CD recensies

Klassiek ****


Sandrine


Le triomphe de l'amour. Sandrine Piau (sopraan), Les Paladins o.l.v. Jérôme Corréas


Naïve


De god van de liefde houdt de mens gevangen in zijn netten. En zijn triomfantelijke gekraai, zo observeert de sopraan Sandrine Piau in haar voorwoord, is slechts zelden dat van zijn slachtoffers.


Je kunt een cd met Franse liefdesaria's uit de 17de en 18de eeuw vrijblijvender beginnen. Maar vrijblijvendheid is dan ook het laatste waarvan je Sandrine Piau kunt betichten. Van Lully tot Grétry stort de Française zich op de roes, de twijfel en de al dan niet zoete pijn van de liefde. Ze doet dat met een kristallen stem die smacht en treurt, fluistert en pleit.


De sopraan wordt voorbeeldig ondersteund door het orkest Les Paladins van Jérôme Corréas, alweer zo'n Franse dirigent die het oor voor humeuren en temperamenten heeft gescherpt bij stamvader William Christie. Hoor die traverso's toch eens fladderen, briljant aangedreven door de eeuwig verliefde Jean-Philippe Rameau.


Klassiek ***


Debussy


Debussy: liederen. Natalie Dessay (sopraan), Philippe Cassard (piano)


Virgin Classics


Je zou er vooraf blind voor tekenen: een cd met vroege liederen van Claude Debussy, komend uit de keel van Natalie Dessay, de Franse sopraan die operaliefhebbers wereldwijd opwindt met een frisse kijk op het belcanto. Als Dessay voor haar Debussyproject via een anonieme weldoener dan ook nog vier ongepubliceerde liederen krijgt toegeschoven, kan het eigenlijk al niet meer misgaan.


Maar helaas. Vergetelheid mogen we haar nieuwe plaat niet toewensen, daarvoor zijn alleen al die vier premières te speciaal. Maar de omschakeling van de Metropolitan Opera in New York naar de delicate wereld van de Franse mélodie gaat Dessay niet makkelijk af. In haar stem zit onrust, aangewakkerd door een vibrato dat de vertellende kracht van Debussy's noten ondermijnt. Daarbij klinkt de piano van Philippe Cassard veel te beleefd.


Klassiek ****


Vivaldi


Vivaldi: Triosonates opus 1. L'Estravagante


Naïve


Het grootste onrecht dat je het ensemble L'Estravagante kunt aandoen, is hun nieuwe Vivaldi-cd na een paar tellen alweer afzetten met een briesend: bah!, wat leggen die Italianen een pedanterie in de begintonen van Vivaldi's variaties over het barokthema La Folia.


Maar dan komt de eerste versiering: doortrapt. Een violist maakt eens een glijertje over de snaar: gedurfd. En intussen ben je allang verkocht. Zelfs de intonatie, soms wringend, lijkt te passen in het masterplan: laten horen dat Antonio Vivaldi als begin-twintiger al geniale trekjes had.


In deze selectie uit de twaalf triosonates opus 1, uitgegeven in 1705, klinkt hij vooral nog fijn naar de 17de eeuw. Biber, Buxtehude en Corelli: hun speelse geest resoneert in stukken waarin je de Vivaldi-sjablonen uit later tijd vergeefs zult zoeken.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden