Camping

lle kanslozen verzamelen!' De eerste zin van Rutger Castricum in Camping Powned zette vorige week meteen de kenmerkende Powned-toon. Een mengeling van sketch en realiteit.


In deze zesdelige realityserie neemt Rutger Castricum zes stellen of gezinnen mee die financieel aan de grond zitten. Ze hebben schulden, zijn werkloos of hebben een gat in hun hand. Rutger wil ze naar eigen zeggen 'sterker maken': 'Ik hou ze een spiegel voor en wijs ze op eigen verantwoordelijkheid en trots. Daar hoort klagen en je hand ophouden niet meer bij.'


Dat werkt verrassend, confronterend en humoristisch tegelijk. Met een cast vol kleurrijke en verrassende figuren. Zoals de ontslagen Dirk, die een greep deed uit de kas van zijn visvereniging. Om dat terug te betalen begon hij een wietkwekerij, en nu heeft hij een schuld van 180 duizend euro. Rutger: 'Eén jaarsalarisje, bij de publieke omroep.'


Op de camping in de Auvergne suggereerde Rutger de dagelijks blowende Sonja (van de schuldsanering moet ze rondkomen van 60 euro per week) dat ze misschien eens werk moest zoeken. Dat vond ze 'moeilijk om te horen'.


Rutger: 'Je loopt echt weg voor je eigen verantwoordelijkheid.'


Sonja: 'Ja'.


De driedubbel failliete ondernemer Martijn woont met vrouw Rasha in een villa in Almere, en had een au pair. Hoe dat kan? 'Wij hebben ervoor gekozen om niet te roken. Dat scheelt 6 euro per dag per persoon. Keer dertig, dat is meer dan je kwijt bent aan die au pair.'


De serie lijkt ook een knipoog naar serieuzer bedoeld emotainment. In Camping Powned draagt Rutger zijn gasten gewoon voor de camera op te zeggen dat ze zo blij zijn met deze goede daad van Powned. Gelachen viel er sowieso. Staat een man in het café te klagen: 'Mensen worden nog chagrijnig ook hier als je geen Frans kent. Daar kan ik toch niks aan doen? Ik kreeg gewoon Engels op school, hoor.'


Margreet draaide door van de onderlinge spanningen en moest huilen: ze kreeg het gevoel dat ze werd gezien als ondankbare hond. En: 'Nu heb ik het gevoel dat ik de eikels voor een ander uit het vuur moet pissen. En dat wil ik echt niet.'


De vraag is toch al hoe blij de - knap bij elkaar gevonden - deelnemers moeten zijn met deze gratis vakantie. Ongetwijfeld hebben ze vooraf niet geweten dat ze zouden worden afgeschilderd als kansloze klagers (ze misten appelmoes, zoute drop, zachte broodjes en waterijsjes) die blijven hangen aan hun slachtofferschap. Tenzij ook hier een dubbele bodem zit en de hele reeks is voorgeproduceerd - nergens in registrerende televisie is de realiteit zo plooibaar als in reality, zeker bij Powned.


Die positie werd woensdag nog eens aangedikt met de onaangekondigde komst van mental coach Johan. Hij had beelden gezien en was zich 'kapot geschrokken', sprak hij hen toe. 'Krijgen jullie een gratis vakantie aangeboden, en het enige wat jullie doen, is klagen, zeuren en meer vragen.'


Zijn remedie: corveediensten - er moest gewerkt worden. 'Eindelijk die handen uit de mouwen.' Er moest geharkt en geschilderd, onder toeziend oog van Rutger aan de witte wijn. Johan: 'Niet om te pesten, maar om ze in beweging te krijgen. Ze zijn niet gewend te werken, wel een heleboel te krijgen en hun hand op te houden.'


Zo werd Camping Powned de verbeelding van het werkkamp zoals Ruud Lubbers dat ooit voorstelde voor criminele jongeren. Als dat maar goed afloopt.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden