Caspar Pisters, hoofdredacteur Expreszo, blad voor homojongeren

'Wij hebben de afgelopen weken heel hard gewerkt om het tijdschrift Expreszo te kunnen voortzetten. Met de ruim 75 duizend gulden die wij aan nieuwe abonnees en adverteerders hebben binnengehaald, kunnen wij weer een jaar vooruit....

'Zelf verdien ik er helemaal niets aan, het is vrijwilligerswerk. Het is zelfs nog maar afwachten of ik mijn laatste telefoonrekening van 1200 gulden kan declareren. Om Expreszo te redden, heb ik zelf heel veel met adverteerders en andere mensen gebeld, en dat heeft dus aardig wat gekost. En dan heb ik de rekening van mijn mobiele telefoon nog niet eens durven openscheuren. Die ligt mij nu al een paar dagen aan te gluren. Maar ik vind het hartstikke leuk om voor Expreszo te werken. Daarnaast heb ik nog een betaalde baan voor vier dagen per week, als redacteur bij Intermediair Starters. Ik verdien daar ongeveer 4500 gulden bruto.

'Geld is absoluut belangrijk, maar het allerbelangrijkste, hoe cliché het ook klinkt, is dat je werk leuk is. En gelukkig is dat zo. Ik heb het heel erg naar mijn zin bij Intermediair en het verdient ook nog aardig. Mijn geld gaat wel elke maand op.

'Ik weet eigenlijk niet waar het allemaal blijft. Ik ga behoorlijk veel stappen, koop veel kleding en ga meestal twee keer per jaar op vakantie. Verder ben ik een echte tijdschriftenfetisjist. Als ik kijk naar de twee stapels tijdschriften die hier naast mij liggen, denk ik dat die samen zeker goed zijn voor zo'n duizend piek.

'Een eigen huis heb ik niet, maar dat is dan ook onbetaalbaar hier in Amsterdam. Daar komt bij dat ik er nu nog te veel voor zou moeten laten. Dat geldt ook voor een eigen auto. Pensioen bouw ik op bij Intermediair. Maar ik ben pas 26, dus dat is voor mij nog een ver-van-mijn-bed-show. Als ik die pensioenbrieven krijg, leg ik ze meestal meteen ongelezen op een stapeltje.

'Af en toe trek ik wat geld uit voor mijn ''Cubafondsje''. Tijdens mijn studie heb ik een project op Cuba gedaan. Ik ben daar heel gastvrij ontvangen door een Cubaanse familie. Als ik dan hier weer eens vijfentwintig gulden voor vijf biertjes op tafel leg, moet ik wel eens aan hen denken, want ze hebben het niet erg breed. Dan maak ik een paar honderd gulden aan ze over.

'Mijn laatste grote aankoop was een design-truitje van 220 gulden, het duurste kledingstuk dat ik ooit heb gekocht. Maar mijn vrienden vinden het zo onwijs lelijk, dat ik het niet meer aandurf. Dat was dus mijn eerste, en voorlopig laatste design-aanwinst.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.