Carrièrewise oké

Er was een auto, een baan, alleen een vrouw ontbrak nog. Maar Achmed Akkabi verveelde zich stierlijk. Hij gaf zijn leven een wending en ging acteren. Vanaf vrijdag is hij weer te zien in de RTL-serie Moordvrouw. Akkabi's carrière in drie delen.

Rachid de vakkenvuller (Albert Heijn-commercials, 2005-2006). Akkabi speelde in dertien of veertien commercials naast supermarktmanager Harry Piekema. Het betekende zijn doorbraak.


Achmed Akkabi (29): 'Ik had een goede baan in een Italiaanse herenmodezaak in Kijkduin. Ik stond in de winkel en werkte als verkoper. Chique pakken, mooie spullen. Zelf liep ik er ook sharp bij, in een pak dat ik niet hoefde te betalen. De kentering, van jeugd naar volwassenheid vond daar plaats, in die zaak. Ik las de tijdschriften die mijn baas las, zoals de Elsevier. Een rechts blad, natuurlijk. Stond ik een jaar later ineens zélf in de Elsevier, als talent van de week.


'Mijn baas wilde niet dat ik Marokkaans was, dus hij noemde me Maurizio. Als er rijke vastgoedklanten in de zaak waren, de big fish, praatte hij Italiaans tegen me. Maurizio, ga even een cappuccino zetten voor meneer - zo ging dat. Met mijn blik zei ik: hij noemt me Maurizio, maar ik ben gewoon Achmed, en ik ben chill. Ik had geen zin om het spelletje mee te spelen.


'Ik had een auto, een baan. Het leven leefde zichzelf. Alleen nog een vrouw en kinderen, dan was het plaatje compleet. Maar ik vond het zo boring. In een lokale krant zag ik een foto van een multicultitheatergezelschap. Ik keek naar die foto en dacht: ík moet hier staan, ík kan dit veel beter dan jullie. Dus ik in mijn eentje naar die voorstelling. Ik speel ze eruit, dacht ik. Er-uit. Echt, dat wist ik, dat voelde ik. Ik had alleen de kans nodig.


'Bij een figurantenklusje - ik speelde een Marokkaan op een scooter - leerde ik (acteur en Gouden Kalf-winnaar, red.) Nasrdin Dchar kennen. Hij hielp me aan een plek bij een Rotterdams theatergezelschap. Precies in die tijd overleed mijn moeder aan kanker. Dat was het moment dat ik dacht: ik stop met de herenmode. Ik moet gaan doen wat ik leuk vind, want het kan zo voorbij zijn.'


'De Albert Heijncommercial kwam snel. Ik had enorm geluk, want ik had me voorbereid op maanden zonder geld. Ik ging van 40 uur in de week zwoegen voor 800 euro per maand, naar één zondag filmen voor a huge lot of money. Ik heb in twee jaar tijd dertien of veertien commercials gespeeld. Ondertussen speelde ik in jeugdtheatervoorstellingen en niet veel later in Het Huis Anubis. Het rolde. Ik werd herkend, ook door meisjes. Er ging een wereld voor me open. Wow, dacht ik, zó werkt dat dus. Nooit meer ben ik naar die modezaak teruggegaan.


'Mijn moeder heeft alleen het prille begin van mijn acteercarrière kunnen meemaken. De eerste commercial voor Albert Heijn zag ze vanuit haar ziekenhuisbed. Ik bleef steeds bij haar zitten, hopend dat die reclame langs zou komen. En hij kwam. Ze was super trots. Mijn vader maakte zich zorgen, hij vond het acteursvak een onzeker bestaan. Zelf was hij bakker in Scheveningen. Als kind vond ik dat geweldig; al die grote mannen in de bakkerij. Een spannende wereld waarvan je eigen vader deel uit maakt. Elke zaterdag moest ik voetballen en nam hij kaasbroodjes mee. Tot op de dag van vandaag eet ik minstens één kaasbroodje per week.'


Abdel (Rabat, Habbekrats, 2011). Akkabi speelt Abdel, een jongen van de straat. Hij werkt in de shoarmazaak van zijn vader en wil niet echt deugen. Met zijn vrienden Nadir (Nasrdin Dchar) en Zakaria (Chico Kenzari) vertrekt hij in een oude taxi naar Rabat. De film werd genomineerd voor drie Gouden Kalveren en won er één (beste hoofdrol, Nasrdin Dchar).


'Voor de rol van Abdel moest ik écht transformeren. Ik moest in een ander accent gaan praten. Mijn haar moest eraf. Natuurlijk vond ik dat erg, want ik ben ook gewoon een ijdeltuit. Van vrolijke bos krullen ging ik naar strak opgeschoren; de look van een schoffie. Weken voordat we gingen filmen al, zodat ik zou kunnen zien hoe de maatschappij erop zou reageren. Ik schrok me dood. Echt. Op straat werd ik totaal anders bekeken. Oppassen, even kijken of ik alles heb - dat soort blikken.


'Op de dag dat Rabat in première ging, kreeg ik van de Toneelacademie Maastricht het advies te stoppen met de opleiding. Ik zat in het derde jaar. Dan kunnen ze je officieel niet meer wegsturen. Er zijn acteurs die toch zijn doorgegaan, ondanks zo'n advies. Ik niet. Als zij zeggen dat ze me daar liever niet hebben, kom ik niet meer. Daarvoor ben ik te trots.


'Met de Toneelacademie had ik een haat-liefdeverhouding. Ik ging erheen om mijn spel te verbeteren, om mijn stemgebruik te ontwikkelen. Ik heb er op dat gebied veel geleerd, maar met het theoretische gedeelte nam ik het niet zo nauw. En tijdens bewegingslessen lette ik niet op, omdat ik wist: deze Japanse bewegingsvorm ga ik nóóit van m'n leven gebruiken. Soms ging ik niet, soms zat ik er met tegenzin, ik zat tijdens de les met mijn smartphone te spelen. Ik ben twee keer geschorst. Het is een eliteschool, een soort commune, maar voor mij was die school niet mijn leven.


'De schoolleiding vond dat ik er te makkelijk over dacht. Tijdens de repetities kreeg ik vaak te horen dat het leek alsof ik minder gaf dan mijn medestudenten. Ja maar, zei ik dan, ik stá er toch tijdens de première? Dat konden ze niet ontkennen. Ja, acteren is samenspelen, dat wéét ik. Ik weet het allemaal. Maar je hoeft niet per definitie een voorbeeldige leerling te zijn om gepassioneerd te zijn over je vak. Ze hebben drie jaar geprobeerd van alles bij mij te doorbreken, maar ik wist al meteen: it ain't gonna happen. Dat heeft, vind ik, niks met arrogant te maken.


'Ik ben gehard, door het verlies van mijn moeder, door hoe ik ben opgegroeid. Met mijn twee oudere broers was het altijd vechten, altijd opboksen, terwijl ik er ook moest zijn voor mijn drie jongere zusjes. Ik ben eigenwijs en laat niet over me heen lopen. Veel acteurs spelen vanuit onzekerheid. Ik niet. Ik kijk niet naar beneden, ik spring gewoon in het diepe, let's go.'


Bram Amezian (Moordvrouw, RTL 4, 2012-2013). In Baantjer-opvolger Moordvrouw speelt Akkabi Bram, hoofdagent bij de politie in Leeuwarden, een van de hoofdrollen naast rechercheur Fenna (Wendy van Dijk).


'De rol in Moordvrouw heb ik eigenlijk aan Rabat te danken. Ik heb auditie gedaan, maar werd niet teruggebeld. Maanden later hoorde ik ineens dat ik de rol had. RTL-baas Erland Galjaard vertelde later dat hij na veel mislukte castings een lijstje namen had voorgelegd aan zijn puberdochter. Zij zei, terwijl ik onderaan die lijst stond: Achmed Akkabi, want die speelt in Rabat. Erland is met zijn dochter naar die film gegaan en ik had de rol. Bram, mijn rol in Moordvrouw, is een trotse jongen. Hij wil dingen zelf oplossen, behoeft geen hulp van anderen. Zo ben ik ook. Ik los mijn eigen shit op.


Ik kan me niet herinneren dat ik dit afgelopen jaar mijn familie of vrienden om hulp heb gevraagd. Al zijn er ook dingen die niet zo oké zijn. Eind 2011 ging na vijfenhalf jaar mijn relatie uit. De koek was op. Over vrouwelijke aandacht mag ik niet klagen, maar ik ga daar niet te veel over zeggen. Las je mijn twitterfeed? O, fuck, serieus? Hoi. Nou, als je dat hebt gelezen, weet je dat ik me wel vermaak, qua uitgaan. Den Haag is rustig. Al mijn acteursvrienden wonen in Amsterdam, maar ik ben gebaat bij minder verleidingen.


Dit jaar ben ik voor het eerst sinds lange tijd een heel jaar single geweest, op een paar scharrels na. Het is fijn om aan niemand verantwoording te hoeven afleggen. Maar het is soms ook wel eenzaam. Dat je denkt: oké, chille dag, leuk! En dat dan niemand de telefoon opneemt. Ik kan niet ontkennen dat er dagen zijn waarop ik de warmte mis, waarop ik me afvraag of ik wel het goede heb gedaan.


Carrièrewise was dit een oké jaar. Het was het jaar dat ik voor het eerst werd gevraagd voor het improvisatieprogramma De vloer op. Dan hoor je erbij. Dan ben je accepted, in mijn ogen. Ik werd gebeld door regisseur Peter de Baan. So-wie-so, zei ik. Al moet ik ernaartoe krúípen.


In sterotiepe rolletjes heb ik geen zin meer. Laat beginnende acteurs die maar pakken, ik vind dat ik dat station gepasseerd ben. Geef mij maar een hoofdrol naast Pierre Bokma, dáár ben ik klaar voor. Gun me de kans en ik eet je hele vloer op. Ik snak naar het theater, maar ik ben geen goede netwerker. Op school was iedereen bezig met stagebrieven schrijven naar gezelschappen. Ik wilde dat nooit. Misschien is dat arrogant gedacht, maar ik vind dat een gezelschap míj moet willen. Ik wil niet boom 13 spelen in een voorstelling die drie uur duurt. Dat ben ik echt niet. Ik kom wel als ik boom 1 mag zijn.'


CV


Geboren:3 oktober 1983 in Den Haag Opleiding:mbo mode/handel, Toneelacademie Maastricht (niet afgemaakt)


2005:Vakkenvuller Rachid in commercials Albert Heijn


2006:Appie in jeugdserie Het Huis Anubis 2007:Eerste filmrol in Whatever Lola Wants


2008:Hoofdrol in speelfilm Alibi 2010:Hoofdrol in Sterke verhalen


2011:Hoofdrol in Rabat 2011:Hoofdrol in De president


2012:Te zien in improvisatieprogramma De vloer op (NTR)


2012:Speelt Bram Amezian in Moordvrouw (vrijdag begint het tweede seizoen bij RTL4)


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden