppen rondom de conferentietafel. Ineens ziet het podium er uit als een slagveld en denk je onwillekeurig aan wat er in de echte wereld gebeurt.

Zo schuilen er onder alle absurditeiten onvermoede associaties die ook een jong publiek kan oppakken. En tot slot krijgt de voorstelling zelfs een onverwacht moralistische draai: met een sprookjesachtig verhaal over een land waar de vrede pas terugkeert als de duivel het kwaad heeft uitgeroeid.

Is dat erg? Welnee, de snelle, cabareteske teksten houden de toeschouwer met gemak bij de les, ondanks de zwakke plekken en het af en toe haperende ritme. Dehollander borrelt blijkbaar over van ideeën zonder zich om de samenhang te bekommeren. De voorstelling is bovendien met zichtbaar plezier gemaakt.

Lies Pauwels kan prachtig vertellen, Jur van der Lecq is een mooie, verkrampte leraar, maar Juul Vrijdag is de ster. De manier waarop zij haar droge grappen lanceert, is onnavolgbaar. Over helden gesproken.

Marian Buijs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden