Broodschrijver in ruste en kind van het roomsche leven overleden

Hij werd wel brood schrijver in ruste en kind van het roomsche leven genoemd. Journalist Leo Thuring schreef graag over kunst en cultuur en maakte naam met paginagrote interviews.

Leo Thuring

Toen de honderdste sterfdag van Charles Dickens aanstaande was, belde Leo Thuring in juni 1970 Dickenskenner Godfried Bomans voor een interview. 'Ik weet alles van Dickens', zei Bomans. 'Komt u maar donderdag om twee uur en neem dan een envelopje mee met daarin 250 gulden, zijnde de tegenwaarde van de kennis, die ik aan u overdraag.'

Thuring was redacteur van de kleine katholieke krant Het Binnenhof. Bomans was een televisiegrootheid. Toen hij bij hem thuis in Bloemendaal aanklopte en de envelop overhandigde, antwoordde de schrijver op de eerste vraag: 'Volgende vraag.' Daarna ging datnog tien vragen door, waarna Bomans peinzend opstond en 12 minuten in de tuin keek. 'Ik ontwaarde een onkruidje. Ik heb daar een open oog voor. Wat was ook alweer uw vraag?' De 10 daaropvolgende minuten ontweek de schrijver wederom alle vragen. Vervolgens liep Bomans naar de keuken, ging naar binnen en zei: 'U komt er wel uit.'

Leo Thuring, 'broodschrijver in ruste en kind van het roomsche leven' zoals hij werd genoemd, overleed op 16 juli in Baarn aan een hartstilstand. 'Hij zat met zijn kelkje korenwijn in zijn stoel en ineens hield het op. Reanimatie is nog geprobeerd. Maar het hielp niet', zegt zijn partner Yvonne Wellink.

Vanaf 1968 interviewde hij 25 jaar lang de bekende Nederlanders van die tijd voor Het Binnenhof, De Leidsche Courant en de Pers Unie-bladen. Hij sprak onder anderen zanger Heintje, cabaretier Fons Jansen, komiek Willy Walden, tv-presentator 'oom' Lou van Burg, goochelaar Fred Kaps, cabaretier Toon Hermans, Pipo-acteur Cor Witschge en wielerploegleider Peter Post. Negen keer interviewde hij circusdirecteur Toni Boltini, twaalf keer cabaretier Paul van Vliet. 'Vooral mensen uit de kleinkunst en de wereld van de culinaire genoegens. Met de politiek en de economie had hij veel minder', aldus Wellink.

Thuring werd geboren in een groot gezin aan de Chasséstraat in Amsterdam - een katholieke enclave rond de kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand waar ook andere katholieke publicisten zoals Kees Fens zouden opgroeien. Zijn vader was leraar elektrotechniek. Op het gymnasium bij de Jezuïeten viel hij al op door zijn opstellen. Toen hij van school ging, kon hij in dienst komen bij Het Binnenhof in Den Haag. Die krant bleef hij zijn hele leven trouw ondanks veel andere aanbiedingen. 'Omdat zijn verhalen in alle Pers Unie-kranten verschenen, had hij miljoenen lezers', zegt Wellink. De Pers Unie ging later op in de Geassocieerde Pers Diensten, een redactioneel samenwerkingsverband van Nederlandse regionale kranten. Thuring was een van de eerste journalisten die persoonlijke paginagrote interviews ging maken. Het eerste was met acteur Lex Goudsmit, die toen speelde in de musical Anatevka. Daarnaast maakte hij (reis)reportages en schreef columns onder het pseudoniem Eric Sorel. In de jaren zeventig maakte hij onder de naam KLokke Vier korte tijd een tv-magazine voor de KRO.

Thuring had twee dochters uit zijn eerste huwelijk. In 1982 ging hij met TROS-presentatrice Yvonne Wellink wonen in Baarn. Zijn toenmalige hoofdredacteur Jan Leune vond het eigenlijk maar niets dat hij uit het verschijningsgebied van Het Binnenhof vertrok. Maar Thuring beschouwde zichzelf als een landelijk journalist, wiens publicaties ook in het Haarlems Dagblad, het Deventer Dagblad, de Twentsche Courant tot en met de Gazet van Antwerpen werden gepubliceerd. Toen Het Binnenhof uiteindelijk tenonder ging, vond hij dat jammer, maar had er geen slapeloze nachten van. Hij kon voor zichzelf blijven publiceren. Dat hij niet vergeten was, bleek na zijn dood. Zijn voormalige hoofdredacteur Jan Leune richtte op internet meteen een digitaal monument voor hem op met al zijn artikelen. Het interview met Bomans staat daar niet bij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden