Cato op de catwalk

Na een paar jaar ‘hier en daar een opdrachtje’ gedaan te hebben, reisde ze begin vorig jaar af naar Parijs....

Toen hun twee dochters jong waren, grapten Machteld Hulst en Bertrand van Ee, een wiskundige en een werktuigbouwkundige die elkaar op de Technische Universiteit Delft hebben leren kennen, weleens tegen elkaar: ‘Het maakt niet uit wíé van de twee naar Delft gaat.’ Toen Cato, de jongste, 14 was, kreeg haar moeder het vermoeden dat zíj het waarschijnlijk niet zou zijn. ‘Zelf had ik het aanvankelijk niet eens zo door; in Cato’s hockeyelftal zaten allemaal leuke meisjes. Maar ik begon van die opmerkingen te krijgen: ‘Die Cato van jou, nou*’’ Het was uiteindelijk Cato’s kapper die haar in een taxi zette en naar een modellenbureau bracht. Hij had er wel flink op moeten aandringen – Cato dacht dat het niks voor haar was.

Vier jaar later is de 19-jarige Cato van Ee the hottest girl van haar modellenbureau, Paparazzi Model Management in Amsterdam. Ze heeft shows gelopen voor Prada, Louis Vuitton en Dolce & Gabbana, ze heeft geposeerd voor advertenties van Calvin Klein Jeans en D & G, en ze speelde een juwelensmokkelaar in een commercial voor de D & G-horloges. ‘Cato is een klassieke schoonheid’, zegt Mo Karadag, haar boeker. ‘Ze heeft een symmetrisch gezicht, een mooie huid, expressie. En ze straalt oud geld uit, dat is voor een klant natuurlijk interessant. Als je Cato een nylon jurkje aandoet, krijgt dat jurkje vanzelf een meerwaarde. En ze is charming – ze pakt mensen in zonder dat het nep wordt – en ontzettend positief. Elke show is voor haar een feest. Ze komt niet uit een getto, ze hoeft het niet te doen. Ze doet het omdat ze het leuk vindt.’ ‘Ik wil het gewoon maken’, zegt Cato van Ee zelf. ‘Als ik het toch doe, wil ik wel de beste zijn. Als mijn ouders me nog zouden moeten onderhouden, had ik net zo goed kunnen gaan studeren.’

In de keuken van haar ouderlijk huis in het Noord-Hollandse Bentveld hangt een levensgrote poster van Cato, poserend in een groene jas uit de laatste najaarscollectie van het Nederlandse Turnover. Haar moeder kreeg ’m van een plaatselijke winkelier. ‘Zo is Cato toch nog een beetje bij me als ze er niet is.’ En dat is vaak het geval – ze heeft een appartementje in New York. Als ze in Nederland is, woont ze bij haar ouders; dat was tussen eind augustus en eind december misschien zeven nachten het geval. In skinny jeans en een geruite flanellen blouse, haar gezicht niet opgemaakt en het haar in een staartje, is Cato niet alleen jonger dan haar glamoureuze evenbeeld, ze is ook blonder. Van haar 21-jarige zusje Anne, die wél naar Delft is gegaan en daar informatica studeert, hangen kiekjes op de koelkast. ‘Zij is mijn nummer-één-fan’, zegt Cato. ‘Zelf zou ze nooit model willen zijn, dus ze is helemaal niet jaloers, dat is op zich wel fijn.’ De eerste jaren deed Cato het rustig aan. ‘Eén keer per maand deed ik een opdrachtje hier of daar.’ Pas na haar eindexamen gymnasium besloot ze er serieus werk van te maken. ‘Het blijft een beetje raar om alleen maar op je uiterlijk te worden beoordeeld, maar het is echt leuk werk. Je kunt het zo creatief maken als je zelf wilt. Het is een kans die ik krijg en miljoenen andere meisjes niet, alleen daarom al moet je het proberen.’ Haar ouders stonden niet te juichen. ‘Onze perceptie van de modewereld was behoorlijk negatief’, zegt haar vader. ‘Drugs en seks.’ En haar moeder: ‘Ik had net dat boek gelezen van Michael Gross, Model, over hoe het er vroeger aan toeging bij het modellenbureau Elite. Ik zag voor me hoe Cato in haar eentje in een taxi door Parijs reed. Ik vond het allemaal maar eng. De angst voor het onbekende, hè, wij kenden die wereld helemaal niet. Ik vroeg me ook af: wat doet het allemaal met je, al die belangstelling?’ ‘Maar’, zegt haar vader, ‘je moet het loslaten. Je kunt als ouder kinderen op die leeftijd toch niks meer opleggen. Ik zie het zo: de ene dochter heeft dit talent en de ander weer een ander talent. Ik word er vooral niet te opgewonden van.’ Cato zelf twijfelde ook even, toen ze hoorde dat ze zou moeten afvallen om een kans te maken internationaal door te breken. ‘Daar had ik het best moeilijk mee. Je wilt niet een van die meisjes met anorexia worden. Eigenlijk wil ik strijden tegen het idee dat je dun moet zijn om model te kunnen worden. Maar toen hebben mijn ouders tegen me gezegd: ‘Als je ervoor gaat, ga er dan honderd procent voor.’ Ze ging aan de slag met een personal trainer en een diëtist, en een half jaar later was ze een paar centimeter kwijt rond haar heupen. ‘Ik eet nu echt supergezond. Mijn vriendinnen vinden me nu echt te dun, maar dat is het me waard. Het is vervelend als kleren je niet passen. Ik heb wel een keer meegemaakt dat ik een broek niet over mijn kuiten kreeg. Maar ja, ik heb gewoon iets grotere kuiten dan het gemiddelde model, daar kun je verder niks aan doen.’ Met haar maat 34-36 bij een lengte van 1 meter 76 mag Cato lang en heel slank zijn, ze is nog altijd kleiner en net een beetje voller dan het gemiddelde catwalkmodel. ‘Ik zit soms naast meisjes van wie de benen twee keer zo dun zijn als de mijne.’ Dat ze zo’n succes zou zijn op de catwalk was, zegt haar boeker Karadag, voor haar modellenbureau dan ook ‘een verrassing’.

In februari 2008 ging Cato voor het eerst naar Parijs om castings te doen voor modeshows. Ze werd meteen opgemerkt door Prada. Samen met negen andere beginnende modellen werd ze naar Milaan gevlogen. Dagenlang werden er kleren gepast en make- uptests gedaan. Elke dag vielen er meisjes af. ‘En opeens zei iemand tegen me: ‘Dit zijn de schoenen die je in de show gaat dragen.’ Ik was als enige overgebleven.’ Dat seizoen, dat wil zeggen de periode waarin de shows voor najaar 2008 werden gehouden, werkte Cato exclusief voor Prada en het zustermerk Miu Miu. Waarom de keuze op haar is gevallen, weet Cato niet. Maar wat haar wel opviel: ‘Sommige meisjes zaten de hele tijd te zeuren dat ze zo lang moesten wachten. Ja, je zat daar wel de hele dag, maar ik had gewoon een boek bij me. Ik dacht: al krijg ik deze show niet, dan nog is het een geweldige ervaring. Een make-uptest doen met de beroemde visagist Pat McGrath – hoe geweldig is dat!’ Prada was meteen haar eerste modeshow. ‘Ik had in Nederland wel eens een kleine show gedaan voor Blue Blood, maar dat was niet eens op hakken.’ Bang was ze echter niet: ‘Ik heb ook altijd prima voor een groep kunnen staan. Ik zat vroeger op streetdance en als bij een uitvoering de zaal vol zat, vond ik dat helemaal geweldig.’ Ze opende de show weliswaar niet, maar was wel het tweede model dat opkwam. Ook in de volgende show voor Prada, afgelopen september, liep Cato mee. Voor twee reclamecampagnes viel ze bij de castings uiteindelijk af.

In haar tweede showseizoen, afgelopen najaar, werd Cato, met twee andere beginnende modellen, voor een programmaserie gevolgd door een cameraploeg van Style.com, de site van de Amerikaanse Vogue. Daar was haar bureau in eerste instantie ‘heel erg tegen’, zegt Karadag. ‘Omdat we dachten dat het te veel voor Cato zou worden. Ze zou het hele showseizoen doen: New York, Londen, Milaan en Parijs. De hele dag castings en shows. Bij de meeste meiden is het in Milaan al janken. Maar Cato was onvermoeibaar. In Parijs was het nog steeds: ‘Joehoe, gezellig, leuk dat jullie er zijn!’’ Cato, die als kind een paar jaar in Los Angeles woonde en perfect Amerikaans Engels spreekt, was het gevierde model in de serie. ‘Iedereen wil alleen maar Cato’, verzuchtte een van de andere meisjes. Maar zelfs Cato kreeg niet alles voor elkaar. Een keer was ze tot vijf uur ’s ochtends kleren aan het passen bij Yves Saint Laurent; om acht uur kreeg ze te horen dat ze toch niet in de show zou lopen. Maar ook dat kon haar humeur niet breken. ‘Waarom zou ik daar mijn dag door laten verpesten? Misschien vonden ze op het laatste moment dat de kleren toch niet echt bij mij pasten. Aan negativiteit heb je niks, dat krijg je alleen maar terug. Dat heb ik heel erg van papa meegekregen: positief denken. Andere modellen worden soms gek van me.’

Haar ouders hebben Cato een paar keer vergezeld. ‘Wat me meteen opviel’, zegt haar moeder, ‘is dat het allemaal zo creatief is. En de fotografen zijn allemaal heel aardig, de stylisten leuke jonge vrouwen.’ ‘Je dochter die door een chauffeur van A naar B wordt gebracht, en wat ze allemaal moet doen op z’n dag. Fascinerend’, vindt haar vader. ‘En dan zie je hoe andere meisjes het doen. De koelers met champagne staan altijd klaar. Een zo’n meisje had voor de show al een paar glazen op.’ Cato: ‘O ja? Daar heb ik niks van gemerkt.’ Het werken heeft Cato veranderd, zegt haar vader. ‘Ze is in een jaar tijd volwassen geworden. Verbazingwekkend hoe snel dat is gegaan. Als je haar samen ziet met de vrienden en vriendinnen die zijn gaan studeren, merk je dat zij al veel van de wereld heeft gezien. Ze heeft moeten solliciteren, ze moet steeds weer presteren. Ik ben daar een beetje dubbel over. Onze studententijd was zo heerlijk onbezorgd; alle tijd om over alles te bomen, vrienden te maken, fantastisch. Dat zie ik ook bij onze oudste. En ik gun het Cato ook. Soms denk ik: geniet nou ’s joh.’ Cato: ‘Ik ga af en toe wel uit, maar niet elke dag, en als ik de volgende dag naar een casting moet, lig ik vroeg in bed. Ik ben iemand die veel slaap nodig heeft. En bij zo’n casting moet je een denderende indruk maken, dan kun je geen wallen onder je ogen hebben of naar bier ruiken. En als ik hier ben, kan ik niet meteen de kroeg in met m’n vrienden. Ik moet dan eerst even uitrusten. ‘Laatst had ik een etentje met een vriendin, daarna zouden we uitgaan. Word ik gebeld: je vliegt morgenochtend naar New York.’ Ook voor haar 22-jarige vriend, die nog in Nederland woont, is het niet altijd gemakkelijk, zegt ze. ‘Je maakt nooit meer dezelfde dingen mee, hebt niet meer dezelfde herinneringen. Je moet elkaar echt goed op de hoogte houden, anders ga je in verschillende werelden leven.’

Een dezer dagen gaat Cato naar de kapper om haar donkerblonde haar lichter te laten maken. ‘We hebben nooit iets aan haar gedaan en ze heeft het twee seizoenen hartstikke goed gedaan’, zegt Mo Karadag. ‘Maar je moet de markt altijd een stap voor blijven. Het gaat tegenwoordig snel met modellen, er zijn er maar een paar die blijven.’ Het heeft, zegt hij, te maken met veranderingen in de mode: in plaats van twee collecties per jaar, maken ontwerpers er nu veel meer. ‘Elke twee maanden is er wel weer iets, en daardoor zijn mensen snel op je uitgekeken.’ Tegelijkertijd is door internet het aanbod van modellen veel groter. ‘Vroeger moest een scout met een trein door Siberië op zoek naar dat ene meisje. Nu biedt iedereen zichzelf aan.’ Cato heeft een mooie toekomst als model, denkt hij. Hij ziet haar dezelfde kant opgaan als Doutzen Kroes, topmodel en collega van Cato bij Paparazzi met lucratieve contracten met L’Oréal en Victoria’s Secret. ‘Ik dank dat Cato er met haar gezicht en persoonlijkheid ook zeker een cosmeticacontract uit kan slepen. Net als Doutzen is ze de perfecte American girl. In onzekere tijden spelen merken op safe.’ Maar zo ver is ze nog niet, en de kunst is haar tot die tijd zowel te promoten als exclusief te houden. Poseren voor een modeserie waarin ook een ander model voorkomt, doet Cato niet, ‘tenzij het de Franse of Amerikaanse Vogue is, natuurlijk’, en ook veel commercieel werk wordt afgehouden. Ze verdient daardoor niet wat ze zou kunnen verdienen; ze kan naar eigen zeggen net in haar eigen levensonderhoud voorzien. Maar, zegt Karadag, ‘als je te veel te zien bent geweest ben je voor een merk als Estée Lauder of Shiseido niet meer interessant.’ ‘Het kan zomaar afgelopen zijn’, zegt Cato zelf. ‘Je hebt meisjes die twee seizoenen alles doen, en dan zijn ze weg. Zolang je geen contract hebt met een cosmeticamerk, heb je geen enkele zekerheid. Ik ga er niet van uit, maar als dit jaar uitloopt op een mislukking, schrijf ik me in september in voor psychologie. Dan ga ik lekker studeren en terugdenken aan wat ik allemaal heb meegemaakt. Ik ben 19, de wereld ligt nog aan mijn voeten.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden