Bureaucratie viert hoogtij in de gezondheidszorg

Helaas mag ik mijzelf als specialist in de gezondheidszorg beschouwen, na 37 opnames en 17 operaties. Al jaren lijd ik aan de aandoening van Recklinghausen, neurofibromatose....

In de ziekenhuizen struikel je bijkans over de mensen die misschien wel heel erg nuttig werk doen, maar als patiënt die dit alles op afstand bekijkt denk ik dat in de gezondheidszorg en de daaraan gerelateerde thuiszorg de bureaucratie hoogtij viert.

En dan: waar blijft al dat geld. Steeds nieuwere en steeds betere apparatuur. De CT-scan is nog maar net ingevoerd of hij moet al weer plaats maken voor de MRI en de nieuwe MRI-generatie staat al weer klaar, want plaatjes in kleur zijn toch weer beter dan zwart-wit.

Natuurlijk is die vooruitgang prachtig wanneer ik terugdenk aan de jaren zestig, hoe moeilijk het was om bij mij de eerste neurofibroom te vinden. Het onderzoek was zwaarder dan de operatie. Maar het zal wel roepen in de woestijn zijn om te vragen om een doelmatiger beleid.

Thea Heeren (Reflex, 10 juni) vraagt: 'Hoeveel geld willen de mensen aan gezondheidszorg besteden?' Van mijn pensioen van 4000 gulden per maand betaal ik 525 gulden voor de standaardpakketpolis en 195 eigen bijdrage voor thuiszorg. Ik ben 76 jaar, zit in een rolstoel, verzorg mijn aan Alzheimer lijdende vrouw. Drie maal in de week krijgt ze hulp bij douchen en ik heb drie uur huishoudelijke hulp. De huur voor mijn aangepaste woning is 1500 gulden per maand. Hoezo: wat ben ik bereid om meer te gaan betalen?

En dan gaat het ons nog niet zo slecht, maar de meeste ouderen kunnen echt niet meer. Je vraagt je dan af: is Nederland echt wel zo'n rijk polderland zoals bij herhaling wordt beweerd.

Thea Heeren heeft het beste met mij voor, maar net als ik zijn er zovelen die door veel zelf te doen veel geld voor de gezondheidszorg besparen. Je laat je partner toch niet in de steek als je al meer dan vijftig jaar bij elkaar bent. Maar wanneer je om wat meer zorg zou vragen, krijg je als antwoord: 'Kunt u geen mantelzorg krijgen?'

AMSTERDAM Freek Jollie

Kosten

Zorgend voor een alleenstaande mevrouw van 89 jaar, met breuk in heup en arm, sinds weken in het ziekenhuis en wachtend op een verpleeghuisbed, moet me het volgende van het hart. Als je altijd zelfstandig hebt gewoond, het laatste jaar met hulp van de thuiszorg, en je valt op je 89ste, weet de regering dat er direct hulp geboden is. Naar het ziekenhuis natuurlijk. Maar dan?

Kan de minister niet globaal uitrekenen welk percentage zelfstandig wonende ouderen, na een ongeval, bijna altijd opgenomen moet worden in het verpleeghuis?

De zorg in het ziekenhuis is voor deze mevrouw afgerond maar er is geen verpleeghuisbed beschikbaar. (Gemiddeld zes tot negen maanden wachttijd.) Het ziekenfonds betaalt de ziekenhuiskosten, de kosten van het verpleeghuis komen ten laste van de AWBZ. Kunnen ze niet met elkaar uitrekenen welke kosten er bespaard kunnen worden als er direct opname mogelijk is in het verpleeghuis? Met het geld dat dan vrijkomt, behoeft er toch geen wachtlijst meer te zijn.

GOUDA Anja Poleij

Inspectie

Er zijn tekorten in de gezondheidszorg en deze zullen nog schrikbarend stijgen (de Volkskrant, 8 juni). Geen leuke berichten, vooral niet als je, zoals ik, werkzaam bent aan het bed.

Wat ik altijd al teleurstellend vond, is het gemak waarmee de inspectie loze kreten uit. In het stuk wordt verslag gedaan van de schrijnende situatie dat patiënten uit de Randstad die verpleegd moeten worden in afzondering, soms opgenomen worden in psychiatrische ziekenhuizen in Noord- dan wel Zuid-Nederland.

In reactie daarop roept de inspectie op tot het creëren van meer afzonderingskamers in de Randstad. Maar diezelfde inspectie moet toch ook weten hoe personeelsintensief de verpleging is van patiënten in afzondering. Gesloten afdelingen met afzonderingskamers vragen per definitie veel meer personeel. Personeel dat er niet is!

Zulke oproepen getuigen niet van veel realiteitszin en daar baal ik vreselijk van. Het doet mij vermoeden dat op inspectieniveau de zorgelijke situatie nog steeds niet goed wordt ingeschat.

RIDDERKERK

Marja Kranendonk

Wachten

Juli '99: Pa wordt 's nachts met behulp van de politie in verwarde toestand naast zijn bed gevonden. Aanvraag ingediend voor plaatsing in een verzorgingstehuis; hij wordt te goed bevonden. Hulp thuiszorg wordt iets frequenter, elke ochtend en elke middag, maar niet in het weekend.

Oktober '99: Pa wordt vroeg in de avond in de bossen bij Austerlitz uitgeput en verward gevonden (woonplaats Driebergen). Weer is 112 ingeschakeld.

Blijf twee weken bij hem om te verzorgen. Contact met huisarts, Riagg, indicatiecommissie, thuiszorg et cetera, maar geen passende oplossing.

Vanaf dat moment elk weekend naar Driebergen. Pa wordt als zeer urgent op de wachtlijst gezet voor zorgcentrum Sparrenheide. Regelmatig contact gehad met maatschappelijk werk, huisarts en coördinator Sparrenheide. Hij zou begin april geplaatst kunnen worden in een zogenaamd meerzorggroepje. Dit wordt uitgesteld naar begin mei, begin juni en ten slotte naar september, terwijl de geestelijke toestand van pa steeds verslechtert. De reden van uitstel: het groepje is nog niet compleet en er is een tekort aan personeel. Er staan acht kamers leeg.

Mei 2000: Ik heb me inmiddels ziek gemeld. Naast een baan en een gezin begint de wekelijkse zorg voor pa me lichamelijk op te breken.

Sparrenheide kan plaatsing niet waarmaken, nu niet en waarschijnlijk ook niet in september. Zijn dossier wordt overgedragen aan een ander tehuis. Hier is wel personeel, maar geen plek.

ALPHEN A/D RIJN

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden