Burger

Ik hoorde de warme stem van Hanneke Groenteman op de radio reclame maken voor M. Dat is niet het maandelijks magazine van NRC Handelsblad, maar een 0800-nummer dat je kunt bellen om anoniem een misdaad aan te geven, een zogeheten kliklijn....

Later op de dag liep ik grand-café Luxembourg aan het Spui in Amsterdam binnen. Ik was er lang niet geweest, maar Rijk de Gooyer zat er nog steeds op zijn vertrouwde plekje - sommige dingen veranderen nooit. Verderop in de zaak zaten twee Hell's Angels in vol ornaat (leren jacks, insignes, zonnebrillen, baarden, oorringen) koffie te drinken. Het is dat ik niet van motoren houd, anders was ik dolgraag Hell's Angel geweest - jongens onder mekaar, een clubhuis, nooit onder de douche, mooier kan het niet.

Op zeker moment kregen de Angels gezelschap van een derde man, geen lid van de broederschap. De bijeenkomst nam vervolgens een sinistere wending: de koppen werden bij elkaar gestoken, er werd op fluistertoon gesproken, schichtig gekeken, ja er was duidelijk iets aan het gebeuren, om niet te zeggen: iets in de maak. Ik dacht natuurlijk meteen aan Hanneke en M: was dit het moment om de kliklijn te bellen, moest ik wachten tot de pistolen werden getrokken of hadden de heren het over cilinderkoppen, zuigerbuizen, uitlaatpijpen en lekkere wijven?

Ik twijfelde.

De burger die twijfelt is een wegkijker. Dat is een begrip dat ik Jan Marijnissen dit weekend hoorde gebruiken. Wij Nederlanders zijn wegkijkers geworden. Wij kijken weg zodra er iets gebeurt, het zal onze tijd wel duren, buurman zoekt het zelf maar uit. Mijn eigen ervaring is trouwens anders - ik ben het type dat achter de brandweer aanjaagt om te zien wat er aan de hand is, maar wie ben ik? Marijnissen vertegenwoordigt het volk, dus die weet wat er leeft onder de mensen.

Wegkijkers zijn we.

Ik deed het nu zelf. Mijn blik kwam daarbij terecht op het achterwerk van mijn favoriete serveerster. Ondanks dat ik zo lang niet in het grand-café was geweest, herkende ik het onmiddellijk. Het idee dat zo'n meisje er soms ook op moet zitten, hartverscheurend is dat. Ik snap het wel, dat wij een volk van wegkijkers zijn. Er is elders altijd iets mooiers te zien.

Maar goed.

De Hell's Angels stonden op. Ze zagen er nu nog indrukwekkender uit. Een van hen ging betalen en trok een enorm pak bankbiljetten uit zijn broek. Ook een reden waarom ik altijd graag Hell's Angel heb willen zijn. Hij gaf een flinke fooi en daarna verlieten de heren de zaak. Buiten startten ze met veel kabaal hun motoren, het Spui schudde ervan.

Ik was ineens blij dat ik de kliklijn niet had gebeld. Maar ik had ook niet weggekeken toen één van de Angels me strak in de ogen keek. Tot slot had ik me ook niet vergrepen aan het achterwerk van mijn favoriete serveerster (er was een tijd dat handelsreizigers er geen moeite mee hadden even een kort, keurend klapje op een vreemde kont te geven). Kortom, met mij als keurige burger zat het gisteren wel snor.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.