Canada is maar met één ding bezig - goud winnen op het spel dat nergens anders zo populair is: curling

Rachel Homan

Zijn naam doet in de wereld nauwelijks een bel rinkelen, maar in Canada is Kevin Koe (43) een grootheid dankzij curling . Dat geldt ook voor Rachel Homan (28), de aanvoerder van de vrouwenploeg. In de eerste weken van december was Canada maar met één ding bezig: de Tim Horton's Roar of the Rings. Ofwel de kwalificatiewedstrijden voor het curlingtoernooi van Pyeongchang. De olympische kampioenen van 2014, de teams van Brad Jacobs en van Jennifer Jones, haalden het niet.

De verdediging van het goud van Sotsji is in Korea in handen van de kwartetten van Kevin Koe uit Calgary en Rachel Homan uit Ottawa. Beiden beschreven het kwalificatietoernooi als lastiger dan de olympisch opgave. De tien Canadese provincies vaardigden de sterkste teams af naar The Roar. Zie dan maar boven te komen.

Heel het land, van Newfoundland tot British Columbia, is tien dagen gefocust op deze wedstrijd, zoals in niet-olympische jaren The Brier en The Scotties, namen voor het nationaal kampioenschap bij de mannen en bij de vrouwen, alle aandacht trekken.

Nergens is curling zo populair als in Canada. Het spel, verwant met Europese sporten als ijsstokschieten, lawn bowling en pétanque, werd in 1759 geïntroduceerd door Schotse emigranten. Uit dat land komen nog altijd de 19,69 kilo zware, granieten stenen en ook is er het hoofdkantoor van de wereldbond gevestigd. Curling veroverde Canada ook doordat het spel in alle lagen van de bevolking kon worden gespeeld. De nationale bond heeft ruim een miljoen leden. Dat is meer dan 90 procent van alle leden van de wereldbond WCF, waartoe 45 landen behoren.

Toen het Internationaal Olympisch Comité in 1998 besliste dat curling olympisch zou worden, waande Canada zich al kampioen. Het land zou vijftig teams op de been kunnen brengen, stuk voor stuk sterker dan de Europese amateurs. Het toernooi in Karuizawa, een wintersportplaats nabij Nagano, werd door de mannen verloren door arrogantie. Zwitserland won met 3-9.

De vrouwen wonnen wel. Sandra Schmirler werd een fenomeen door als eerste skip olympisch kampioen te worden. Schmirler trok ook op een andere manier de aandacht. Bij de kwalificatie hield zij de finale op omdat ze haar baby eerst nog de borst moest geven. In 2000 overleed de Canadese beroemdheid aan kanker, 39 pas. Haar begrafenis werd bijgewoond door 15 duizend mensen. De tv zond de teraardebestelling uit.

Na de dubbele nederlaag in 2002, toen ook de vrouwen verloren, greep Canada de macht. De mannen wonnen drie olympische titels op rij: 2006 (Brad Gushue), 2010 (Kevin Martin) en 2014 (Jacobs). De vrouwen wonnen in 2014 ook het olympische goud. Bij de WK-toernooien is de overmacht van Canada nog groter. De mannen waren, sinds de introductie van het toernooi in 1959, al 36 keer kampioen. De score bij de vrouwen staat op 19.

De grote taak om de naam en faam van 'Canada curling' (zo heet de bond) hoog te houden, is in Zuid-Korea aan Koe en Homan. Kevin Koe is groot geworden in de vrieskou van North West Territories dankzij een vader die hem op natuurijs liet curlen. Zijn broer Jamie en zus Galusha waren ook grote talenten.

Rachel Homan werd bij haar derde poging vorig jaar wereldkampioen. Ze is fotogeniek. De camera's houden haar strak in beeld. Het land verwacht tweemaal olympisch goud, in de landenwedstrijden. Het derde goud, van het gemengddubbel, mogen anderen winnen.

Niet de strijd telt, maar de triomf
In Pyeongchang hebben meer landen hun Kramer; een man, vrouw of ploeg die het als zijn plicht beschouwt om te winnen in de sport van zijn geboorteland. Niet de strijd telt, maar de triomf. Die ambitie wordt vaak versterkt door de verwachtingen in eigen land. Met minder dan een zege van slalomskiër Marcel Hirscher neemt Oostenrijk geen genoegen. In Duitsland is met Francesco Friedrich is een nieuwe aanpak in het bobsleeën verpersoonlijkt. En kunstschaatser Zagitova behoort tot de schone generatie Russische sporters die een olympische kans verdient, gaat het haar lukken?

Kramer laat zich in Pyeongchang voor het eerst begeleiden door wetenschapper Jac Orie, de kampioenenmaker van het Nederlandse trainersgilde. Sinds 2002 heeft hij elke vier jaar een schaatser naar goud geleid. Kramer en Orie delen een hartgrondige afkeer voor sportpsychologen. Of dat verstandig is? Het scorebord zal uitwijzen of hij iets van hun arsenaal aan hulpmiddelen had kunnen gebruiken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden