Column

'Cabaretiers die excuses maken, dat is geen zelfmoord meer, dat is harakiri'

Paul de Leeuw bood zijn excuses aan voor een cabaretgrapje. De olifantenhuid is niet meer, constateert columnist Bert Brussen. 'Het is wachten op het eerste échte verbod op ironie.'

Paul de Leeuw. Beeld anp

Zullen we er nu maar gewoon mee stoppen? Met dat cabaret? Met altijd maar dat gebruiken van ironie, dat aanzetten tot haat middels 'satire' en dat kwetsen om het kwetsen onder het motto 'humor'? We hebben de grens bereikt. Dit is geen gewoon cabaret, dit is opzettelijk mensen kapot maken, zinloos televisiegeweld en het zaaien van haat. Zelfs in Syrië lopen de jihadisten huilend over straat nu ze weten wat een kwetsende verschrikkingen de Nederlandse televisiekijker krijgt te verwerken op zaterdagavond.

Heus, ons Nederland is weerbarstig en buigzaam. Rekbaar ook. Maar we kunnen niet meer. We buigen niet verder. De olifantenhuid is verpulverd onder de voortdurende aanvallen van 'grappenmakers'. Of nog erger: 'polemisten'. De literaire vrijheid van het journaille om anderen kapot te maken, wat zeg ik: dit land kapot te maken met hun stukjes, onder het motto van 'vrijheid van meningsuiting'. Schande!

Woorden zijn verwoestender
Welke grote filosoof
liet in november 2012 ook alweer in de Volkskrant optekenen: 'Na de moord op Theo van Gogh kwam de roep om te mogen beledigen, het recht op kwetsen. Het werd verdedigd alsof het een mensenrecht is. Als je mag kwetsen met woorden is er volgens mij als vanzelf een recht om te kwetsen met wapens. Kwetsen met woorden is erger, verwoestender'?

Of filosoof...ik geloof dat hij iets met ballet doet. Hoe dan ook, hij had met de kennis van nu wel gelijk.

Eigenlijk had men gewoon nog veel meer opiniemakers moeten omleggen, begrijpt u wel. Alleen die bijna-premier en die dikke filmmaker waren duidelijk niet voldoende. De boodschap is blijkbaar niet aangekomen.

Want ze deden het gewoon toch weer, de cabaretiers. Nota bene in een televisieprogramma van Paul de Leeuw. Paul de Leeuw! Het lieverdje van verschillig Nederland. Zo zie je hem heel betrokken in Syrië, zo misbruikt zijn cabaret-trio hun machtspositie om de nabestaanden van de terroristische extreem-islamitische moordaanslag in Londen keihard na te trappen.

Hakbijl
Kunnen ze wel! Vuile verschillige Publieke Omroepers! Typisch Vara! Eerst Pim vermoorden, dan al het geld voor de Speelgoedactie aan Matthijs van Nieuwkerk en Paul Witteman geven en vervolgens zout in wonden van slachtoffers wrijven. Als ze zelf maar eens in een Londense buitenwijk zouden worden geconfronteerd met twee Nigerianen in het bezit van bebloede hakbijl en mes. Ja dan...

Toch, ze hebben hun excuses gemaakt. Excuses! Voor een cabaretgrapje! Nogmaals: woorden zijn verwoestender dan geweld. Tegen cabaretiers die excuses voor hun grapje maken en, godzalhetonsonzekinderenvergeven, het volk uitleggen wat ironie is en hoe dat zogenaamde cabaret en die vrijheid van meningsuiting precies werkt, nee, daar kunnen geen stapels lijken van bijna-premiers en filmmakers tegenop. Nooit. Cabaretiers die excuses maken voor hun grappen, dat is geen zelfmoord meer, dat is harakiri.

Gek eigenlijk. Nog niet zo heel lang geleden joelde en klapte heel Nederland mee met de cabaretier die een complete afdeling van Heineken failliet conferenceerde. Alcoholvrij biertje, daarmee kan de eenzame lifter naar Parijs niet worden gezien, en hop, iedereen deed wat de romantisch-cynische vertegenwoordiger van de ver-McDonaldisering van het Neerlands cabaret vroeg. Weg alcoholvrij biertje, weg bedrijf. Lachen! Klappen!

Dat was toen. De tijden zijn veranderd. Zoals gezegd: de olifantenhuid is niet meer. De krassen zitten op de ziel van de tot op het bot getergde Nederlander. Ironie is ook zinloos geweld. De balletdansende schrijver die het met zijn bestsellers zo goed doet in de Libelle en Margriet-doelgroep zei het al.

Daarom ook kwam Theo Maassen zich verdedigen bij Pauw & Witteman omdat hij in zijn eigen theatershow dingen had gezegd die eigenlijk niet konden. We mogen wel gezegend zijn met zulke cabaretiers. Als het cabaret ons niet bevalt, kunnen we altijd verantwoording halen. Dat is pas echt ironisch.

Verbod op ironie
De cabaretier die zich komt verantwoorden bij Pauw & Witteman. Het kleinkunsttelevisiecabaretteketet dat excuses maakt en aan het Vara-publiek - de zender waar zo'n beetje alle cabaretiers groot zijn geworden voordat ze naar RTL gingen - uitlegt wat ironie is en hoe cabaret precies werkt. Het is nu wachten op de componist die zijn liedje weer intrekt omdat 13.000 twitteraars hem vertellen dat hij een kutliedje heeft gecomponeerd.

Het is, kortom, wachten op het eerste échte verbod op ironie. En op satire. En op grappenmakerij. Sowieso op humor. Of een verbod op zomaar dingen vinden via sociale media, zonder vooraf toestemming te vragen aan de massa.

Gaarne uit respect voor alle slachtoffers van het Paul de Leeuw-cabaret nu twee minuten Twitterstilte. Let op: de Twitterpolitie patrouilleert extra.

Nee, u heeft niks meer te willen. U bent tenslotte al lang niet meer vrij. Dat is nu toch écht voldoende bewezen.

Doven wij nu het licht.

Bert Brussen is hoofdredacteur van ThePostOnline.nl en columnist voor Volkskrant.nl.

 
Gaarne uit respect voor alle slachtoffers van het Paul de Leeuw-cabaret nu twee minuten Twitterstilte. Let op: de Twitterpolitie patrouilleert extra
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden