Cadeautje van de baas

Pim wordt steeds dikker. Elk jaar een onderkin erbij. Zijn enige lichaamsbeweging is de expeditie van en naar zijn auto....

THEO NIJENHUIS

Pim ('het is maar een leaseauto') scheurt in turbo-tempo door het land. Naar zijn werk, naar zijn familie in Friesland, naar de buurtsupermarkt en naar kennissen van zijn vriend in Zoetermeer. Dat diesel duurder wordt, deert Pim niet. De baas betaalt.

Alleen die rottige belastingdienst. Elk jaar wenst de fiscus 3945 gulden te ontvangen voor Pims privé-ritten. Als Pim zijn Big Boy Toy laat staan, gaat dat bedrag niet omlaag. Sterker nog: toen hij tijdens de strenge winter van 1993 die ene keer de trein nam, weigerde de baas het retourtje te vergoeden. 'Sorry hoor, maar je hebt een auto van de zaak.'

En Pim vindt de fiscus veel te gretig. Hij vergeet dat hij auto rijdt voor acht cent per kilometer. Voor een fiets staat twaalf cent. Met een eigen auto zou hij minstens zestig cent kwijt zijn. Maar dat zijn sommetjes die Pim niet liggen. 'Rijden? In de file staan, zul je bedoelen.'

De echte leaserijder beschouwt zijn voertuig als een cadeautje van de baas. Dat de fiscus anders redeneert, is maar op één manier te pareren: veel privé-ritten maken. Elke privé-rit maakt weer wat goed van die afschuwelijk hoge post op het aangiftebiljet.

Pim heeft alles geprobeerd om dit fiscale offer niet te hoeven brengen. Hij heeft de belastingdienst gezegd dat hij alleen maar zakelijke kilometers aflegt. Of hij dan elke dag precies wilde noteren waarheen hij was geweest en waartoe. Pim: 'Die bemoeizucht'

Het geluk was even met Pim. Zijn partner vond een baantje: vier avonden in de week colporteren met relatie-geschenken. De kilometers mocht hij declareren. Dat schoot lekker op: kilometers declareren met een auto van andermans baas. Het geluk duurde drie maanden. Toen was het bedrijfje failliet.

Het grote ongeluk diende zich aan in de nazomer. Pim heeft minuten zitten sissen en blazen op zijn werk. Milieuorganisaties adviseerden het kabinet om leaserijders een soort strafheffing op te leggen. Pim zou drie- tot vierduizend gulden meer belasting moeten betalen.

Een beleefde meneer van het autoleasebedrijf legde Pim uit dat dit in 1998 best eens zou kunnen gaan gebeuren. Het was een ingewikkeld verhaal. Over houderschapsbelasting en brandstofaccijns in Duitsland. Dat de Duitsers weinig voelen voor Nederlandse brandstofprijzen. En dat het kabinet daarom waarschijnlijk niets anders kon doen dan Pim een 'strafheffing' opleggen.

Niet zo hoog als de milieubeweging wil en zeker niet met de bedoeling dat hij werkelijk zijn auto zal laten staan. Dat zou fataal zijn slecht zijn voor de leasemarkt, zei de meneer van het leasebedrijf. Failliete bedrijven betalen geen belasting. En er valt ook weinig accijns te vangen als 550 duizend leaserijders voortaan de trein zouden nemen.

Maar Pim walgt bij die gedachte. Hij zal proberen nóg meer te kilometers uit zijn auto te persen.

Theo Nijenhuis

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden