Chaotisch maar met veel lol

De Vliegende Panters met Sex. Theater Bellevue Amsterdam...

Vanaf de eerste seconde gaan ze als bezetenen tekeer. Drie jonge dwazen die onbekommerd aanklooien, gekke bekken trekken, castratenstemmetjes opzetten, op de trommel rammen. Maar tussen het drukke gedoe door laten ze zien dat ze heel wat kunnen. Als je ontroerend poppenkast weet te maken met een pondje kaas en een fles wijn, dan zit het wel goed.

De Vliegende Panters bestaan uit Rutger de Bekker, Diederik Ebbinge en Remko Vrijdag. Ze vormen de 1995-oogst van de Akademie voor Kleinkunst in Amsterdam, en hebben al een tijdje de wind mee. Ze wonnen de hoofdprijs op het Amsterdams Kleinkunstfestival, ze kregen de steun van Youp van 't Hek, ze ontvingen een subsidie van het Prins Bernhardfonds, en ze waren uitgebreid op de tv te zien tijdens de Amsterdamse Uitmarkt. Remko Vrijdag beleefde bovendien een ideale start naast Jenny Arean in Tip Top, de fraaie voorstelling over het joods amusement. De rol leverde hem de Pall Mall Export-Prijs op. De Panters zijn bewierookt voordat ze goed en wel begonnen zijn.

Het trio maakt tamelijk chaotisch knip- en plakcabaret. In samenwerking met regisseur Ruut Weissman is ook nog een rode draad verzonnen. De drie mannen, of eigenlijk jochies, Landbouw, Veeteelt en Visserij, zijn hun maatje Tuinbouw kwijt. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat de drie verantwoordelijk zijn voor zijn dood. Ze verliezen zich in rare spelletjes om de ellende te vergeten, en werpen zich op muziek van andere geamputeerde kwartetten: The Beatles minus Lennon, Queen minus Mercury.

Soms wordt hun malle-jongetjes-act al te onbenullig, maar bij De Vliegende Panters duurt niets lang. Ook het slechte niet. En behoorlijk slecht is het verhaal van de Surinaamse Dikkie Dik die zijn tijd doorbrengt met spuiten en autoradio's stelen. In een ander soort cabaretprogramma, bijvoorbeeld van Hans Teeuwen, zou het perfect op zijn plaats zijn, hier is het fout.

Het meest opvallende van De Vliegende Panters is de lol die zij zelf hebben. Ze lezen de krant, maar ze maken gehakt van collega-cabaretiers die iets zeggen over het gedonder in Bosnië of Rwanda. Zij zien meer heil in een anarcho-rockversie van Ja Zuster Nee Zuster. Veel grappen in korte tijd. Je zou bijna vergeten dat zoiets nog kan.

Patrick van den Hanenberg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden