Brussen vs Von der Dunk: 'is Uri Rosenthal volslagen incompetent of een man met ballen?'

Met Uri Rosenthal als minister van Buitenlandse Zaken isoleert Nederland zich in hoog tempo, stelt Thomas von der Dunk. Integendeel, zegt Bert Brussen. Rosenthal heeft ballen.

Minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal Beeld anp

Thomas von der Dunk:

Zelden zal zo'n ontluisterend krantenportret zijn verschenen als 19 november van minister Uri Rosenthal in de NRC Handelsblad. Departementale bronnen bevestigden wat wij sinds 'Kunduz' al wisten: onbeleerbaar, pedant en naïef. Alleen blijkt het nog erger. Ambtelijke rapporten over problemen mogen maximaal twee A4-tjes omvatten, met een puntsgewijze samenvatting in een half. Deze samenvattende column over het probleem-
Rosenthal moet hijzelf dus net kunnen behappen.

Eén. Voor Rosenthal is Nederland een BV. Op een bijeenkomst voor buitenlandse ambassadeurs verklaarde hij om twee redenen voor Europa te zijn: grenscontroles en interne markt. Het elementaire politieke en historische benul dat de EU niet slechts bestaat om gemakkelijker aardappels te verkopen, is hem vreemd.

Twee. Zeven van die ambassadeurs verklaarden al eerder in NRC dat Nederland slechts in zichzelf is geïnteresseerd. De Brit Paul Arkwright merkte op dat het zo zijn internationale positie verspeelt. Rosenthals interne reactie: 'Kunnen we Ark­wright niet tot persona non grata bestempelen?' Dat werpt een interessant licht op Ruttes fijne bezoek onlangs aan Cameron. En het zal beslist een interessant licht werpen op elk volgend bezoek.

Drie. De meest ridicule Wilderspassage in het regeerakkoord bepleit het nauwer aanhalen van de banden met Israël. Enig Nederlands belang is daarmee niet gediend. Integendeel: het blijkt tot stevige aanvaringen met honderdmaal belangrijker partners te hebben geleid.

Toen Hillary Clinton Rosenthal over Libië aansprak, bleek die het alleen over Israël te willen hebben en liep zij geagiteerd weg. Toen Brussel met een collectieve verklaring over de Palestijnen kwam, sprak Rosenthal tot algemene woede zijn veto uit. Als enig EU-land steunde Nederland niet Lagarde als nieuwe IMF-directeur, maar een obscure Israëlische econoom. We hebben evident een toegewijd minister van Buitenlandse Zaken. Voor Israël. Geen wonder dat de Israëlische ambassadeur als enige over Rosenthal te spreken was: hij krijgt altijd zijn zin.

Ik vat de ambtelijke rapportage samen. Deze bewindsman is volslagen incompetent, heeft geen besef van internationale verhoudingen en brengt Nederland zo grote schade toe. Helaas niet als enige. Over twee weken: Henk Bleker.

Bert Brussen:

Laat mij in drie even overzichtelijke punten reageren. Is het voor Uri zelf ook makkelijker te volgen.

Eén. Nederland ís een BV. Ik weet dat er op links weinig hart is voor zaken die er écht toe doen, maar laat het betere winstgerichte denken gerust over aan de liberalen (ik noem de VVD hier gekscherend 'liberaal', al weet iedereen inmiddels dat het 'liberale' een loze verkiezingsbelofte was, dat terzijde).

De BV Nederland staat er niet al te best voor, maar van alle Europese landen nog altijd goed. Dat moet zo blijven. Dat kan alleen met een sterke man die de juiste belangen behartigt. Een voorliefde voor de Europese interne markt is daarbij absoluut een pré. Vergeet ook niet: het volk is niet geïnteresseerd in de historie. Het volk wil eten. Goedkope aardappels van goede kwaliteit bijvoorbeeld.

Twee. We zijn allemaal egoïsten. Vooral in tijden van crisis.
Nederland heeft al te lang krampachtig gedaan alsof egoïsme niet bestaat waardoor de interesse vooral uitging naar anderen, ook al was er in eigen land voldoende om geïnteresseerd in te kunnen zijn. Wat natuurlijk niet wegneemt dat iemand daar kritiek op moet kunnen uiten zonder persona non grata te worden genoemd.

Maar, Rosenthal is een duidelijk man. Eerlijkheid komt soms wat hard over. Wat Rosenthal bedoelde was: 'Arkwright, who gives a fuck about your opinion?' Dat zeg je natuurlijk niet tegen een ambassadeur. We moeten wel een beetje om de toon blijven denken.

Drie. Voor de PVV geldt: Palestijnen zijn de vijand, Israël de vriend. Persoonlijk heb ik beiden liever niet als vriend maar Rosenthal heeft zich bij het regeerakkoord neer te leggen. En dan is het ook zijn goed recht een veto uit te spreken. Dat zouden er meer moeten doen. Kennelijk zijn niet alle zaken even vanzelfsprekend. Met dat veto vertegenwoordigt Rosenthal overigens ook een electoraat. Je zou hem haast 'volksvertegenwoordiger' kunnen noemen.

Uri Rosenthal heeft ballen. Op de lange termijn zal blijken dat Rosenthal juist schade aan Nederland heeft voorkomen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden