CD recensies

Zomerse, voortreffelijke liedjesplaat tim knolVanuit het hart Okkervil River Joodse klezmer gemengd met ragtime shantel

Pop: Tim Knol

Zestien maanden geleden bracht Tim Knol (1989) uit Hoorn zijn zeldzaam hoogwaardige debuut uit: een singer/ songwriter-plaat om van te dromen.


De opvolger is er nu al: Days, een zomerse, opnieuw voortreffelijke liedjesplaat, waarop de rol van Knols band (na honderd optredens) haast vanzelfsprekend prominenter is geworden.


De twaalf songs zijn typisch Knol, maar klinken toch heel anders dan die op de eersteling: niet de platenkast van zijn vader, maar zijn eigen iPod diende ditmaal als inspiratiebron.


Tim Knol verlegt zijn grenzen, een ambitie die uitstekend uitpakt in mooi gearrangeerde stukken als Days en Years, het avontuurlijke A First en het Ray Davies-achtige 1966.


Het volgende album zou iets werkelijk venijnigs mogen bevatten, want vooralsnog is Tim Knol vooral vriendelijk, maar een slecht liedje schrijven lijkt hij domweg niet te kunnen.


Pop: Okkervil River

Mocht het zesde album I Am Very Far de Texaanse band Okkervil River eindelijk naar de voorhoede van de Amerikaanse indierock katapulteren, dan is dat deels te danken aan Roky Erickson, het 63-jarige boegbeeld van de psychedelische sixtiesband 13th Floor Elevators.


Vorig jaar begeleidde de band Erickson op diens comebackplaat True Love Cast Out All Evil, waarna frontman Will Sheff erg onder de indruk zei te zijn van Ericksons 'krachtige energie' en directheid.


Het kan geen toeval zijn dat I Am Very Far, Okkervil Rivers meest directe en krachtige album is: geen hoogdravende conceptplaat, zoals voorganger The Stage Names (2007), maar op zichzelf staande songs.


Hoe goed eerdere platen als Black Sheep Boy (2005) ook waren; Sheff maakte ze met zijn verstand. Nu werkte hij vanuit het hart en horen we plots een band die zo succesvol kan worden als, pakweg, The Decemberists. Zondag speelt Okkervil River in Paradiso, Amsterdam. MP


Pop: Danger Mouse & Daniele Luppi

Producer Danger Mouse houdt van afwisseling. Eerdere samenwerkingen waren die met rapper Cee-Lo Green in Gnarls Barkley en Shins-zanger James Mercer in Broken Bells. Minstens zo verrassend is de nieuwe plaat die hij met de Italiaanse componist Daniele Luppi maakte.


Rome klinkt als de soundtrack bij een niet bestaande film en lijkt beïnvloed door het werk van de meester in dat genre: Ennio Morricone.


Meer dan de helft van de korte, wat lieflijk dromerige stukken is instrumentaal. Maar waar er gezongen wordt, veer je pas echt op. Jack White (White Stripes, Raconteurs, Dead Weather) weet precies de juiste toon te halen in het bezwerende Two Against One, maar misschien nog verrassender zijn de liedjes die Norah Jones voor haar rekening neemt.


Ze zingt warm maar minder behaagziek dan op haar recente platen. Rome is een heerlijk loom luisterplaatje. Even origineel als meeslepend.


Joodse swing: Shantel

De Duitse dj en orkestleider Shantel bracht met zijn 'balkan beats' zigeunermuziek van de Roma naar de westerse dansvloeren, en boort met de compilatie Kosher Nostra een nieuwe goudmijn aan. Volgens Shantel stond de Joodse maffia, de 'kosher nostra', in de Verenigde Staten aan de basis van de Joodse swing, die populair werd jaren voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Schurken als Jack 'Greasy Thumb' Guzik en Ben 'Bugsy' Siegel stopten crimineel geld in nachtclubs, radioshows en artiesten als Sophie Tucker en The Barry Sisters, die vervolgens doorbraken met My Yiddische Mamme en Zug Es Meir Noch Amool.


Een feest om te horen hoe de Joodse klezmer zich mengde in boogiewoogie, ragtime en nachtclubswing. Bekende hits komen voorbij, zoals Bei Mir Bistu Sheyn van The Andrew Sisters, maar een ontdekking is het uit een vermoedelijk diep archief opgeduikelde What Can You Mach? - S'Is America van de vaudeville-entertainer Aaron Lebedeff. In het meeslepend georkestreerde lied, opgenomen in 1929, lijkt een hikkend klarinetje al het emigrantenleed weg te lachen.


Wereldmuziek: Boban& Marko Markovic Orchestra

De ontmoeting wordt nogal opgeklopt gepresenteerd als betrof het een bokswedstrijd, en er zal wel enige rivaliteit zijn, maar dit treffen tussen twee van de grootste blaasorkesten uit de Balkan straalt vooral plezier uit. De band van vader en zoon Markovic uit Servië en de fanfare uit Roemenië scoren flink in de categorieën hard, hoog en snel, zonder de groove te vergeten.


Het cd-boekje vergelijkt ze met Count Basie en Duke Ellington, en daar zit wat in: de Roemenen zijn ongepolijster maar swingen harder - en hebben dankzij saxen en klarinetten een rijker geluid - de Serviërs brengen wat meer verfijning aan. Dat is goed te horen als ze er, in vier stukken, gezamenlijk tegenaan gaan, zoals in de hilarische versie van het thema van de James Bond films, of als ze ieder afzonderlijk de Ellington-klassieker Caravan onder handen nemen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden