Burt Bacharach maakt zijn debuut op een jazzfestival

Raar begin vandaag op North Sea Jazz. De twee namen waar mijn belangstelling om 1800 uur naar uitging, bleken allebei afgelast. Geen Anthony Hamilton dus en geen Eli 'Paperboy' Reed. Ook weer geen grote domper want beiden had ik al eens zien spelen. Ook Joe Sample met Randy Crawford ging niet door, een plus-concert dat toch mijn interesse niet had. Ervoor in de plaats was echter iets gekomen dat me wel interessant leek. Het trio van George Duke samen met Chaka Khan.

Wie zich vroeg meldt in de perskamer kan aanspraak maken op gratis kaartjes voor plus-concerten, dus ik vroeg een kaartje voor Duke & Khan en gelijk ook maar een voor Burt Bacharach en Trijntje Oosterhuis.

Duke begon spectaculiair achter de Fender Rhodes met een stevige instrumentale funky versie van Brazillian Love Affair. Een stuk dat hij schreef nadat hij in 1971 in de band van Cannonball Adderley in Brazilie op tournee was geweest. Zo vertelde hij. Ga ik meteen achteraan, dacht ik.

Dat enthousiasme had ik niet toen Chaka Kahn ten tonele verscheen. Ze zong twee, zoals ze zelf zei 'ditties' en dat deed ze op een jazzmanier die mij eigenlijk niet beviel. Na het tweede liedje een nauwelijks herkenbare vocale versie van Ellingtons Take The A Train hield ik het voor gezien.

Even kijken bij James Taylor. Van alle singer songwriters die in de vroege jaren zeventig vanuit de Amerikaanse westkust naam maakten, geef ik misschien wel het minst om de liedjes van Taylor. Maar, het heeft ook jaren geduurd voordat ik de muziek van Jackson Browne leerde waarderen, dus wie weet.

T was vreselijk druk in de Maas. Zo druk dat zelfs de tweede ring van het balkon open moest. Taylor had een flinke band bij zich, en het was best aardig. Zelf sprong hij wild in de rondte van enthousiasme tijdens Goffin & Kings voor de Drifters geschreven Up On The Roof dat een merkwaardig maar best spannend arrangement kreeg van Taylor.

Voordat het volgende plus-concert zich aandiende, nog een beginnetje van Wouter Hamel meegekregen en dat oogde en klonk prettig opgeruimd.

Burt Bacharach heb ik een paar keer in het buitenland gezien (dit najaar voor het laatst in Montreal), ik kan me niet herinneren wanneer hij voor het laatst in Nederland heeft opgetreden. Hij is ook al een jaar of 80 dus ik ga er niet van uit dat zo'n kans zich nog vaak voordoet.

Maar wat jammer dat hij met zo'n uitgeklede band moest optreden. Wilde of kon het Metropole Orkest niet met hem? Wilde Bacharach niet met het Metropole Orkest?

Strijkers waren teruggebracht tot 1 viool de rest kwam uit de keyboards wat nogal ingeblikt klonk, uiteraard.

Natuurijk de liedjes blijven onverminderd prachtig ook in de medley-vorm zoals ze nu gespeeld werden. Mooi hoe Bacharach achter de vleugel aangaf wanneer het ene klassieke liedje (Walk On By) plaats moest maken voor het andere topnummer (This Guy's In Love With You). Er werd mooi, zij het niet geweldig gezongen. De beste van de twee zangeressen en een zanger, Josie James mocht een liedje helemaal zingen, Anyone Who Had A Heart, wat dan wel weer prachtig was.

En toen kwam Trijntje Oosterhuis. Of Train'Cha zoals Bacharach haar aankondigde. Ik ben niet zo'n fan van haar platen die ze met Bacharach opnam. Ik heb het idee dat ze het steeds net niet haalt. Ze mist de natuurlijkheid van een Warwick of een Springfield. Welke zangeres niet overigens.

Maar vanavond heb ik met open mond naar Who'll Speak For Love geluisterd. Zo mooi heb ik het haar nog niet horen zingen. Kan ook komen doordat ze Burt er bij kon aankijken, die voor het gemak zelfs aan een andere piano had plaatsgenomen.

Wat ik op North Sea vaak doe is naar een andere zaal gaan wanneer ik het gevoel heb dat ik een hoogtepunt heb meegemaakt (ik doe hetzelfde bij dieptepunten, wel zo eerlijk).

Dat gevoel had ik na Who'll Speak For Love. Het was half tien en dringen geblazen in de programmering. Erykah Badu, Allen Toussaint en Zorn & Laswell wilde ik graag zien. Badu kon ik moeilijk inkomen, maar pakte me uiteindelijk toch. Raar mens geworden met goudglitterende badmuts achtig ding op haar hoofd en dan nog een hoge zwarte hoed. Maar er werd lekker gespeeld, en het leek me dat Badu echt probeerde er iets van te maken.

Toussaint liet ik dus maar schieten ook omdat ik hem twee weken geleden nog zag in New York en ik liever naar de tent naast de grote Nile-zaal ging om John Zorn tegen bassist Bill Laswell in te horen blazen. Leuk kabaal, maar ook precies wat je kon verwachten en daarom ook wat voorspelbaar. Toch maar weer even Badu en ik meende even een stukje melodie uit Michael Jacksons Wanna Be Startin' Somethin' te herkennen. Grappig ook die batterij aan elektronica (syndrums, keyboards) om haar heen. Zo actief heb ik haar zelden gezien.

Benieuwd wanneer ze het tweede deel van haar albumtrilogie uitbrengt. Ik ben er nieuwsgierig naar.

Zo heb ik me deze tweede dag toch prima geamuseerd. Zaterdag is meestal kwalitatief de minst interessante, omdat ervan uitgegaan wordt dat de avond toch wel uitverkoopt. Maar dit jaar heb ik me van 1800 uur tot 2230 uur geen seconde verveeld. Ben zelfs bijna vergeten te eten. Toch maar weer een roti, die beviel gisteren ook wel.

En een klein stukje gezellige blanke rhythm & blues van James Hunter tot besluit. Het was nog niet afgelopen, maar ik vond het mooi geweest.

Geen spectaculaire avond, wel een amusante. Al bleef ik met een vraag zitten. Zou het echt zo zijn dat Bacharach nooit eerder op een jazzfestival heeft gestaan, zoals hij zei? Ik zie hem volgend jaar graag terug maar dan met een volledig orkest. Dat klinkt echt stukken beter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden