Buurvrouw, dat is wat je wilt zijn als vaste klant

Beeld de Volkskrant

Bij Helal et Gida raakte ik bekend met het Turks-Nederlandse gebruik van de woorden 'buurman' en 'buurvrouw'. Het echtpaar dat de winkel runde - sommigen zouden het een toko noemen, anderen een buurtsuper en in de diepe jaren tachtig noemden mensen zo'n winkel De Turk, maar Helal et Gida was meer een Turkse groenteman met delicatessen - het echtpaar van de winkel sprak mij altijd aan met 'buurvrouw'. Mijn vriend was 'buurman' en toen mijn dochter net geboren was, vroegen ze hem: 'Hoe is het met buurvrouw en kleine buurvrouw?'

Buurvrouw, dat is wat je wilt zijn als vaste klant. Je bent geen vrienden met de winkelier, maar klant klinkt afstandelijk. Buurvrouw is vertrouwd en dichtbij, en dat was Helal et Gida.

We kochten er van alles, van aardbeien tot rosevalaardappelen, omdat het er beter was dan bij Albert Heijn, en veel goedkoper. Dat wist de rest van Amsterdam ook; Het Parool riep ze uit tot beste buurtsuper en op zaterdag stond er altijd een lange rij mensen bij de kassa.

Naast het echtpaar waren er ook nog de zwager en een groepje vaste medewerkers, onder wie de zwijgende boomlange man en de nurkse intellectueel van de vleeswarenafdeling. Jarenlang dacht ik dat de eigenaar Helal heette en de eigenares Gida. Maar helal is natuurlijk halal en gida betekent eten. Maakt niet uit, ze waren toch allang buurman en buurvrouw.

Maandag las ik bij een kennis op Facebook dat ze gingen sluiten. Failliet.

Mijn vriend en ik fietsten naar de winkel. De lange zwijgende man was de schappen aan het leeghalen. Ik deed snel wat kiwi's in een zakje en rekende ze af bij buurvrouw.

'Is het waar?', vroeg ik.

Het was waar.

Vijfentwintig jaar hadden ze de winkel gehad, maar ze waren weggeconcurreerd door de Lidl, de Dirk, de Vomar en de Albert Heijn, zei haar zwager. Maar wij hadden een ander verhaal gehoord, over de lange arm van Erdogan. Erdoganaanhangers hadden Helal et Gida op een zwarte lijst gezet omdat ze banden met Gülen zouden hebben. We vroegen ernaar. Nee, nee, die boycot had er niets mee te maken, zei de eigenaar. Die was er wel, maar dat scheelde maar een paar procent omzet.

Het kwam door de supermarkten.

Ik begon te huilen, buurvrouw ook. Zo ging het al de hele week, zei ze. Klanten die vertwijfeld vroegen hoe dit nou kon. Moesten we niets iets met crowdfunding, een benefiet, een hashtag desnoods? Nee. Er was niets meer aan te doen, zei buurvrouw.

We verlieten de winkel en vroegen ons af hoe het verder moest met buurman en buurvrouw. En waar we ooit nog lekkere mango's gingen kopen. En of het niet toch zo zou zijn dat de lange arm ons beschermde leven nu ook had bereikt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden