Column

Buurman Spong groet ik voor de zekerheid

Mijn buurtgenoot blijkt op het toneel heel wat minder stuurs dan op de gracht.

Advocaat Gerard Spong tijdens de theatervoorstelling Advocaat van de duivel in het DeLaMar Theater in Amsterdam. Beeld anp

Vaak loop ik op onze gracht mr. Spong tegen het leptosome lijf, onveranderlijk gevat in een donkere, afkledende jas. Misschien bezit hij er wel twee, om 'tegen elkaar' te kunnen dragen, een eeneiige tweeling die geen weet heeft van elkaars bestaan. Is de ene bij de stomerij, dan komt de andere aan de beurt en vice versa.

Met een ontoegankelijk gezicht - 'ik loop hier eigenlijk niet, kan het niet helpen dat ik af en toe op de televisie verschijn' - kuiert de drukbezette advocaat behoedzaam maar trefzeker over het trottoir. Of langs de bomen, waar nog net iets meer te beleven valt voor het minuscule hondje dat gezeglijk naast hem dribbelt.

Van enige interactie met het viervoetertje is nauwelijks sprake; daar heeft de buitenwereld geen boodschap aan. Evenals het 'geweten' worden privégevoelens zorgvuldig binnenshuis gehouden. Dat hoort nu eenmaal bij het beroep van advocaat. Zo'n wandelingetje is dan ook geen bewijs van onbaatzuchtige dierenliefde, hier wordt van de (honden)nood een deugd gemaakt. En bovendien: de hele dag achter een bureau is de dood in de pot, zeker voor iemand wiens hersens constant op volle toeren moeten draaen. En die niets liever willen!

Daarom is ook een bezoekje aan de sportschool een noodzakelijk goed. De boodschap van die opgewekte televisieprofessor dat beweging onontbeerlijk is voor ons brein, heeft ongetwijfeld ook Spong bereikt. Misschien wel uit de eerste hand, toen hij toevallig ook net bij DWDD aan tafel zat.

Ik weet nooit of ik mijn buurtgenoot moet (mag) groeten, maar doe het toch voor de zekerheid, anders heb ik achteraf spijt, want iedere glimp is meegenomen; een iets minder misprijzende mondhoek, een van die ironische knikjes of, voor zover mogelijk, nog hoger opgetrokken wenkbrauwen. Uit zichzelf groet hij mondjesmaat, niet in de laatste plaats vanwege het telefoontje aan zijn oor.

Het hoge woord moet eruit: het liefst rende ik op deze onneembare vesting af en sloeg ik mijn armen om een van die jassen. Maar ten eerste ben ik te oud, ten tweede schijnt buurman voornamelijk 'van de heren' te zijn en ten derde héb ik al een vriend die advocaat is.

Wel is er bij onze volgende ontmoeting een aanleiding om hem aan te spreken. Want, zo lees ik in de krant, in een aantal voorstellingen van Advocaat van de Duivel, met Victor Löw en Waldemar Torenstra, zullen bekende strafadvocaten het toneelstuk afsluiten door als rechter op te treden. Gegadigden zijn onder anderen Oscar Hammerstein (al of niet met baard), Inez Weski (met eyeliner) en... Gerard Spong.

Doorgaans zie ik het liefst echte acteurs op het toneel, maar onlangs bekende mijn wederhelft dat hij als 18-jarige rechtenstudent Tartuffe van Molière heeft gespeeld. In Amerika, in het Engels. Met succes! Dus sommige advocaten hebben wel degelijk acteertalent.

Afgelopen dinsdag debuteerde de sfinx van de Keizersgracht in het Amsterdamse theater DeLaMar. Als edelachtbare achter een hekje was buurman wat kort van stof, maar daarna, als zichzelf op een stoel, ontpopte hij zich alras tot ster van de avond. Niks sfinx. Maar een geestige, erudiete, aantrekkelijke kerel.

Hup (nooit meer huppekee zeggen), mr. Spong, óp naar Zomergasten!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden