Bruiloften

Vorige week ontdekte ik tot mijn ontsteltenis dat de serie Friends al tien jaar geleden gestopt is, en dit weekend kwam ik erachter dat Four Weddings and a Funeral dit jaar twintig jaar bestaat.


Twintig jaar. Dus toen ik die film voor het eerst zag, was ik nul! Of nee. Negentien.


Zo snel gaat de tijd dus, en zo makkelijk overleven films - soms - twee decennia. Ik denk dat ik die film sinds ik negentien was, wel twintig keer heb gezien. En dan elke keer huilen bij dat gedicht van W. H. Auden. Terwijl je weet dat het eraan zit te komen. 'I thought that love would last forever. I was wrong.' Met die ontroerende Schotse r.


Ik had wel kunnen vermoeden dat de film eenvijfde eeuw oud was. We hebben het hier over de tijd dat een kek homostel in een film nog vernieuwend was, dat we nog onbedaarlijk moesten lachen om Rowan Atkinson als priester, en dat je als maker van een romantisch komedie gewoon al je spelers met gekke hoedjes op de poster zette, met confetti eroverheen. En dat was dan genoeg, als publiciteit.


Dit weekend stond er een groot stuk in The Guardian over Four Weddings, zoals wij romantischekomediefanaten hem geroutineerd noemen, geïllustreerd met gezellige parafernalia zoals het eerste script, waarop iemand gelukkig veel koffievlekken had gemaakt.


Er stonden ook onthullingen in. Zoals: Hugh Grant was ooit een loser. Ja, dat hadden jullie niet gedacht. Ik ook niet, trouwens. Jaren geleden stond ik tegelijk met Hugh Grant in een draaideur, in het Amsterdamse hotel The Grand, en ik wist niet hoe snel ik moest doordraaien, zo geïntimideerd was ik door zijn kleine maar overduidelijk charismatische aanwezigheid aan de andere kant van het glazen tussenschot.


Maar goed, Hugh was dus helemaal niets voordat hij aan Four Weddings meedeed. Hij moest altijd 'de broer van de nazi' spelen, en dat is, denk ik, in de acteurswereld het laagste van het laagste. Hij had zo weinig werk dat hij Juliette Binoche tegen betaling een Brits accent-cursus gaf. Overigens zie ik in deze anekdote een nieuwe, erotische romantische komedie, met veel Franse en Britse accenten, maar goed, daar is Hugh Grant nu natuurlijk te groot voor.


Een mooie onthulling was ook dat de acteurs helemaal niet fijn terugkijken op het opnemen van de film. Kristin Scott Thomas, die de rol speelt van de porseleinkleurige maar stiekem warmbloedige aristocrate Fiona, kan zich alleen 'de geur van vochtige tenten' herinneren van de draaidagen.


Leuk historisch feit: de film mocht van de producenten niet Four Weddings and a Funeral heten. Hun redenering was dat mannelijke bioscoopgangers er geen zin in zouden hebben om vier bruiloften uit te zitten. Prima argument. Gelukkig heeft niemand er iets mee gedaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden