carice van houten ***

Een steengoede actrice zijn en een steengoede performance geven als frontvrouw van een band zijn heel andere dingen, toont Carice van Houten.

pop


Carice van Houten & Band, 24/4, Paradiso, Amsterdam.


Afsluiting clubtour door Nederland. Carice treedt nog op op het Isle of Wight Festival op 16/6.


De vuurdoop, die had ze al gehad. Carice van Houten mocht vorig jaar het voorprogramma verzorgen van de bejubelde popster Rufus Wain-wright in de Heineken Music Hall en zo laten zien wat ze, naast Nederlands bekendste en wellicht beste actrice, ook als zangeres live waard is.


En woensdagavond verkoopt Van Houten, met het debuutalbum See You On The Ice op zak, het Amsterdamse Paradiso uit met een band waar muzikale zwaargewichten als Ken Stringfellow (Posies) en JB Meijers, ook secondanten op het album, deel van uitmaken.


Het klinkt meer dan behoorlijk. Van Houten zingt met een stem, ijl en verkoelend als die van Alison Goldfrapp. Alle arrangementen en koortjes komen fraai tot hun recht.


Maar het is ook allemaal wel heel correct. De zangeres staat bijna beleefd vooraan op het podium omdat het nu eenmaal zo hoort en je bespeurt niet veel van het pure performersinstinct van de frontvrouw (m/v) die haar materiaal en band naar grotere hoogten wil stuwen.


Die ene vierkante meter voor haar microfoon benut ze voor wat danspasjes, vocaal houdt ze zich netjes aan haar eigen regels en in de comfortzone van de jongens van de band lijkt ze niet te veel te willen opvallen.


Daarbij pakken de duetten wat minder goed uit. Het prachtige Broken Shells, op de plaat door singer-songwriter Howe Gelb mooi Gainsbourgiaans gezingzucht, en Particle Of Light, waarin acteur- cabaretier Alex Klaassen live Antony Hegarty moet doen vergeten, vervliegen een beetje.


Het klopt en het is niet ongeïnspireerd, maar aan de andere kant wel wat te voorzichtig. Dat breekt Van Houten - later wat losser op gympen en in glitterpak - een beetje op in haar toegift The Whole Of The Moon, van The Waterboys. Om zo'n gloedvolle popklassieker overtuigend te brengen, een muzikaal crescendo als eerbetoon aan grootsheid en inspiratie, kun je je niet beperken tot alleen maar adequaat het liedje zingen.


Waar Mike Scotts stem in het origineel groeit en groeit en uiteindelijk vleugels krijgt, blijft Van Houten, hier en daar worstelend met de tekst, een beetje bedeesd achter op aarde.


Carice van Houten durft (nog) niet te vliegen en maakt zo en passant duidelijk dat er een verschil is tussen acteren en performen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden