REPORTAGE

Catch is aanwinst in dit dancefestivalgekke land

De dance is aanvankelijk ver te zoeken bij het concert van Floating Points, dat desondanks bedoeld is als knallende opening van het Utrechtse dancefestival Catch.

Purity Ring op Catch festival in TivoliVredenburg Beeld Daniel Cohen

Links op het podium van zaal Ronda in TivoliVredenburg staat een strijkkwartet opgesteld, en een koperblazer. Rechts een lenige jazzdrummer, plus gitarist en bassist. Spin in dit wonderlijke muzikale web - en dus gepositioneerd in het midden - is de Britse dj en producer Sam Shepherd alias Floating Points, die zelf de toetsen bedient én de inmiddels onvermijdelijke modulaire synthesizer.

Wat een prachtige muziek laat Shepherd kaatsen tussen jazzcombo en strijkkwartet. Soms doen de composities denken aan de etherische elektrische jazz van Miles Davis, maar dan tikken de strijkers de zwevende lijnen weer tussen de maatstrepen, in ritmische 'minimal' die refereert aan Steve Reich, Terry Riley en de strijkkwartetten van John Adams. Vrijblijvend wordt het nooit: steeds hoor je Shepherds zoekende melodie door dit comfortabele en soms zelfs rustgevende klassieke werk trekken, als verbindende verhaallijn. Unieke en eigenlijk volmaakt genre-vrije muziek, die de dance en elektronica hooguit toelaat als een van de vele stijlvormen.

Sam Shepherd (24) is een nieuwe grootheid in de Britse dance, en een jongen met een indrukwekkend cv. Hij studeerde klassieke piano en jazz, en promoveerde als neurowetenschapper. Tussen de bedrijven door draait hij op niveau als dj in invloedrijke Londense clubs als Plastic People, en is hij drijvende kracht achter het al net zo toonaangevende platenlabel Eglo Records.

Sam Shepard Beeld Daniel Cohen

En als Floating Points componeert Shepherd dus, en speelt hij nu ook nog live in deze bijzondere elfkoppige opstelling. Mooi dat het nieuwe dancefestival Catch, een spin-off van het Amsterdamse buitenfestival Pitch, de primeur kan brengen nog voor Floating Points de muziekzalen in het thuisland gaat bespelen. Dat we van Floating Points de komende jaren nog heel veel gaan horen wordt wel duidelijk in het bijna een kwartier durende slotnummer in de Ronda, waarin toch nog de pulserende kracht van de dance wordt aangeroepen: een tot opwindende jazz en klassiek versneden stuk soulvolle Detroitse oertechno. Zo goed en elegant hoor je live dance zelden vertolkt.

Het concert van Floating Points is vrijdag illustratief voor de hele tweede editie van Catch. Steeds loop je tegen dance aan die de randen van de discipline zoekt en bij de laptop en draaitafels lijkt weggelopen. Zangeres Nao, bekend van vocale bijdragen aan danceplaten van bijvoorbeeld Disclosure, speelt in zaal Cloud Nine ook al met een conventioneel bandje en dus gitaren: strakke soul en r&b, steengoed gezongen bovendien. Dan Shamir, de man met de stem van een damessopraan en ook al op het podium met een ronkende retrodiscoband, net als de Amerikaan Damon Riddick alias Dâm-Funk, die van zaal Pandora een borrelend spacefunklaboratorium maakt. Fijn om weer eens iemand live toetsen te zien spelen met een ouderwetse 'keytar' om de nek.

Live ook nogal een spektakel - maar dan weer heel anders en verre van retro - is het Canadese danceduo Purity Ring. Op de pas verschenen plaat Another Eternity mogen tracks als Heartsigh en Push Pull misschien wat voortkabbelen, vooral door dat fragiele meisjesstemmetje van zangeres Megan James, maar in de Ronda snijdt Purity Ring door de ziel met giftige grime en gemeen harde dubstep uit de laptop van Corin Roddick. Vooral de uitvoering van het al wat oudere hitje Obedear is indrukwekkend: wonderlijk hoe die breekbare stem van James zo goed overeind blijft naast die donkere en dreunende bassen van Roddick, die toch het liefst alles omver zouden blazen. De 'auto-tuning', een effect waardoor de vocalen steeds naar de gewenste toonhoogte worden getikt, gebruikt Purity Ring als vervreemdend stijlmiddel; het geeft de liedjes iets ijzigs en robotachtigs en dat werkt live uitstekend, zeker bij een verblindende stroboscopische lichtshow inclusief lichtgevende reuzenwattenstaafjes op het podium, waarop ook nog op getrommeld kan worden.

Je krabt je tegen enen 's nachts echt even achter de oren: wat heb je in vijf uur tijd al een berg heerlijke en nieuwe live dance gezien. En dan moet de nachtprogrammering nog beginnen, met onder andere een bijna drie uur durende dj-set van opnieuw Floating Points. Konden we er nog een dance-festival bij hebben, in dit dancefestivalgekke land? Kennelijk. Catch is toch weer een aanwinst.

Festival Catch, TivoliVredenburg Utrecht, 30/10.

Luistertip na Catch

Het zegt iets over de avontuurlijke programmering van Catch: veel acts op het dancefestival moeten nog doorkomen met een eerste plaat. Over een week pas verschijnt bijvoorbeeld het bijzondere debuutalbum Elaenia van Floating Points. Wel al te vinden op de muzikale streamingdiensten: de prachtplaat Marhaba, die Floating Points maakte met de Marokkaanse muzikant Maâlem Mahmoud Guinia en producer James Holden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.