CD Recensies

POP / My Morning Jacket * * *

My Morning Jacket: Circuital. Coop/V2

Vier albums lang schaafde My Morning Jacket aan zijn rijke rockgeluid tot in 2008 Evil Urges verscheen, met elektronische uitstapjes en verwijzingen naar Prince. Het verdeelde de liefhebbers in twee kampen: zij die het een meesterwerk vonden en zij die spraken van een miskleun.

Circuital heet een terugkeer naar de basis te zijn: de band rond frontman Jim James keerde terug naar thuisstaat Kentucky en, afgaand op de sterke opener Victory Dance en het lange titelstuk, ook naar het geluid van eerdere platen.

Verder is Circuital toch weer een aardige lappendeken van stijlen: soulblazers en falsetzang (Holding On To Black Metal) staan zij aan zij met het lieflijke akoestische Wonderful. Bij My Morning Jacket kan dat allemaal.

De eerste helft van het album kent sterke momenten, de tweede helft ook zwakke: laat de songtitel Slow Slow Tune een waarschuwing zijn. Circuital hinkt op twee gedachten: ouderwetse My Morning Jacket of toch 'alles mag' à la Evil Urges? Het doet vooral verlangen naar My Morning Jacket live: krachtiger dan de albums en nooit onevenwichtig.

Menno Pot

-----------------------

POP / Tom Vek * * *

Tom Vek: LeisureSeizure. Coop/V2

In 2005 debuteerde Tom Vek (echte naam: Thomas Vernon-Kell), het Engelse electropunkbroertje van Beck, eenmansband, maker van rockmuziek zonder gitaren.

Zo snel als hij kwam, verdween hij ook weer: zes jaar lang vernamen we niets van Vek. Nu blijkt dat hij al die tijd in zijn thuisstudio heeft zitten sleutelen aan Leisure Seizure, zijn tweede album, dat minder naar gejaagde punkfunk neigt, maar wel betere popsongs bevat dan debuut We Have Sound: A Chore en World Of Doubt, bijvoorbeeld.

Zes jaar was blijkbaar toch te kort om een heel album met liedjes van dat kaliber te vullen en Veks monotone zangstem zit in de weg in liedjes als A.P.O.L.O.G.Y., maar het is beslist een verdienste dat Veks electropop nooit een flauw eighties-synthesizerderivaat is, maar voelbaar muziek van nu.

Op 20 juni is Tom Vek in Paradiso, Amsterdam.

Menno Pot

-----------------------

POP / Neil Young International Harvesters * * * *

Neil Young International Harvesters: A Treasure. Reprise/Warner

In 1983 voltooide Neil Young zijn album Old Ways, maar platenlabel Geffen keurde het af: 'te country'. Het label zag meer in de paar rockabillyliedjes die Young had opgenomen. Dat leidde tot Everybody's Rockin' (1983), in geen enkel opzicht een geslaagd Young-album.

Zijn afgekeurde countryrepertoire nam Young in 1984 mee op een tournee waarvoor hij een supergroep van countrymuzikanten had samengesteld: de International Harvesters. De compilatie A Treasure, nummer negen in Youngs archiefserie, bevat twaalf opnamen uit die concertreeks. Vijf ervan verschenen nooit; slechts twee belandden in 1985 alsnog op de bewerkte versie van Old Ways.

Het is een prachtige compilatie geworden, waarop Keith en fiddle-speler Rufus Thibodeaux glansrollen vervullen. Het speelplezier is voelbaar en de overgave waarmee Young zingt, onderstreept dat dít de muziek was waarin hij destijds werkelijk geloofde.

Menno Pot

-----------------------

WERELDMUZIEK / Wouter Vandenabeele * * * * *

Wouter Vandenabeele: Chansons pour la fin d'un jour. Home Records/AMG

Violist Wouter Vandenabeele stond als lid van Ambrozijn aan de wieg van de Vlaamse neofolkbeweging, maar stak zijn neus middels het soms wel zeventienkoppige wereldmuziekorkest Olla Vogala alras in andere muzikale tradities. Dat hij het ook graag klein houdt, bewees hij enkele jaren geleden met Chansons sans paroles, een album vol spaarzame en verstilde kamermuziek dat diverse prijzen in de wacht sleepte. Wie bang was dat hij om die reden hetzelfde kunstje nog eens uithaalde, kan gerust zijn.

Vandenabeele liet zich ditmaal voor zijn composities inspireren door muziek uit centraal Anatolië en leverde een plaat af die in al zijn soberheid zo mogelijk nog sterker is. Dat is overigens mede de verdienste van de drie muzikanten die aan Chansons pour la fin d'un jour meewerkten: Ertan Tekin op ney (fluit) en duduk (dubbelriet blaasinstrument), Emre Gültekin op diverse Turkse langhalsluiten en de voortreffelijke Vlaamse contrabassist Joris Vanvinckenroye.

Ton Maas

-----------------------

DANCE / Andy Stott * * * *

Andy Stott: Passed Me By. Modern Love/Bertus

Slechts een half uur duurt dit album, maar het is intens en eigenzinnig genoeg om even in andere werelden te verkeren. Andy Stott maakt kale, introverte dubtechno met uitstapjes naar de stotterende ritmes en zware bassen van dubstep. Sferisch en melancholisch, maar ook abstract en traag als stroop. De weldaad ligt in de luisterervaring, en dat dit tweede album van de Britse producer een weldaad is, staat buiten kijf.

Passed Me By schetst een donker universum waar op de achtergrond een gedempt zoemende groove overheerst in een wat slepend tempo met vreemde echoënde geluiden, doffe ritmes en met een bromtoon met zuigende werking. Het klinkt soms alsof de muziek uit een ruimte verderop komt, of alsof je met je handen op je oren naar een plaat luistert. Korte samples met soulvolle zang en een enkele lichtvoetige melodie geven wat lucht in de duisternis en houden de boel tegelijk toegankelijk.

Sasja Kooistra

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden