'Buig', zei Thatcher, 'dieper, nog dieper'

Margaret Thatcher kon mannen met één blik aan zich onderwerpen, schrijft Max Pam (O&D, 6 januari). Hij ontmoette de Britse premier in 1986 en na haar in de ogen te hebben gekeken, dacht hij: 'Neem mij mee.' Ik moest meteen denken aan Christopher Hitchens, de pas overleden Brits-Amerikaanse polemist. Ook hij mocht Thatcher eens de hand schudden en ook hij gaf zich over. Maar die overgave was zo totaal dat het bijna pijnlijk is om te lezen. Hitchens schrijft er over in zijn memoires: Hitch 22.

Toen Thatcher net aan de macht was gekomen, had hij in de New Statesman geschreven dat hij haar verrassend sexy vond. Nooit kreeg hij zoveel reacties van linkse lezers. Hoe durfde hij? Kort daarna wordt hem op een feest in Londen gevraagd of hij wil worden voorgesteld aan de nieuwe leider. Natuurlijk.

Als Hitchens tegenover haar staat en ze zijn naam hoort, heeft hij meteen het gevoel dat ze weet dat hij het is geweest die haar in dat socialistische blad sexy heeft genoemd. Hij voelt zich verplicht de strijd met haar aan te gaan over haar steun aan het blanke minderheidsbewind in Rhodesië/Zimbabwe. Het ging over een feitelijk detail en ze had ongelijk. Maar ze is onvermurwbaar en geeft niet toe. Tot Hitchens het opgeeft en even licht buigt om te laten zien dat hij capituleert. Fout.

'Buig', zegt ze, 'buig dieper!' Schaapachtig glimlachend buigt Hitchens nog wat dieper. 'Nee, nee', gebiedt ze, 'buig dieper!'

Andere gasten komen nieuwsgierig om hen heen staan.

Dan loopt Thatcher om Hitchens heen en geeft ze met een opgerold stuk papier dat ze al die tijd achter haar rug had een tik op zijn billen. Zich opgelaten voelend richt hij zich op, terwijl ze wegloopt, over haar schouders kijkt en bijna onzichtbaar even met haar heup wiegt en zegt: 'Jij, ondeugende jongen.'

Hitchens kon het zelf nauwelijks geloven. Hij was nog maar net voorgesteld aan haar, of hij had al zijn billen laten zien, zoals hij schrijft. Hij, de houwdegen, die nooit enig ontzag had voor gevestigde machten en waarheden.

Probeer het niet te verklaren, hoeveel associaties er ook door het hoofd schieten. Bij Pam is het nog de zoete droom of een aanval van liefde of lust, bij Hitchens is het de bijna dierlijke onderwerping aan een kracht die zich slechts af en toe in de geschiedenis manifesteert, in het superieure maar tegelijk raadselachtige verschijnsel van de sterke vrouw.

ARIE ELSHOUT is correspondent in Amerika voor de Volkskrant.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden