Cees Vis 1950-2013

Slim rekenaar en handig diplomaat ontpopte zich tot perfecte scheidsrechter in het gekonkel van de omroepen.

PETER DE WAARD

'Dit heb ik gemaakt. Ik ben graag met mijn handen bezig: meubels, sieraden. Een mooie kast bestaat over driehonderd jaar nog, de notulen van de raad van bestuur niet meer. Deep down was ik liever een goede timmerman geweest', zei Cees Vis drie jaar geleden in een interview met de Volkskrant. Twee jaar eerder was darmkanker bij hem geconstateerd die al naar andere organen was uitgezaaid. Vis was toen een aansprekend bestuurslid van de Nederlandse Publieke Omroep (NPO) maar moest vanwege deze ziekte met zijn werk stoppen. Op 17 juli van dit jaar overleed hij, pas 63 jaar oud.

Vis was een van de weinige omroepbobo's die grote populariteit genoten bij zowel de mensen op de werkvloer als buitenstaanders. Drie jaar geleden werd een magazine voor hem gemaakt ter gelegenheid van zijn 60ste verjaardag, getiteld Cees! Iedereen stond in de rij om mee te werken. Vis was in staat de onaangenaamte besluiten in een dosis humor te verpakken zodat hij ermee weg kon komen.

Vis werd geboren in Middelharnis op het Zuid-Hollandse Goeree-Overflakkee. Hij is het enige kind van een landarbeider en diens beeldschone vrouw. Het gezin besluit in 1952 naar New Jersey in de VS te verhuizen, maar al na één jaar komen moeder en kind terug en gaan ze inwonen bij haar ouders. De positie van een gezin met een alleenstaande moeder in een zwartekousengemeenschap valt niet mee. Vis weet aan het benauwende milieu te ontsnappen door zich bewust van de hbs 'te laten aftrappen' en op zijn 17de jaar als rekruut bij de Koninklijke Marine te melden.

'De eerste stad waar we aanmeerden was Casablanca. De witte huizen, de bazaars, de rommelige sfeer, dat was wat anders dan de dijk van Middelharnis. Ik heb me nog nooit zo bevrijd gevoeld als toen. En dat terwijl we op dat schip met z'n zestigen op een slaapzaal lagen.'

Uiteindelijk gaat hij alsnog studeren en wordt hij op zijn 30ste bedrijfseconoom . Hij maakt de verloren tijd meer dan goed met een bliksemcarrière. Na enkele jaren te hebben gewerkt bij PriceWaterhouse wordt hij topambtenaar op het ministerie van OVW/WVC - eerst bij de directie verzetsdeelnemers en vanaf 1987 bij de dienst publieke omroep. Hier toont hij zich de slimme rekenaar en handige diplomaat die aan de basis staat van wat het duale omroepstelsel wordt genoemd: de commerciële omroep naast de publieke. In 1998 wordt hij algemeen directeur van de STER. Hij zet een succesvolle koers uit.

Twee jaar later is hij alweer toe aan een nieuwe uitdaging. Hij wordt bestuurslid van PCM - op dat moment onder meer uitgever van zowel de Volkskrant als NRC. Maar hij beseft al snel aan een heilloze taak te zijn begonnen. 'Ik had bij PCM hetzelfde gevoel als dat kind dat ooit radeloos aan Uri Geller vroeg: maar kunt u die lepels ook omhoog buigen? De overname door een private-equityfonds doet hem in 2003 besluiten de financiële man te worden van de NPO, waar hij de centen over de omroepen eerlijk moet zien te verdelen.

Hij krijgt bezuinigingsoperaties opgelegd die hij bekritiseert als symboolpolitiek maar wel moet uitvoeren. En hij moet het gekonkel van de omroepen pareren. Hij blijkt de perfecte scheidsrechter te zijn. NOS-directeur Jan de Jong noemde Vis geniaal. 'De enige echte homo universalis die ik ken. Strateeg, visionair, met een uitgesproken mening en dat gecombineerd met een zeldzaam gevoel voor humor.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden