Caesar bedankt!

Gisteravond vond in de Melkweg het laatste optreden van Caesar plaats. Gewoon omdat ze het mooi geweest vinden en hun energie en creativiteit aan andere zaken kwijt willen. Nooit eerder nam een band zo waardig afscheid van hun publiek, stel ik bij deze vast. Waar veel bands waarvan de muzikanten op elkaar uitgekeken raken, dat of niet willen toegeven of gewoon veel te lang doorgaan totdat werkelijk niemand meer in hun geinteresseerd is, gooit Caesar het bijltje erbij neer op een moment dat er nog een volle Melkweg voor hun op de been komt, en er tientallen vrienden en vriendinnen van de band geheel tegen hun eigen verwachting in geen plaatsje konden krijgen op de gastenlijst.

Racoon speelde even verderop in Paradiso maar 'the hottest tickets in town' waren gisteren voor Caesar. En wat werd het een mooie avond. Het eerste deel werd gevuld door bevriende bands die elk een of twee liedjes van Caesar speelden. Mooi hoor Scram C Baby en Bettie Serveert, al had ik ook zo snel geen antwoord paraat toen iemand tegen me zei: 'Bettie Serveert, hadden die er niet al lang mee op moeten houden?' Bijna was ik geneigd heel hard 'ja, natuurlijk' te zeggen, zeker wanneer ik nog terugdenk aan die werkelijk doodsaaie 'unplugged' concerten. Maar ik vond het gisteren ineens geweldig. Als Carol van Dijk lekker te keer gaat als rock 'n roll-chick (excusez le mot, maar ik weet even niks anders) dan gebeurt er echt iets op het podium, zo was me al eerder opgevallen. Op zo'n manier kunnen ze nog jaren voort, maar alsjeblieft Bettie Serveert: nooit meer unplugged voor een zaal met publiek gezeten op stoeltjes!


Voicst, Jelle Paulusma, Alamo Race Track: allemaal brachten ze op hun manier een ode aan de band die ik tien jaar geleden zonder schroom 'beste rock 'n roll band van Nederland' zou hebben genoemd. Want wat vond ik ze toen goed. Niet alleen vanwege het toen verschenen album No Rest For The Alonely maar ook door hun optredens. Als je Caesar in die tijd zag spelen dan wist je zeker: er gaat niks boven een driemansbezetting. De stuwende drums van Marit de Loos en niet te vergeten haar onontbeerlijke zang in Firefly en Stains, alsmede het knappe melodische basspel van Sem Bakker (eigenlijk is hij ook vooral gitarist, en hij heeft me ook wel eens toevertrouwd dat veel van Caesars gitaarpartijen op plaat van hem waren) vormden zo'n goede aanvulling bij de voordracht van zanger/gitarist Roald van Oosten dat je altijd dacht dat hier het woord 'bandchemie' voor was bedacht.

Ik herinner me een prachtig optreden voorjaar 1998 in de bovenzaal van Paradiso, terwijl beneden Anouk stond te spelen met die band die ze er gelukkig snel uit zou flikkeren. Wat een narigheid. Met Anouk zou het later allemaal wel goed komen, maar Caesar werd nooit meer zo goed als toen.

Het begon al met de keuze voor Steve Albini als producer. Wellicht had No Rest For The Alonely meer pit en dynamiek mogen hebben, maar Albini heb ik als producer altijd een charlatan gevonden. Hij houdt niet van liedjes (geeft ie ook toe) maar van geluid. Het resultaat, de plaat Leaving Sparks viel tegen en er waren andere dingen die ik niet begreep. Het ontslaan van de geluidsman bijvoorbeeld en het aanstellen van een nieuwe manager.

Goed, dacht ik toen, wellicht zullen een nieuwe geluidsman en manager de band ook internationaal kunnen opstoten in de vaart der volkeren, dus wie ben ik?
Maar er gebeurde niet veel. Caesar werd een viermans-band wat het geluid voller en ook beter maakte, maar er verdween ook iets van de magie die het trio wel had.

En gisteren bewezen ze nog maar eens hoe goed Caesar nog altijd kan zijn. Want tjonge wat een wervelende show was dat. Hier stond geen band afscheid te nemen maar zichzelf opnieuw uit te vinden. Van mij mogen ze zo iedere maand optreden, ik zal er bij zijn en hoef geen nieuwe liedjes te horen. Aan Ocean Sounds en Visions of Mars heb ik nog altijd meer dan genoeg.

Het was opwindend, het was mooi, en het is toch jammer dat het voorbij is, al heb ik er veel bewondering voor dat ze het zaakje niet hebben laten doodbloeden. Ik hoop dat Roald zelf nog veel moois blijft componeren, dat Sem zich realiseert dat bassen toch leuker is dan lesgeven, en dat Marit nog vaak als rock 'n roll-drumster op de podia te zien zal zijn (kom op Marit parttime drummen in Scram C Baby, dat is niet genoeg).

Maar ze moeten het natuurlijk allemaal zelf weten: Marit, Roald en Sem: bedankt voor alles. Ik heb van jullie genoten. Caesar was een unieke band.

Dat bedacht ik me allemaal terwijl ik vanochtend met een knallende kater naar Schiphol vertrok om naar Dublin te vliegen. Ik had het natuurlijk weer veel te laat gemaakt, en weet nauwelijks meer hoe ik die nachttrein van 4.15 heb gehaald. Maar ik ben thuisgekomen, op tijd wakker geworden voor de trein naar Schiphol en het was het waard.

En dan nog even dit: mijn kater verdween op slag toen ik vanmiddag om 5 uur langs een immense slagerij liep, hier in Dublin. De 'family Butcher' heette Morrissey's en dat vond ik wel heel geestig, de vegetarische eetgewoonten van onze held kennende. Nog geen 5 minuten later las ik in The Guardian dat hij een rechtzaak tegen het tijdschrift The Word had gewonnen. Hij vond dat hij in een recensie onheus beticht werd van racisme, spande eer rechtzaak aan die hij ook nog won. Ik vond hem ineens een ontzettende ouwe zeurkous.

Om hem te pesten zou er een hele keten van slagerijen moeten worden opgericht. Morrissey's lijkt me hiervoor de beste naam.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.