Caspar loopt even niet vandaag en denkt thuis na over de onvermoeibaarheid van mensen

Caspar loopt

Aflevering 142: Het bevrijdende idee: je kunt de boel ook de boel laten. Alles groeit dan dicht, maar dat is de natuur.

Foto Studio V

En dan, als je even thuis bent, ga je nadenken. Over de onvermoeibaarheid van mensen. Dat stedenbouwers, wegenaanleggers en boeren het landschap veranderen, dat wisten we, maar natuurbeheerders kunnen er ook wat van. Niet aflatend in hun eindeloze pogingen om het ideale plaatje te maken en te fixeren.

Vroeger dacht ik dat het een grap was, al die doelsoorten per natuurgebied, in precieze streefaantallen vastgelegd in vuistdikke plannen. Totdat ik die plannen ging lezen en zag dat het doodserieus was: zoveel zwarte spechten hier, zoveel boomleeuweriken daar, zoveel duinpiepers elders. Om maar niet te spreken van de na te streven vierkante meters 'vegetatietypen' en 'habitattypen'. Om dat alles te bereiken moet er worden gekapt, geplagd, gezaagd, gegraven, er komen aannemers met machines aan te pas, geen moment rust.

En dan ontstaat er een plaatje, maar dat wordt dan direct weer bedreigd omdat de natuur zelf heel andere plannen heeft, of omdat er te voedselrijk water binnenstroomt of omdat er ammoniak neerdaalt. De schrale heide - boerenland van een eeuw geleden - is eigenlijk niet meer te behouden vanwege die ammoniak, er valt niet tegenop te plaggen. Desondanks worden in het Drents-Friese Wold en elders bomen gekapt om meer heide te maken. En het Aekingerzand moet open blijven, en stuiven.

Plaatjes maken, bezig blijven. Ik liep door het Drents-Friese Wold, door de diepe bandensporen van de vrachtwagens in de paden, langs gespannen linten vanwege 'boswerkzaamheden' en de stammen van omgezaagde bomen.

De vergeefsheid. En het bevrijdende idee: je kunt er ook gewoon mee ophouden, de boel de boel laten, dat is het enige, echte natuurlijke. Ja, alles groeit dan dicht, maar dat is dus de natuur, de natuur die we verdienen. En uiteindelijk gebeurt er dan gegarandeerd weer iets onverwachts.

Foto RV

Nu ja, dat dacht ik dus, zonder het zeker te weten. Intussen zat ik zelf ook niet stil. Op mijn balkon joeg ik er voor honderden euro's aan voer doorheen om vogeltjes geforceerd de winter door te helpen. De houtduiven joeg ik dan weer weg, want die pasten niet in het ideale balkonplaatje.

Caspar Janssen loopt een jaar lang door Nederland en brengt al doende het landschap in kaart, en daarmee de planten, dieren, mensen en kwesties van het Nederlandse land.

Meer over