Buddy Holly en The King

Vrijdag is het 75 jaar geleden dat Elvis Presley geboren werd. Dat zal in de media gevierd worden, dit weekend gaf de BBC al een voorschotje. Ik viel er te laat in, maar het laatste kwartier van de documentaire die de Britten maakten over Elvis laatste jaren in Las Vegas, was veelbelovend. Naar het al vaker uitgezonden concert uit 1973 Aloha From Hawai keek ik slechts een minuut of vijf. Nooit wat aan gevonden, nu ook niet.

Iets dat mijn houding ten opzichte van 'The King' typeert: ik vind het meeste wat de goede man opnam gewoon niet goed. Of laat ik het zo zeggen: ik draai het nooit.

Wel vaak geprobeerd hoor, en de prachtige dozen met 50's, 60s en 70's masters staan ook keurig in de kast, maar dat staat de Dikke Van Dale ook en dat sla ik ook niet open als ik zin heb om een wat te gaan lezen.

Natuurlijk, zijn Sun Sessions zijn onovertroffen, zijn Memphis opnamen eind jaren zestig zijn prachtig (Suspicious Minds!) en ja die comeback special uit 1968 is natuurlijk schitterend. Maar toch: Elvis says nothing to me about my life.

De laatste keer dat ik een liedje van hem hoorde waar ik echt verrast door was, was een jaar of tien geleden, op de soundtrack van naar ik meen Out Of Sight. David Holmes had die samengersteld, vandaar dat ik er naar luisterde. En toen kwam ineens A Little Less Conversation voorbij. Die Elvis kende ik niet, maar ik vond het meteen prachtig.

Tom Holkenborg ook. Hij bewerkte het in opdracht van Nike. De rest is geschiedenis.

Los van mijn tekortkoming in de appreciatie voor de King, zie ik natuurlijk wel zijn belang in voor de popgeschiedenis. Laat er geen misverstand over bestaan: zonder Elvis had de popgeschiedenis er totaal anders uit gezien.

Dat werd weer bevestigd toen ik me de laatste dagen in Buddy Holly verdiepte. Van hem verscheen eindelijk de lang beloofde cd-box met alle opnamen van Holly, tot aan een schoolliedje toen Buddy nog maar 12 was, toe.

Het was handiger geweest als Universal die box een jaar geleden had uitgebracht, tegelijk met het vieren van het vijftig-jarig jubileum van The Day The Music Died, op 3 februari.

Maar goed, ze waren in ieder geval nog wel in 2009 met deze prachtrelease. Ik kocht het als boekwerk uitgebrachte retrospectief met 6 cd's en luisterde er met de feestdagen regelmatig naar.

Prachtig natuurlijk, 6 cd's met alles wat Holly met en zonder zijn Crickets heeft opgenomen. Het meeste slechts in een tijdsbestek van achttien maanden (de jaren 1957 en 1958) maar er is eigenlijk niet integraal naar de cd's te luisteren. Prachtig heldere studiomasters worden afgewisseld met krakende nauwelijks herkenbare 'demo's'. Veel valse starts maken het ook allemaal niet gemakkelijker.

Leuk zo'n wetenschappelijke editie, maar een degelijke 'Best Of' met een stuk of twintig van zijn beste liedjes (zorg er wel voor dat u geen 'stereo' versie of aanschaft) volstaat.

Onverminderd prachtig zijn nog altijd zijn That'll Be The Day, Everyday, It's So Easy en Rave On, om er maar een paar te noemen.

Ik las bij het luisteren de in 1996 verschenen biografie Buddy van Philip Norman. Hij beschrijft met verbazing het onooglijke plaatsje Lubbock waar Holly vandaan kwam. Norman kan zich niet voorstellen dat deze drooggelegde plek in Texas zo'n ster als Holly voortbracht.

Misschien was alles wel heel anders gelopen als Lubbock op 2 januari 1955 (eergisteren 55 jaar geleden) niet de King zelf op bezoek kreeg.

Norman beschrijft fraai hoe dat ging. Ein 1954 kreeg het radiostation waar Buddy Holly (18 jaar oud) goede contacten mee onderhield, een promo van het Sun-label opgestuurd. De naam Elvis Presley zei niemand iets maar de 2 liedjes That's Alright Mama en Blue Moon Of Kentucky vonden ze prachtig.

Ze hadden alleen geen idee waar die Presley vandaan kwam en hoe hij er uit zag.

Daar kwamen ze achter op 2 januari toen Elvis optrad op een country-festival. Zelfs de slechtziende Holly (2 weken later zou hij pas zijn eerste bril kregen) ontging het niet dat hier iets heel bijzonders op het podium gebeurde.

Anders dan andere artiesten maakte Presley van het hele podium gebruik met zijn opzwepende dansbewegingen, en hij zong ook nog eens met veel meer kracht en overtuiging dan ze ooit in Lubbock hadden meegemaakt.

'...instead of smiling cordially upon all ages, he grimaced, glared, pouted, sneered, smirked and smouldered in a manner that did not spell 'barnyard' half so eloquently as it spelt 'bedroom'. '

Vanaf dit moment, zo stelt Norman hield Buddy met zijn Crickets op een bluegrass band te zijn en werden ze een 'Elvis band'.

Elvis zou dat jaar nog vaak in Lubbock spelen en Buddy Holly ging als hij kon altijd kijken.

Op de box Not Fade Away: The Studio Recordings And More valt goed te volgen hoe de liefde voor country in 1955 ineens omslaat in rock 'n roll muziek. Misshien was dat ook wel gebeurd als Elvis niet naar Lubbock was gekomen, maar dat hij de kijk op muziek van de achttienjarige Holly voorgoed zou veranderen staat wel vast.

Zo zal het op veel plekken in de USA gegaan zijn.

Toch jammer dat The King nooit in Europa getourd heeft. Want dat we hier echt met een uniek artiest te maken hadden dat is wel duidelijk. Je hoeft geen fan van Elvis te zijn om dat in te zien.

Maar ik zet toch liever Words Of Love van Buddy Holly op, dat ik eigenlijk alleen van The Beatles For Sale kende.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.