OpinieBrieven

Burgemeestersbenoeming: het blijft behelpen

De lezersbrieven van dinsdag 2 juni 2020.

Loco-burgemeester Mirjam de Rijk overhandigt in 2014 de ambtsketen aan de nieuwe burgemeester van Utrecht Jan van Zanen. Beeld ANP

Dus de nieuwe burgemeester van Den Haag was in januari nog maar net herbenoemd in Utrecht of hij solliciteerde in de Hofstad. Het is Jan van Zanen van harte gegund, maar ik heb er moeite mee.

In mijn Utrechtse periode bij de Kamer van Koophandel heb ik Van Zanen van nabij meegemaakt als een bevlogen wethouder en later als een uitstekende burgemeester. Dat is in de Domstad wel eens anders geweest. Dieptepunt was het experiment met een burgemeestersreferendum in oktober 2007. De gemeenteraad had twee kandidaten geselecteerd, beiden van de PvdA en allebei zonder enige relatie met de stad Utrecht. De kandidaat die heel graag wilde en die brede steun had (Henk Westbroek van Leefbaar Utrecht) kwam niet door de procedure. Uit afkeer over deze minachting voor de burger ben ik niet gaan stemmen, de eerste en naar ik hoop laatste keer. Het resultaat was een historisch lage opkomst van 9 procent en een bij voorbaat mislukt burgemeesterschap van Aleid Wolfsen.

Nu is D66 aan de beurt voor deze mooie post. De partij die democratische vernieuwing ooit in de vezels had zitten. Ze hebben vast nog wel een kandidaat die bestuurlijk aan de slag wil zonder dat burgers iets wordt gevraagd.

Armand Leenaers, Heerlen

Kalshoven

Frank Kalshoven stelt in zijn column dat het onderwijs in het coronatijdperk heeft gefaald. De scholen hebben het allemaal snel en gemakkelijk uit hun handen laten vallen en hebben de verantwoordelijkheid afgeschoven naar de ouders.

Nu zijn scholen en leraren in het voortgezet onderwijs het wel gewend dat ze hun werk aan anderen moeten verklaren. Maar dat hij dit ook in deze tijden zo ongenuanceerd opschrijft, vind ik ongepast. Want ik heb toch echt iets heel anders gezien.

Ik zie een sector die zich in amper twee weken tijd helemaal opnieuw heeft uitgevonden. Leraren hebben hun creativiteit aangesproken, hun grenzen verlegd en de lessen door laten gaan. Was het altijd al zo dat het werk van een leraar op een middelbare school zich deels thuis en deels op school afspeelt, in de afgelopen maanden was er helemaal geen scheidslijn meer tussen thuis en school. Er werd lesgegeven tot laat in de avond, er was individueel onderwijs en intensief mailcontact met leerlingen en ouders.

Scholen hebben in de afgelopen maanden laten zien hoezeer ze zich bewust zijn van hun maatschappelijke taak en hebben, ondanks alles, de leerlingen goed voorbereid op een succesvolle toekomst in een ingewikkelde wereld. De komende periode gaat het wéér anders en zal het onderwijs deels thuis en deels op school gegeven worden. Als we dit tijdperk goed willen doorkomen, lijkt het mij beter dat scholen en maatschappij met elkaar in gesprek gaan over elkaars verwachtingen. Dat levert meer op dan scholen ongenuanceerd de maat te nemen.

Christine Hylkema, rector van het Jac. P. Thijsse College te Castricum

Brinkhoven

Diep ontroerd en met tranen in de ogen las ik de reportage over verpleeghuis Brinkhoven in coronatijd. De geïnterviewden gaven, zonder het zelf waarschijnlijk te beseffen, de keiharde realiteit weer. Alsof je met ze meeliep door de gangen en kamers. Je voelde de machteloosheid, de eenzaamheid, de frustratie en het verdriet.

Een diepe buiging voor alle betrokkenen en complimenten voor Maud Effting, Anneke Stoffelen en Jiri Büller die er een Volkskrant-waardige reportage van hebben gemaakt.

Marion Schokker, Volendam

Aanraken

Mijn man heeft Alzheimer en woont in een zorginstelling. Hij mag weer bezoek hebben: één persoon, één uur per week. Procedure: naar binnen, temperatuur opnemen, handen desinfecteren, mondkapje op in een ruimte waar geen andere bewoners zijn en op 1,5 meter afstand.

Ik begrijp het niet: ik woon alleen, heb geen kinderen en heb al tien weken niemand aangeraakt. Ik verlang er naar hem een knuffel te geven en lieve woordjes in zijn oor te fluisteren, zijn hand vast te houden, met hem te gaan wandelen, maar het mág niet! Het is wreed en onmenselijk. Hoe lang heeft hij nog en wat is de kwaliteit van leven, als men ons deze (geluks)momenten ontneemt? We missen elkaar en lijden er beiden onder. Ik wil in opstand komen, maar tot wie moet ik me wenden?

Gemma van Bogerijen-Joosten, Nijmegen

Hiv

De Ombudsman schreef in zijn afscheidscolumn over de lezersklacht dat het niet ‘aidsvirus’ is maar ‘hiv-virus’, volgens het Volkskrant-stijlboek. Dat vond ik grappig ,want ik heb jaren geleden al eens een Volkskrant-journalist gevraagd te stoppen met hiv-virus te schrijven, aangezien de v in hiv al voor virus staat. Die brief had geen effect want hiv-virus en hpv-virus zijn nog regelmatig te lezen. Maar het blijft slordig taalgebruik is. Wikipedia beschouwt het herhalen van een letter uit een afkorting overigens niet als stijlfout. Helaas is dit oordeel niet gedocumenteerd.

Adri Thomas, Bunnik

Droogte

Veel mensen genieten van het zomerse weer. Dat is niet het geval in de landbouw: nooit was het neerslagtekort zo groot in deze tijd. Door de combinatie vanextremen zijn gewassen aan het verpieteren. De droogte lijkt het ‘nieuwe normaal’ te worden. Vanwege de coronacrisis heeft het kabinet de CO2-heffing voor grote bedrijven uitgesteld: onbegrijpelijk. Hoog tijd dat de urgentie van de klimaatcrisis doordringt.

Sander Bernaerts, Alphen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden