Carla Bruni ging van 'dromerig ex-topmodel met gitaar' naar 'vergeetachtige nachtclubzangeres op leeftijd'

.

De enige artiest over wier carrièreontwikkeling ik wetenschappelijkerwijs iets kan zeggen, is Carla Bruni. Ik zag haar optreden in Parijs in 2013, toen haar franseliedjesplaat net uit was. Ze werd grijs gedraaid door elke wannabe-Française van de wereld en ze was nog redelijk pril getrouwd met Sarkozy, die in het publiek zat, wat ik indrukwekkend vond. Nu zag ik haar zingen in Carré, vijf jaar later.

De verschillen: ze zei minder vaak beduusd 'Merci... merci... merci' tegen het publiek. Ze was veranderd van het type 'dromerig ex-topmodel met gitaar' in 'prima, maar vergeetachtige nachtclubzangeres op leeftijd'. En Sarkozy zat er niet meer bij.

Het leek er trouwens even op dat hij weer van de partij was, want bij de deur werden we uitgebreid gefouilleerd. 'Is dat omdat meneer Sarkozy er is?', vroeg ik aan de beveiliger. 'Heeft u voorhoofdsholteontsteking?', vroeg hij en trok twee flessen Otrivin uit mijn zak. Dat leren beveiligers op hun opleiding. Nooit direct antwoord geven.

Enfin, om met de Fransen te spreken, wij de zaal in, want Carla kwam al op in haar leren broek. Om te zeggen dat ze zuiver zingt, is een overstatement, maar om te zeggen dat dat erg is, is dat ook.

Een ander zwak punt van Carla is teksten onthouden. Ik vond dat wonderlijk, want Carla zingt vooral haar zelf geschreven Little French Songs (altijd uitspreken als 'lietel fgensj sangs') en verder vooral werk uit de Top 2000. Waarschijnlijk omdat ze met de helft van de Top 2000 verkering heeft gehad.

Maar dan had ze dus de kans om die teksten te leren van de grootmeesters zelf. En It's a Perfect Day, Stand By Your Man en Hallelujah zijn liedjes waarvan je de tekst onmogelijk níét kunt kennen. Toch kende ze ze niet.

Daarom had Carla overal spiekbriefjes liggen. Of spiekbriefjes - spiekbrieven. Bij de toegift zeeg ze in zeemeerminnenpose neer vlak voor de eerste rij, alwaar twee A4'tjes vol tekst al de hele voorstelling op haar hadden liggen wachten. Andere liedteksten stonden in een groot, gewichtig uitziend boek op een muziekstandaard. Na elk lied bladerde ze door dat boek, zodat het leek alsof ze zich even in Céline of Proust verdiepte in plaats van te checken hoe The Winner Takes It All ook alweer begon.

Het leukst was het als Carla, ondanks haar boek en haar briefjes, toch iets helemaal verkeerd zong. Het langst achter elkaar deed ze dat bij It's a Perfect Day, dat zoals iedereen weet die ooit naar Sky Radio heeft geluisterd, eindigt met vele keren achter elkaar de zin: 'You're going to reap just what you sow.'

Bruni maakte daarvan: 'You're going to row just what you sow.'

Wat je zaait, zul je roeien.

Zoals de oude Proust al schreef.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.