BUTSVAST DESIGN

OOIT WAREN KINDERMEUBELS EEN KLEINERE VERSIE VAN HET VOLWASSEN DESIGN. EEN NIEUWE GENERATIE ONTWERPERS DOET HET ANDERS...

Kun je een kind je eigen smaak op interieurgebied aanleren? 'Misschien eerder aansmeren', grinnikt vader Piet Hein Eek, en ook daarover kun je je als ouder beter niet te veel illusies maken: 'Ik heb jarenlang sloophout gespaard om een bed te maken voor mijn dochter die nu zes is. Hele mooie planken. Once-in-a-lifetime-planken kun je zeggen, maar ze moet er pertinent niets van hebben. Het is nogal een recalcitrante dame, ik geloof niet dat het veel te maken heeft met zoiets als smaak.'

Het is niettemin de schrik van veel (aanstaande) ouders met een zorvuldig samengesteld interieur; jarenlang het hogere segment van de woonbladen en -beurzen gevolgd, designwinkels afgestroopt en topstukken aangeschaft die je je als dinky's (double income, no kids) makkelijk kon veroorloven, en dan begint met de komst van de kleine ook de intocht van Bagge en Mammut uit het Zweedse woonwarenhuis. Voor je het weet grijnst Mickey Mouse je toe vanaf je Flexform-bank en nemen Jip en Janneke de dinertafel over van Villeroy & Boch.

Tot enkele jaren geleden leken topontwerpers in de meubelbranche zich ook nauwelijks te bekommeren om modebewuste meubelkopers met kinderen. De designmeubels op kinderformaat die in de loop der jaren verschenen, waren meestal kopieën van grote-mensenmeubels. Er verschenen zelfs kleine 'Charles Eames'jes', en 'Harry Bertoiaatjes'. Peperdure collector's items, geen butsvaste gebruiksstukken.

Maar de laatste jaren is er een kentering te bespeuren, hoewel het aanbod veeleer de vraag stimuleert dan andersom. 'Je zag enkele jaren geleden op woonbeurzen opeens meubels voor kinderen verschijnen en toen bleek er wel degelijk vraag naar,' zegt Riet Frissel van One Tree Hill, een bedrijf dat onder meer kindermeubels, en -accessoires distribueert. 'Recente exposities over kindermeubilair, bijvoorbeeld in het Stedelijk Museum in Amsterdam wakkerden die vraag aan. Inmiddels hebben onder anderen topontwerpers als Piet Hein Eek, Carla Monchen, Ineke Hans, Ruud-Jan Kokke en Richard Hutten zich in minimeubels verdiept.

De relatief korte gebruiksduur van kindermeubels is mede de oorzaak van de geringe aandacht van designliefhebbers. 'Ze kopen in de loop der jaren een zorgvuldig gekozen stoel, tafel of kast en doen daar dan heel lang mee', zegt Frissel. 'Bij kindermeubilair is de gebruikstijd korter en worden meestal geen herhalingsaankopen gedaan. Daarom is men vaak niet bereid er veel geld aan uit te geven.'

Tel hierbij op de gebruikseffecten die peuters en kleuters (en katten) hebben op meubels en je denkt wel drie keer na voor de aanschaf van een duur tafeltje. 'Ze kluiven en krabben je interieur helemaal kaal', zegt een (overigens liefhebbende) vader en designliefhebber, die de hoeken van zijn glazen designkast uit veiligheidsoverwegingen met schuimrubber heeft beplakt.

In de Geldropse werkplaats van meubelontwerper Eek (35), bekend geworden met zijn meubels van sloophout, hangen een paar kindertekeningen aan de muur. Inderdaad, zijn eerste kindermeubels maakte hij voor de drie dochters van wie de oudste nu zes is. 'Ik vond alles wat er op dat gebied te koop was extreem truttig. Kinderen hebben een gruwelijke smaak. Dat geldt voor de meeste volwassenen trouwens ook. Kopen ze zo'n bedje in de vorm van een auto. Toen mijn oudste dochter werd geboren, hadden we hier een stagiaire van de kunstacademie die kindermeubels leuk vond en ik zag er zelf ook wel wat in.' De vraag is goed, ondanks het feit dat we weinig werk maken van de verkoop', zegt Eek, om er peinzend aan toe te voegen: 'Het wordt tijd dat we er wat serieuzer werk van gaan maken.'

Voor kinderlijke kinderontwerpen moet je niet aankomen bij Eek. De meeste kleine meubels misstaan niet in een 'volwassen' interieur en lijken voorbestemd om erfstukken te worden. Klassiekertjes voor de volgende generatie. Eeks kindercollectie omvat inmiddels diverse bedjes, tafels, stoeltjes, kasten, commodes en een kinderstoel. 'Ik vond sloophout met vrolijke kleurtjes erg leuk voor kindermeubels, maar later zijn we ook crèmekleurige meubeltjes gaan maken. Ze komen iets vriendelijker over en worden daarom makkelijker geaccepteerd.'

De stoel en de schommelstoel van sloophout zijn kleine kopieën van zijn grote stukken. Maar zijn Pipi-serie (kasten, ledikanten en commodes) is wel specifiek voor de kleintjes ontworpen en ontleent zijn naam aan de ranke hoge pootjes van de meubels. De naam Kabouter Plop werd voorlopig gekoppeld aan de robuuste gedrongen tafeltjes en stoeltjes die rechtstreeks uit het bos lijken aangevoerd.

Op verzoek van groothandel Live and Play bedacht Eek een stoeltje dat door de koper zelf in elkaar moet worden gezet. De techniek lijkt wel wat op die van de meccanodoos uit de jaren vijftig en zestig. 'Zo'n stoeltje doet opa dan cadeau aan zijn kleinkind waarna hij het zelf in elkaar gaat schroeven.'

Live and Play begon in 2000 met een collectie kindermeubilair en exporteert inmiddels duizenden stuks van Nederlandse bodem naar vooral Japan en de Verenigde Staten. De twee oprichters, Carla Mon chen en Jorg Behage, ontwerpen zelf, maar nodigen ook geregeld anderen uit om iets te bedenken. Momenteel zitten Marcel Wanders en Roderick Vos achter hun tekentafels voor Live and Play. Het scheelt trouwens wel, zegt Behage, als de ontwerpers zelf kinderen hebben.

Richard Hutten was nog geen vader toen hij zijn eerste kinderstoeltje maakte. Dat de Bronto in 1997 het licht zag als kindermeubel had te maken met de productietechniek. Moe van het imago van de man die plankjes in elkaar lijmde, wilde Hutten een constructieloos meubel ontwerpen. 'Ik ben uitgekomen bij het rotatiegieten. In een draaiende mal gaat rubber, of twee-componentenvloeistof die later hard wordt. De stoel die uit de mal komt is hol. Zoiets is makkelijker uit te proberen met een klein formaat. Het is in wezen heel simpel, elke banketbakker kent het principe. Ze maken hun paaseieren op deze manier.'

Toen de techniek het gewenste resultaat opleverde, besloot Hutten het stevige Brontootje met zijn vloeiende lijnen op de markt te brengen in een grote maat. De volwassen stoel begon een mars door uiteenlopende instituties als het restaurant van het Centraal Museum in Utrecht en de Kentucky Fried Chicken bij de Rotterdamse fruithaven. Maar ook de majesteit kent de Bronto. Tijdens het huwelijk van Willem-Alexander en M xima in de Beurs van Berlage zaten de meest prominente gasten op de uit de kluiten gewassen kinderzetel, die voor de gelegenheid was uitgevoerd in koningsblauw.

Ook Hutten - inmiddels vader van de vierjarige Abel - heeft geen kindersmaak in gedachten bij het ontwerpen. 'Ik ben zelf kind genoeg. Trouwens de meeste van mijn ontwerpen voor volwassenen vallen ook goed bij kleintjes. Ze zijn speels en er zit humor in.' Abel inspireerde zijn vader desondanks tot een naar hem vernoemde kinderstoel. De onvaste grijp- en drinkbeweging van de peuter brachten Hutten op het idee een beker te maken met twee oren zo groot als de beker zelf. De Domoor is inmiddels niet aan te slepen.

De toegenomen belangstelling voor het kleine design heeft wellicht ook iets te maken met de positie die het kind is gaan innemen in het moderne gezin. Hutten is zich hiervan bewust. Hij ontwierp een kinderstoeltafel (of hoe noem je het) met de naam Who is the Boss? In een van de korte kanten van de tafel - het traditionele tafelhoofd - is een gat gemaakt met een stoeltje eronder. Het kind zit als het ware ¡n het meubelstuk. 'Ik ben natuurlijk ervaringsdeskundige, daar heb ik dit idee aan te danken. Het is een statement. Ik zeg er altijd bij dat het beter is om dit ding niet thuis uit te proberen; een kind is superbelangrijk in elk gezin, maar dat hoeft hij of zij zelf niet te weten.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden