CD Recensies

Gitarist Dave Sitek toont zich een echte geluidsmagiër TV on the RadioHet ratelt, knarst en bliebt van alle kanten MorphosisEr wordt virtuoos, speels en soms humoristisch gesoleerd door de blazers Diverse artiesten

Pop: Tv on the radio

Afgelopen woensdag, vlak na de uitgave van het vierde album van het New Yorkse TV On The Radio, overleed hun bassist Gerard Smith. Die zal moeilijk te vervangen zijn, want net als de andere vier bandleden speelde hij meerdere instrumenten en zong hij ook.


Het probleem van een zo creatief multi-disciplinair gezelschap is alle inbreng toch tot een coherent geheel te maken. Op Nine Types Of Light lukt dat iets minder dan op het knappe Dear Science (2008). De composities klinken minder gejaagd, maar ook minder dwingend. Wat niet wegneemt dat de mond bij ieder nummer van verbazing open valt, want er gebeurt muzikaal enorm veel. Zangstemmen en instrumenten buitelen over elkaar heen, gitarist Dave Sitek trekt opnieuw het grootste deel van de productie naar zich toe, en lijkt zich nog meer geprofileerd te hebben tot een geluidsmagiër. Het beluisteren van Nine Types Of Light is opnieuw een bijzondere ervaring, maar bewondering slaat toch te weinig over in vervoering.


Pop: Metronomy

Nights Out, het tweede album van Metronomy, was een van de meest geprezen Britse popalbums van 2008. Maar hier deed het weinig. Mogelijk verandert dat met The English Riviera. Metronomy heeft er meer dan twee jaar aan gewerkt, en dat betaalt zich terug. Het bandgeluid waarin elektronica een organisch verbond aanging met gitaar, drums en bas is nog verder verfijnd.


Ook de liedjes lijken beter te beklijven. The Look, She Wants en Some Written zijn ijzersterk. Luchtig en toch dwingend, wat een beetje het handelsmerk is voor Metronomy. Gelikte Westcoast-pop uit de jaren zeventig vloeit hier knap samen met jaren tachtig synthipop, zonder dat het ook maar een moment geforceerd of gedateerd overkomt.


En dan is er ook nog die mooie, soulvolle stem van Joseph Mount die de liedjes naar zomerse sferen tilt.


Een heerlijk loom luisterplaatje met een paar opzwepende piekmomentjes waarop er gedanst mag worden.


Pop: Diverse artiesten

Een mooi initiatief van In A Cabin With, om nu eens niet twee Nederlandse bands of artiesten naar een ver land te sturen om samen een plaat te maken. Dat bleek vaak leuker voor de muzikanten dan voor de luisteraars. Nu bleven onder meer Anne Soldaat, Tim Knol en Bertolf eens gewoon hier, om in het plaatsje Hagestein zich te bekwamen in het uitvoeren van veelal klassieke traditionals. Folk- en countryliedjes zoals die door artiesten als Woody Guthrie en Bob Dylan ooit aan de vergetelheid werden onttrokken.


Het resultaat is een plaat die beter is dan de kwalificatie sympathiek die doorgaans voor dit soort compilaties geldt. Maurits Westerik heeft een lekkere Dylan-sneer, Soldaat speelt razendknap gitaar en Bertolf zingt Mary And The Soldier voortreffelijk.


Traditionals is bovendien een plaat die je op zoek doet gaan naar andere versies: bijvoorbeeld het prachtige door Awkward I gezongen George Collins.


Dance: Morphosis

Het is geen doorsnee techno of electro die Morphosis ons voorschotelt op What We Have Learned. Het is het eerste album van Morphosis, het alias van de Libanese producer Rabih Beaini die al zo'n tien jaar meedraait. Die ervaring hoor je terug in de zelfverzekerde nummers die je vanaf de eerste toon in een onheilspellende maar aantrekkelijke wereld trekken. What We Have Learned is in twee dagen opgenomen, waarbij het vooraf aansluiten van alle apparatuur nog eens twee dagen duurde. Je voelt direct dat het improvisatiegehalte en het live-element groot zijn. Het gedraai aan de knoppen van analoge apparatuur overheerst in de soundscaperige technotracks en dat geeft een prettig gruizig randje: het ratelt, knarst en bliebt van alle kanten en er klinken veel ruimtelijke syntheffecten. Doffe staccato ritmes van de wat logge hypnotiserende groove geven nog enigszins houvast. Interessant is hoe het tempo lijkt te fluctueren - alsof je continu van pas wisselt tussen gejaagd en onsamenhangend naar beheerst en coherent. What We Have Learned is een abstracte plaat waar het avontuur enorm is en je elke luisterbeurt meer ontdekt.


Wereldmuziek: Diverse artiesten

Colombia is een van de muzikaal rijkste landen van Zuid-Amerika, en het meest prominente genre, de cumbia, oefent al decennia grote invloed uit op jazz en salsa. De vruchtbaarste tak is de musica costeña, uit de kuststreek rond Cartagena.


Het Soundway label heeft al eerder uitstekende compilaties gewijd aan de Colombiaanse muziek; deze verzameling belicht opnamen van door de Verenigde Staten geïnspireerde big bands tussen 1962 en 1972, van de platenmaatschappij Discos Fuentes. De liedjes en instrumentals worden meestal voortgestuwd door een pompende basgitaar, destijds een vernieuwing die de dansbaarheid vergrootte, en er wordt virtuoos, speels en soms humoristisch gesoleerd door de blazers, vooral de klarinettisten. De combinatie van cumbia, andere inheemse stijlen en jazz is zo aanstekelijk dat het jammer is als de nummers langzaam worden gesmoord om op een single te kunnen passen, vooral ook omdat ze lekker live op de band zijn geslingerd.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden