Brummel, wil je 8 miljoen verdienen?

Maandag begint de finale van de World Series of Poker, het officieuze WK. De Nederlander Michiel Brummelhuis is als zevende geplaatst. Hoe gaat hij spelen? Over risicoloos risico nemen en 'shitloads aan mazzel'.

De hele tijd krijgt hij waardeloze kaarten, rommel, troep. Maar nu heeft Michiel Brummelhuis iets om mee te werken: twee vieren. Zijn stapel fiches is het afgelopen uur gestaag geslonken. Als hij al goede kaarten heeft, passen de anderen, waardoor hij weinig wint. Nu is het anders. Iemand heeft flink ingezet en hij heeft vieren, pocket fours - geen uitstekende, wel bovengemiddelde kaarten. Dit is misschien het beetje geluk dat hij nodig heeft, een van de zeldzame kansen voordat zijn fiches op zijn.

Stel dat dit daadwerkelijk de finale van het wereldkampioenschap is, en elke beslissing hem tonnen of miljoenen kan opleveren of kosten - wat zou hij dan met deze twee vieren doen?

In juli plaatste Michiel Brummelhuis (32) zich voor de officieuze WK-finale, de final table van de World Series, die maandag en dinsdag wordt gespeeld. Hij begint in puntenaantal als zevende van de negen deelnemers aan de finale, wat hem een kleine, maar niet uit te vlakken kans biedt om wereldkampioen te worden.

Een kans ook om zijn vrijheid te verdienen: een belastingschuld aflossen, een huis kopen, een startkapitaal opbouwen voor een carrière met meer sociaal nut dan poker, wat volgens Brummelhuis uiteindelijk weinig meer is dan 'schuiven met geld'. Dat is wat het prijzengeld voor de winnaar - 8.359.531 dollar - hem allemaal te bieden heeft.

En dus probeert hij zo min mogelijk aan het toeval over te laten. De afgelopen weken heeft hij zijn acht tegenstanders uitgebreid bestudeerd aan de hand van statistieken en video's. En hij heeft zichzelf bestudeerd om zich bewust te zijn van de kleine gebreken in zijn eigen spel - leaks in pokerjargon.

Deze avond is het voorlopige sluitstuk van de voorbereiding: een 'simulatie', de generale repetitie van de WK-finale. Daarvoor is de crème de la crème van de Nederlandse pokerscene - vrienden van hem, twintigers en dertigers onder wie pokermiljonairs zoals hij - bijeengekomen in het appartement van Jasper Wetemans, op acht hoog vlakbij station Amsterdam Amstel.

Met deze secondanten gaat Brummel, zoals ze hem noemen, de finale stap voor stap doornemen. De acht vrienden spelen de rol van de acht tegenstanders en Brummel is zichzelf.

Brummel moet machteloos toezien hoe zijn stapel fiches krimpt. Maar nu heeft hij twee vieren.

Moet hij al zijn chips inzetten, all-in gaan? Volgens een Excelsheet die Daniel Reijmer, een van de jonge collegapokeraars, op zijn iPhone tovert, geeft all-in gaan in deze specifieke situatie relatief veel kans op winst. En terwijl Brummelhuis de spreadsheet bekijkt, stelt Reijmer de vraag.

'Wil je 8 miljoen winnen of niet?'

¿

In de zomer op het snikhete terras van café Wildschut in Amsterdam heeft hij al bedacht wat de finale met zijn leven kan doen. Zelfs het worstcasescenario - in de eerste ronde worden uitgeschakeld - is zo slecht niet. Hij is al zeker van 733.224 dollar, plus enkele tienduizenden euro's aan inkomsten van zijn nieuwe sponsors 888 Poker en de Master Classics of Poker. Zit alles mee en verovert hij de titel, inclusief het bijbehorende, werkelijk foeilelijke armbandje, dan kan hij 8.3 miljoen dollar mee naar huis nemen.

'Het wordt iets tussen mijn schulden bij de Belastingdienst afbetalen en een huis kopen, of mijn schulden bij de Belastingdienst afbetalen en een huis kopen en daarna nooit meer hoeven werken.' Zoals veel pokeraars heeft Brummelhuis een belastingschuld - hij zegt niet hoeveel - waarover hij met de fiscus afspraken heeft gemaakt.

Hoe is hij zo ver gekomen? 'Eerlijk antwoord? Mazzel. Ik heb goed gespeeld, maar om over te blijven in een deelnemersveld van 6.352 spelers moet het ook meezitten. En ik heb echt shit- en shitloads mazzel gehad.'

Gek eigenlijk, want in het dagelijks bestaan van een pokeraar draait alles om het uitschakelen van de factor geluk. 'Risicoloos risico nemen, dat is wat ik doe.'

ª

Michiel Brummelhuis begon in 2003 met pokeren. Kansspelen had hij altijd al interessant gevonden, te interessant zelfs. De jaren ervoor had hij te veel gegokt met blackjack en roulette en schulden opgebouwd. Van het gokken en de schulden was hij net af toen via een studiegenoot poker op zijn pad kwam. Een ontdekking.

'Ik speelde niet meer tegen het huis, dat met blackjack en roulette altijd wint, maar tegen andere spelers. En die bleken meestal dommer dan ik.'

In die tijd was poker aan het veranderen, door de komst van goede internetsites. Hierdoor werd het mogelijk talloze potjes te spelen, omdat er altijd wel iemand ter wereld beschikbaar is. Het bood een rookie de kans in enkele weken de ervaring op te doen die vroeger jaren vergde.

Bovendien ging je niet meteen blut, omdat je met kleine stapjes om meer geld kon spelen. Vóór internet waren de stappen naar de tafels met hogere limieten veel groter, waardoor talloze potentiële pokergenieën blut zijn gegaan en dus onontdekt zijn gebleven en waarschijnlijk nu hun leven slijten als accountant of actuaris.

Wat ook ongeveer Brummelhuis' toekomstperspectief was, tijdens zijn studies commer- ciële economie en bedrijfswiskunde. 'Oi-oi-oi, wat was dat saai. En het werk dat het me zou opleveren ook. De jaarrekening opmaken voor een groot bedrijf? Never. Dus toen ik winst maakte met poker, dacht ik: ik moet ervoor gaan.'

Hij weerstond de impliciete en expliciete druk van vrienden en ouders - 'Poker is niet wat je wilt voor je zoon', zegt Brummelhuis, 'maar nu zijn ze, geloof ik, zelfs een beetje trots.' - en koos voor een minder saai leven.

Maar rock 'n' roll, nee, dat is het pokerleven niet. Wie winst wil maken uit poker moet het vermogen bezitten dagelijks uren achter een beeldscherm te zitten en duizenden potjes gedisciplineerd te spelen, zin of geen zin. In jargon: om te grinden.

'Ik dwing mezelf de tijden van mijn vriendin aan te houden', zegt Brummelhuis. 'Van tien tot vijf speel ik, dan boodschappen en eten, en dan soms 's avonds nog even.'

De nacht is potentieel het lucratiefst, omdat er dan vaak overmoedige, dronken spelers actief zijn, 'of Russische of Arabisch miljonairs'. Maar zo'n ritme is lastig vol te houden en online poker vereist een goede fysieke en psychische gesteldheid.

Omdat je veel potjes moet spelen, maar ook omdat er weken en maanden van verlies voorbij kunnen komen. Zelfs de beste pokeraar verliest de grote meerderheid van zijn handen. Het doel is niet alle potjes te winnen of zelfs maar de meerderheid. Het doel is de vele verliezen klein te houden en de schaarse winstpotjes groot te maken.

Veel pokeraars begrijpen deze theorie. 'Maar in de praktijk is het lastig na een verlies van een paar duizend euro gewoon door te gaan alsof er niets is gebeurd.'

Poker is dus een gevecht tegen toeval en de menselijke reactie op toeval. Dat vereist een bijna onmenselijke onverstoorbaarheid en dus gebruiken professionele pokeraars het beproefde gereedschap om hun tekort in toom te houden: statistieken.

©

Brummelhuis laat aan de tafel in zijn achtertuin zien hoe hij ze gebruikt als hij speelt. Op zijn MacBookPro staan twee virtuele tafels open, waarin hij aanzit onder zijn vaste alias 'utreg', naar zijn studiestad. Hij speelt op tafels met minimuminzetten van zo'n 10 a 20 dollar. Dat klinkt niet veel, maar potjes escaleren dan al snel in potjes om duizenden euro's.

Een tegenstander zet serieus in en Brummelhuis opent het programma Hold'em Manager, dat zijn pokerstatistieken bijhoudt. Een klein venster opent op het scherm, met daarin een tabel van zo'n tien rijen en kolommen, die Brummelhuis vertellen wat zijn opponent in honderden situaties heeft gedaan. Dat gaat van redelijk simpel tot zeer gedetailleerd. 'Hoe vaak past deze speler aan een tafel met zes spelers als hij in vierde positie zit, twee andere spelers al hebben ingezet en ik daarop verhoog?'

Brummelhuis: 'Dit kun je nooit uit je hoofd weten of met het blote oog herkennen. 'Zonder deze stats ben je op de lange termijn kansloos.'

Niet alleen het spel van tegenstanders, ook zijn eigen spel analyseert hij cijfermatig. Hij wijst op een oranje grafiek, die aangeeft of Brummelhuis meer of minder geld heeft verdiend dan hij op basis van zijn spel had moeten verdienen. Anders gezegd: of hij geluk of pech had. 'Dat is een belangrijke voor mij. Sinds begin dit jaar maakt die lijn een goede ontwikkeling door.' Dat wil zeggen: hij had pech. Hij maakt winst, maar hij had eigenlijk 'recht' op nog meer winst.

Dus wat gebeurde er begin dit jaar?

'De internet-startup waar ik een deelneming in had, ging failliet. We wilden een vergelijkingssite opzetten, zoals beslist.nl. Het is dus niet gelukt, maar het was de ervaring van m'n leven. Het was heel anders dan poker. Toewerken naar een doel, een site bouwen, zien hoe de onlinemarkt werkt... daar heb ik veel van geleerd.'

'Ik heb er wel geld mee verloren, dus ik dacht: wat kan ik, dat ik meteen in geld kan omzetten? Poker dus. Ik was niet gestopt, maar wel veel minder gaan spelen. Toen begon ik gedisciplineerd te spelen, met meer statistieken ook.' Later kwam er een nieuwe motiverende factor bij. Zijn vriendin werd zwanger en sinds september is hij vader van Thijmen.

Hij wil niet de rest van zijn leven fulltime blijven pokeren. 'Met poker máák je niets. Je laat niets achter. Het is schuiven met geld, van gokkers naar gedisciplineerde spelers. Ik zou een kwart van mijn tijd serieus willen pokeren. Met als doel genoeg geld te hebben om een ander doel te hebben.'

En dus kan hij maandag en dinsdag nogal wat klappen maken: eeuwige pokerglorie, een startkapitaal voor een internetonderneming en zekerheid over de financiële toekomst van zijn zoon.

"

Dit zal door zijn hoofd gaan als hij maandag in Las Vegas in dezelfde situatie twee vieren heeft. Ga je met twee vieren in deze situatie all-in? Of zoals Daniel Reijmer het verwoordt: 'Wil je 8 miljoen winnen of niet?'

Het antwoord lijkt voor de hand liggend, maar is het niet. Ja, als hij per se wereldkampioen wil worden, als de plaatsen twee, drie of vier hem niet interesseren, gaat hij all-in. Maar die roekeloze strategie laat Brummelhuis liever aan anderen over. Want de finale is ook een afvalrace: voor iedere speler die eruit vliegt, stijgt hij een plek. En plek 5 bijvoorbeeld, levert ook wat op: 2.106.526 dollar.

En dus zal hij de twee vieren wegleggen in de finale. Online niet, dan geeft hij juist gas. Een onlinefout kost hem hooguit honderden of duizenden euro's. En als hij een paar minuten later dezelfde beslissing moet nemen, zal hij het weer doen. 'En op de lange termijn loont dat. Maar in Las Vegas is er geen lange termijn', zegt Brummelhuis.

De finale van de World Series of Poker wordt beslist in enkele tientallen handen, niet tienduizenden; de korte termijn, niet de lange. De combinatie van kunde en kennis die hem achter zijn MacBookPro op de lange termijn aan vrijwel risicoloze winsten helpt, is tijdens de grootste finale van zijn leven, de eindstrijd die hem financieel onafhankelijk kan maken, vrijwel nutteloos. Maandag is hij afhankelijk van de kaarten die hij toevallig wel of toevallig niet krijgt en van de fouten die zijn tegenstanders wel of niet maken.

Wat de simulatie van de finale in perspectief brengt. Zoals een van de spelers het deze avond zegt: 'Op zijn best helpen we Michiel hier zijn kansen te verhogen van 5 naar 6 procent of zo.'

Dus wat hij echt nodig heeft, maandag, aan de finaletafel in hotel The Rio in Las Vegas? Dat wist hij in juli al vrij precies te verwoorden.

'Mazzel. Shit- en shitloads en shitloads mazzel.'

World Series of Poker

Negen spelers doen mee aan de finale van de World Series of Poker. Op maandag wordt gespeeld totdat er drie spelers over zijn, die dinsdag onderling om de titel spelen. De spelers nemen de chips mee die ze in juli hebben vergaard. De Amerikaan JC Tran staat eerste (chipleader) met 38.000.000 chips, Brummelhuis is zevende met 11.275,000 chips en de Amerikaan David Benefield laatste met 6.750,000 chips. De finale is een afvalrace: wie zijn chips verliest, ligt eruit. Die betekent dat de laagst geklasseerde spelers snel winst moeten maken, anders raken hun chips op. Elke speelronde moeten ze twee inzetten doen die om de twee uur hoger worden. Dit maakt het voor topspelers aanlokkelijk passief te spelen en de anderen elkaar te laten afmaken. Voor elke gestegen plek gaat het prijzengeld omhoog, van 7 ton naar ruim 8 miljoen dollar. Toch loont het risico te nemen. Spelers met weinig chips kunnen genadeloos onder druk worden gezet door de 'rijke' spelers. Daarom is Tran is de grote favoriet.

World Series of Poker

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden