Buurtbewoners protesteren tegen sanering Wallen

Amsterdam treedt op tegen crimineel geld in de rosse buurt. Dat is tegen het zere been in postcodegebied 1012.

Seksondernemer Jan Broers (‘acht ramen’) gaat voorop, met de wijkagent. Pal daarachter, in roze broek en met megafoon, ondernemer Wim Boef, de woordvoerder van de demonstranten.

Wat dan volgt is een onverwacht groot gezelschap van een paar duizend mensen dat model kan staan voor de bevolking van postcodegebied 1012, de warme buurt van Amsterdam: nette burgers, hippe jongelui, raamexploitanten, horeca, vroeg oud geworden dames en penoze, met naam en toenaam bekend bij de hoofdstedelijke politie.

Op hun hielen: cameraploegen uit alle windstreken. De vrouwen om wie het allemaal gaat, de prostituees, doen ondanks de drukte slechte zaken. Velen sluiten de gordijnen of komen aangekleed en nieuwsgierig op straat.

Allen protesteren donderdagavond tegen de koude sanering van hun wereldvermaarde buurt. De ene na de andere attractie verdwijnt, omdat het stadsbestuur heeft besloten de Wallen – het gebied op en rondom de Oudezijds Achter- en Voorburgwal – schoon te vegen. Het criminele geld moet eruit.

Waar het strafrecht niet helpt, wordt met behulp van de nieuwe Wet Bibob schoon schip gemaakt. Meest recente slachtoffer: Jan Otten, exploitant van sekstheater Casa Rosso en de Bananenbar, de visitekaartjes van de Wallen.

Ooit liet hij zich financieren door Charles Geerts, een seksondernemer met wie het stadsbestuur jarenlang zaken deed, maar die uiteindelijk als semi-crimineel voor 25 miljoen euro uit het postcodegebied werd verwijderd.

Otten, wiens relatie met Geerts hem thans noodlottig dreigt te worden, staat er verloren bij. Zijn vrouw deelt de tekst uit van een nieuw lied: Vaarwel Amsterdam. Voor zijn theater verzamelen zich de demonstranten. Zij krijgen roze ballonnen uitgereikt, die later op de Dam de lucht in gaan. Een lokaal bekende zanger brengt het lied vervolgens ten gehore, een variant van Amsterdam huilt.

Otten dooft uit protest vervolgens de uitbundige verlichting van Casa Rosso. Het moet gezegd: het is ineens een dooie boel in the famous red light district. De voormalige peeskamers van Geerts, waarin het stadsbestuur modeateliers als antikraakwacht heeft ondergebracht, maken de buurt er bovendien niet vrolijker op.

‘Kan dat zomaar?’, roept Wim Boef. De stoet heeft inmiddels de Dam bereikt, een locatie waar doorgaans om andere zaken wordt gedemonstreerd dan behoud van raamprostitutie. Boef geeft zelf het antwoord, ‘neen’, en noemt in een adem de namen van de stadsbestuurders die volgens hem het middeleeuwse stadshart en daarmee ‘de diamant van de stad’ om zeep helpen: ‘Cohen en meneer Asscher, de locoburgemeester.’ De locoburgemeester, tevens leider van de Amsterdamse PvdA, is op dat moment op weg naar Pauw & Witteman voor tekst en uitleg over de Wallen. In postcodegebied 1012 is hij niet langer welkom.

Er wordt nog één keer uit volle borst gezongen: ‘Wat is Amsterdam nou zonder de Wallen. (...) Het is over en uit, ja het doek is gevallen.’

De barkeepster van een bekend café vat de zaak als volgt samen: ‘Niks tegen de Veluwe, maar door die Asscher wordt het hier gewoon Nunspeet aan de Amstel.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden