Bellen metJeroen Visser

‘Cambodja is een vreemde eend in de bijt wat betreft het coronavirus’

Jeroen Visser, correspondent Zuidoost-Azië, Zuid-Korea en Japan, verruilt vrijdag zijn standplaats Seoul voor Phnom Penh in Cambodja. ‘Na vier jaar in Seoul leek het me tijd voor een andere standplaats, andere verhalen en een ander perspectief op de regio.’

Beeld Hollandse Hoogte / AFP

Hoe is het om te verhuizen in deze tijd, binnen een groot continent als Azië nog wel?

‘Dat is niet eenvoudig. Ik heb net mijn visum opgehaald bij de ambassade. Daar ben ik erg blij mee, want we vertrekken morgen. Je kunt pas 72 uur voor vertrek een visum krijgen, omdat je een negatieve coronatest moet overleggen. Na de test heb je drie dagen de tijd om negatieve testresultaten aan de ambassade te laten zien. 

‘Daarnaast moet je extra verzekerd zijn tegen het coronavirus om een visum voor Cambodja te krijgen. En die verzekering kun je weer alleen afsluiten met een negatieve coronatest. Ik ben dus na het afsluiten van de verzekering snel voor sluitingstijd naar de ambassade gegaan. Eigenlijk was ik al te laat, maar het is toch gelukt. Morgen, als we vliegen, moeten we ook nog eens 2.000 dollar per persoon meenemen voor het geval we toch ziek worden. Voor veel andere landen in dit deel van de wereld kun je overigens geen visum krijgen. Ook gaan er geen vluchten. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Europa ligt het vliegverkeer in Azië voor een groot deel stil.’

Waarom Cambodja? Wat voor verhalen verwacht je daar te vinden?

‘Sinds vorig jaar ben ik niet alleen correspondent voor Oost-Azië, maar ook voor Zuidoost-Azië. Na vier jaar in Seoul leek het me tijd voor een andere standplaats, andere verhalen en een ander perspectief op de regio.

‘Ik wilde naar Cambodja of naar Vietnam. Dit zijn allebei landen die een sterke economische groei doormaken, met een interessante geschiedenis en een interessante verhouding tot China. Vietnam is een communistisch land, dat maakt het moeilijk om daar een persvergunning te krijgen. Daar was ik sinds vorig jaar zomer mee bezig, in maart kreeg ik ’m eindelijk. Maar toen kwam corona. In Vietnam is het hele land op slot gegaan, er zijn geen vluchten.

‘Toen viel de keuze op Cambodja. Het land is binnen de regio een vreemde eend in de bijt wat betreft het coronavirus. Ze doen het erg goed: het aantal sterfgevallen is relatief laag, wat suggereert dat de verspreiding van het virus beperkt is. Hoe dit komt, is een mysterie. Net als hier in Zuid-Korea gaat het dagelijks leven er grotendeels door.

‘In Nederland wordt Cambodja vooral met twee dingen geassocieerd: de grote armoede en de prostitutie die daarmee samenhangt; en de Rode Khmer. Maar het land is erg veranderd en is nog steeds aan het veranderen. Dat wil ik beschrijven. De havenstad Sihanoukville bijvoorbeeld, de toegangspoort tot de mooie eilanden voor de kust van Cambodja, is in een rap tempo aan het verchinesiseren. Chinese gebouwen en restaurants worden daar in sneltreinvaart uit de grond gestampt, het is inmiddels bijna een Chinese enclave. Dit staat symbool voor de intensieve samenwerking tussen de twee landen en de economische groei die daarmee gepaard gaat. Ik vraag me af wat de Cambodjanen daar zelf van vinden. En waar gaat die welvaart precies naartoe?’

Hoe kijk je terug op je tijd in Seoul?

‘Voor corona ging het nieuws vooral over Noord-Korea. Daarbij probeerde ik altijd de menselijke kant van het verhaal te belichten. Bijvoorbeeld door te schrijven over een Noord-Koreaanse vluchtelinge die een afhaalpizzeria runt in Seoul. Of een man te volgen die werd ingeloot voor een reünie met zijn familie in Noord-Korea. Die reünie liep uit op een teleurstelling: zijn zussen die hij hoopte te zien konden de reis niet maken. Hij zat aan tafel met twee aangetrouwde familieleden die hij niet kende. Zoiets geeft goed de tragiek weer van de scheiding tussen de twee Korea’s.

‘De afgelopen maanden waren uiteraard ook een interessante tijd. Zuid-Korea werd na China als tweede land zwaar geraakt door het coronavirus. Het land koos voor een andere benadering om het virus in te dammen. Zuid-Korea is een democratie, dus de vrijheid van burgers werd niet zo verregaand beperkt als in China. In plaats daarvan werd ingezet op grootschalig testen, bijvoorbeeld via teststraten en verregaand contactonderzoek, waarbij de privacy van burgers overigens wel werd geschonden. Het was interessant om de strategie die hier is uitgerold, van dichtbij mee te maken. De intensieve Zuid-Koreaanse aanpak werpt wel de vraag op hoe het verder moet. De kosten zijn enorm. Kun je dat wel volhouden tot er een vaccin komt? Ik ben dan zelf niet meer ter plekke, maar ik ga het beslist in de gaten houden.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden