Actie / Thriller / Misdaad

Cell 211

Een uiterst spannend gevangenisdrama

Regisseur Daniel Monzón laat er geen gras over groeien: in de eerste minuten van Cell 211 presenteert hij een van de hardste zelfmoordscènes sinds tijden.


Niet dat de man in kwestie zo’n uitzonderlijke manier heeft uitgekozen om uit zijn uitzichtloze gevangenisleven te stappen; maar zelden keek een film zo aandachtig toe terwijl een personage zich het mes in de polsen zette.



Dankzij het krachtige, bijna gemene geluidsontwerp hoor je ook hoe diep de punt gaat, hoe lastig de huid zich laat openwerken, hoe het bloed alle kanten op gutst. Geluiden en beelden die nog lang na afloop in je hoofd blijven plakken, en dat geldt wel voor méér scènes uit Cell 211, dat in Spanje met acht Goya’s werd bekroond.



Met zo’n opening zou Cell 211 gemakkelijk op een horrorfilm uit kunnen lopen, en in zekere zin gebeurt dat ook. Alsof er sinds de zelfdoding van de oude gevangene een vloek op de cel rust, komt de jonge gevangenisbewaker Juan Oliver al op de eerste dag van zijn aanstelling erin terecht.



Een stuk beton is van het slecht onderhouden plafond op zijn hoofd gevallen, en in afwachting van medische hulp leggen zijn collega’s hem in de lege cel – precies op het moment dat onder de gevangenen een gewelddadige opstand uitbreekt. Oliver wordt hulpeloos achtergelaten; in het nachtmerrie-achtige tumult van de opstand zal hij het alleen redden als niemand ontdekt dat hij eigenlijk een bewaker is.



Een bewaker die noodgedwongen undercover gaat: het is een handige draai aan het aloude gevangenisgenre, die in Cell 211 effectief en compromisloos wordt uitgewerkt. Daarbij drijft de film met veel vertrouwen op hoofdrolspeler Alberto Ammann, die het met zijn doorleefde vertolking alleszins geloofwaardig maakt dat Oliver zich stoer, gevat en agressief omhoog bluft in de pikorde van de gevangenen, terwijl hij in gedachten bij zijn hoogzwangere vrouw blijft.



Smetteloze flashbacks naar hun huiselijke geluk scherpen Olivers benarde situatie verder aan, terwijl het mediacircus dat buiten de gevangenismuren verrijst, voor nog meer chaos zorgt. En dan zitten er in het rebellerende cellenblok ook nog eens drie ETA-terroristen vast, die volgens afspraak met de Baskische regering ongeschonden moeten blijven. Het scenario, naar de roman van Francisco Perez Gandul, knoopt alle deze elementen steeds strakker strak aan elkaar, en ook de rauwe, recht-door-zee regiestijl laat geen moment de teugels varen.



Met zijn voortdenderende tempo en benauwende sfeer is Cell 211 een uiterst spannende thriller geworden, die slechts zijdelings naar wat meer verdieping lijkt te zoeken: hier en daar klinkt kritiek op het gevangeniswezen door – ben je geen beest, dan word je het onder zulke omstandigheden vanzelf wel – en het nihilistische zelfbeeld krijg je er met zoveel geweld, mishandeling en opportunisme gratis bij. ‘Wat er ook gebeurt, je komt hier niet levend weg’, zegt gevangenenleider Malamadre tegen Oliver; bij het indrukwekkend naargeestige Cell 211 weet je nooit zeker of hij ongelijk zal krijgen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden