Bruce troost met power en poëzie *****

Iedereen mag mee, op de trein naar de rock & soul-verlossing.

Pop


Bruce Springsteen and the E Street Band, Wrecking Ball Tour, 22/6, Goffertpark, Nijmegen


Atijd die emotionele aanloop waarbij het hele lichaam wordt ingezet: de krachtige inademing, de schouders mee omhoog, de mond verwrongen als een aankondiging van een in rock vormgegeven oerschreeuw en dan de bevrijding.


Bruce Springsteen lijkt wat hij wil zeggen altijd vanuit zijn diepste binnenste langs zijn stembanden omhoog te persen. Het illustreert dat optreden een noodzaak is voor de 63-jarige zanger . Hij staat daar, hij kan niet anders en dat - per concert - zo'n drieëneenhalf uur lang. Deze keer in het Nijmeegse Goffertpark.


The Boss, vorig jaar nog op Pinkpop, heeft een lang en duurzaam huwelijk met het podium. Hij bezit nog steeds die vertrouwde en indrukwekkend uitstraling die een Amerikaans rock-icoon hoort te hebben en hij verrast altijd, in de zin dat het met zijn uitgebreide repertoire altijd gissen is wat hij gaat spelen. Helemaal nu hij tijdens zijn Wrecking Ball tournee het publiek actief betrekt bij het samenstellen van de set list voor de avond.


The Ghost Of Tom Joad is een sombere maar passende opener bij de miezerende regen in het Nijmeegse park. En in Land Of Hope and Dreams doen Springsteen en zijn E Street Band waar ze zo goed in zijn: groots de bevrijding brengen. Iedereen - hoeren, losers en buitenlui - mag met hem mee op de trein naar de verlossing, daar waar rock en soul, gitaren en blazers jubelend samen leven. Na de dood van saxofonist Clarence Clemons is Springsteens E Street Band uitgebreid met een blazerssectie die het geluid voller maakt en een glansrol biedt voor Jake Clemons, het neefje van Clarence.


Dan gaat het van het gezellige barrumoer van Sherry Darling naar een contemplatieve The River waar Springsteen aan het eind nog in falset naneuriet.


Het is de aanloop naar de integrale uitvoering van het album Darkness On The Edge Of Town en de epische romantiek, uitgedragen door de breed aangeslagen akkoorden van pianist Roy Bittan. Maar met zijn sombere thematiek en het stug aangehouden midtempo valt Darkness een tikkie zwaar. Pay Me My Money Down, gehesen in een bonte jas van New Orleans jazz, komt als geroepen en lost alle ernst op in feestgedruis. Als daarop het stampende Shackled & Drawn wordt gestapeld, met de cadans van een worksong en de vervoering van gospel, voel je hoe de roes van Bruce bezit van je neemt.


Kracht en intimiteit gaan hand in hand als Springsteen en Little Steven een microfoon delen en haast in elkaars mond zingen. En als een jochie op het podium, na wat gefluister van The Boss, een seintje mag geven aan de band. Band valt in, jochie wordt held. Het is de kwintessens van The Boss: de verheerlijking van de gewone man. Op het album klinkt dat soms als muzikaal comfort food voor Joe the Plumber, maar live hoor je de overweldigende empathie, die oprecht voelt en je bovenalles uit tilt. De power en de poëzie van een luidkeels meegezongen Born To Run maakt elke loser onoverwinnelijk. Na Dancing In The Dark wordt het vooral dancing in the rain; het is niet erg. The Boss heeft weer troost gebracht.Pablo Cabenda

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden