CD Recensies

Eigenzinnige ritmesPaul KalkbrennerNergens dogmatisch shiningop randje van kitschbon iver

Dance: Paul Kalkbrenner ****

Paul Kalkbrenner: Icke Wieder.

News/Pias

Het vorige album van Paul Kalkbrenner was de soundtrack bij de film Berlin Calling over een Berlijnse dj waarin hij ook de hoofdrol speelde. Dat was drie jaar geleden en nu is er Icke Wieder,de zevende plaat van de Duitse producer. Een album met tien nummers van zijn vertrouwde minimaltechno, maar dit keer zonder zang, waar Kalkbrenner rustiger en beheerster is. In de basis ligt een donkere droge groove die meestal voortdendert en soms naar kabbelend neigt. Opvallend zijn de eigenzinnige ritmes en sterke melodielijnen met een melancholische vibe die blijven hangen. Daarnaast speelt Kalkbrenner vernuftig met het tempo. Door het weghalen of juist toevoegen van een hissende hihat, gitaar, fluitje, beat of een rafelig synthesizeloopje regelt hij het tempo van de nummers. Icke Wieder is zo een bezwerende plaat waar het avontuur vooral zit in de subtiele ontwikkeling.

Heavy: Shining ****

Shining: VII Född Förlorare.

Spinefarm Records/ Bertus

Een helder en pakkend poprefreintje in brute metal. Kan dat? Het Zweedse project Shining rond zanger en automutilist Niklas Kvarforth bewijst van wel. Het lied Tillsammans är vi allt op de plaat VII: Född Förlorare biedt zuivere gastvocalen (Håkan Hemlin) naast briesende onheilstijdingen van zelfmoordprofeet Kvarforth: een meeslepend nummer.

Het hele album is doordacht en nergens dogmatisch. De zes uitgesponnen nummers zijn symfonisch in opbouw: akoestische gitaar, cello en piano leiden werkelijk verschroeiende metalriffs in, en tussendoor horen we Kvarforth zijn gal spuwen, hoesten, kotsen, schreeuwen, of deze zevende plaat dan echt zijn laatste is. Het is in ieder geval zijn beste, mede dankzij bijdragen als die van zanger Erik Danielsson de Zweedse blackmetalband Watain. Na het laatste nummer FFF, dat lijkt opgenomen in een hoogoven, blijft de luisteraar verbijsterd en diep terneergeslagen achter. Om de plaat maar weer vanaf het begin op te zetten.

Pop: Bon Iver ****

Bon Iver: Bon Iver, Bon Iver.

4AD/V2.

Wonderschoon dat debuutalbum dat Justin Vernon ruim drie jaar geleden uitbracht onder de naam Bon Iver. Vernon had zich voor dit For Emma, Forever Ago als een kluizenaar teruggetrokken om liefdesverdriet te verwerken, met als resultaat een reeks beklemmende liedjes waarin zijn krachtige kopstem de boventoon had.

Opvolger Bon Iver, Bon Iver is even vervreemdend, maar de arrangementen zijn veel rijker geworden. Waar de liedjes van het debuut met gitaar werden gecomponeerd, is de basis verbreed en heeft hij in zijn nieuwe studio (een omgebouwde dierenkliniek in Wisconsin) een keur aan muzikanten uitgenodigd.

Dat is even wennen, de betovering laat even op zich wachten maar net als For Emma, Forever Ago is het een album dat zich het best als een geheel laat beluisteren. De liedjes hebben plaatsnamen als Minnesota, Perth en Calgary, de teksten zijn surrealistisch en laten zich moeilijk in een keer duiden. Maar de zeggingskracht wordt gaandeweg groter. Soms bombastisch, soms zelfs op het randje van kitsch is Bon Iver, Bon Iver een even ongrijpbaar als dwingend geheel geworden.

Pop: I Am Oak ****

I Am Oak: Oasem.

Snowstar/Rough Trade.

Het debuut dat I Am Oak vorig jaar uitbracht, werd nogal eens met het werk van Bon Iver vergeleken, en die vergelijking kan met Oasem (spreek uit als 'awesome') worden doorgezet. I Am Oak is vooral Thijs Kuijken en waar hij zich op het prachtig verstilde album liet begeleiden door banjo en gitaar heeft ook hij zijn instrumentarium vergroot.

Oasem is opnieuw een schitterende neo-folk plaat geworden dat regelmatig de Fleet Foxes en Midlake in herinnering roept. Diezelfde melancholie, diezelfde mooie zang en diezelfde hang naar traditie die nergens gedateerd aandoet.

Mooie droefgeestige liedjes die je net als op de nieuwe Bon Iver even kunnen doen opschrikken door een synthesizer, maar ook I Am Oak houdt alles onder controle. Opnieuw een troostrijke plaat met kleine liedjes van een bijzonder songschrijver.

Pop: Candi Staton *****

Candi Staton: Evidence The Complete Fame Records Masters.

Kent/Munich.

Dit is prachtig. Het beste werk van een van de beste soulzangeressen verzameld op een dubbel-cd met een dozijn niet eerder uitgebrachte liedjes.

Candi Staton nam in Muscle Shoals voor het Fame-label tussen 1969 en 1974 haar beste werk op. In 2004 verscheen hiervan een magnifieke compilatie op Honest Jons, die resulteerde in de comeback van de zangeres .

Evidence - The Complete Fame Records Masters is nog beter want met twaalf niet eerder gevonden liedjes niet alleen completer, maar met een prachtig boekwerkje ook een lust voor het oog. De zangeres die met I'm Just A Prisoner (1969) een van de mooiste soulklassiekers op haar naam heeft, kent in achtenveertig liedjes geen enkel minder moment. Het laatste dat ze voor Fame opnam was Jolene van Dolly Parton. Ze bewijst dat soul- en countrymuziek goed verenigbaar zijn.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden