Cabaretteketet

Ouderwets leuk eindejaarsvermaak: een heerlijk wanstaltig stukje links, slap grachtengordelcabaret.

Jean-Pierre Geelen

‘Het was een jaar om door een ringetje te halen. Een jaar uit duizenden.’ Dat hebben we geweten ook: het vergde deze dagen behendig zapwerk om het afgelopen jaar niet op 23 manieren te zien worden herkauwd, herdacht en uitgeluid.

De tijdgeest, zei Seth Gaaikema zondag in Kunststof TV over de oudejaarsconferences: ‘In de jaren negentig was humor een soort luxe. Maar nu… Je kunt morgen ontslagen worden, iedereen is op zichzelf teruggeworpen. Dan is de waarde van humor belangrijk.’

Kan zijn, al denk ik zelf dat het teveel aan ‘humor om te lachen’ vooral het gevolg is van alledaagse tv-concurrentie. Hoe dan ook: nu in de decemberweken avond aan avond een nar in pak met gympen uit dezelfde vaten staat te tappen, valt het krakende denkwerk vooraf extra op; niemand kan er wat aan doen, maar bij de vijfde grap over het CDA-congres, Camiel Eurlings of Wesley Sneijder verdampt al snel de magie en spontaniteit.

Voor wie zich niet al te pletter had gelachen, was het de kunst op oudejaarsavond toch op Gedoog, hoop en liefde te belanden. Het was wat mij betreft zonder meer de geestigste en verrassendste oudejaarsshow op tv.

Verrassend was alleen al de vorm: geen onemanshow - vaak toch een net wat te lange sessie van een man (of vrouw) die net te nadrukkelijk lollig staat te zijn - maar snel afwisselende optredens van Erik van Muiswinkel, Thomas van Luyn, Mike Boddé, Sanne Wallis de Vries, Niels van der Laan en Jeroen Woe.

Een deel van de makers was eerder vorig jaar ook betrokken bij de pijnlijk mislukte satire Van Zon op zaterdag, maar in een interview met deze krant legde Van Muiswinkel onlangs uit dat tijdgebrek de grootste oorzaak was. Voor Gedoog, hoop en liefde hadden Van Muiswinkel en de zijnen duidelijk tijd genoeg gehad.

Natuurlijk, alles kwam weer voorbij: Wilders, het CDA-congres, twitteren, de iPad, het WK en de nieuwe omroepjes WNL en Powned. Maar de grappen waren gevat, de afwisseling met onder meer wat typetjes en imitaties deed de rest. Kopspijkers herleefde even.

Sanne Wallis de Vries zette een goed getroffen en lachwekkende Femke Halsema neer, dankzij met veel slis vertolkte termen (‘heerlijk woord om uit te spreken’) als ‘slecht’, ‘Slochteren’en ‘geslacht’.

Hilarisch was de persiflage van Thomas van Luyn op politiek verslaggever Ferry Mingelen. Ervaren kijkers kenden hem al uit de tijd van Kopspijkers, maar de jongste versie was nóg vermakelijker.

De afsluiting was fenomenaal, met een door twee beveiligers omringde ‘Geert Wilders’, een meesterlijke imitatie van Ronald Goedemondt (een avond later met zijn eigen show op tv te zien), die voluit ging over dit ‘wanstaltige stukje linkse grachtengordelcabaret’ en deze ‘slappe cabaretteketet’.

Gedoog, hoop en liefde was bijna ouderwets leuk. Of, zoals Seth Gaaikema het terecht noemde, ‘een fantastisch pamflet’, met een schitterend einde - ‘Daar kan Wilders het mee doen.’

Komende tijd toch eens opletten hoe Geert en Ferry erbij staan voor de camera. Dat heb je met topcabaretiers: ze hoeven alleen maar op te komen, of de zaal ligt al plat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden